Hindrance Tagalog 소설 & 이야기

nagtatakang tanong ng dalaga “Wala naman, ipapaalala ko lang sa yo na hindi tayo makakaahon sa hirap kung uunahin mo ang puso mo, alam kong matagal ka ng nililigawan niyan. Huwag mo bibigyan ng pagkakataong maging kayo at sayang ka lamang ineng, mapupunta ka sa mahirap din na gaya natin.” kumbinsi ni Gibo sa kapatid

Halos hindi na ako makagalaw sa aking kinauupuan dahil sa dami kong gagawin. "Para kang batang bampira na bago pa lang na tuturuan." Napatingin naman ako kay Mathias na ngayon lang nagsalita. Nakita ko na napapatawa s'ya. Hindi ko s'ya masisisi, para nga akong batang bampira na tuturuan pa lang. Napabuntonghininga naman ako. "Ngunit paano natin gagawin ang lahat ng iyon." Kagaya ni Leonardo, napaisip din ako kung paano ko nga ba gagawin 'yun.

Parang batang lumabi ito. "Sorry," Hinging paumanhin niya dito. May tuwa na umahon sa puso niya sa nalamang inantay siya nito kagabi. Nagaalala ito sa kanya. Ibig bang sabihin mahalaga din siya dito? How i wish. Bulong niya sa isip. Bigla itong kumandong sa kanya kaya napasandal siya sa ulunan ng kama.

Jessa's POV HINDI siya susuko. Hanggat kaya niya pang luamban, lalaban siya kahit pa magmukha siyang desperada kahit pa mangdaya siya. Kahit pa... magpakababa siya. Pipikit na lang siya at lulunukin ang lahat. Hindi naman masamang lumaban di ba? Hindi naman masamang magdamot kung pag-aari mo naman ang ipagdadamot mo.

Literal na tagos ang patunay ng aking pagsuko at kahinaan. The indifference I was trying so hard to project wavered. My breath hitched, a small sound in the quiet room. "Good idea," pilit kong sabi, biglang naging paos ang boses ko. Tumayo ako kahit na nanghihina pa ang mga binte ko at pinwersa ang sarili kong umiwas ng tingin sa kaniya. "I'm going to take a nap. I'm tired."

The hell. Imposible 'yon. Hindi pa ako nababaliw.

Zaine “The fire is too big, we can’t do this.” “We can if you’ll just shut up.” “Shit!” “Help me, get to her other side.” “What?” “Grab her feet you dumb fucker!” “Watch your mouths! Please!” “Why? Are they too entertaining for me to watch them?” “Hala, sige. Ang susunod na mag-E-english makakatikim ng sapak.” “I wonder what that tastes like.”

Ganern? "Hurry" sabi niya at mabilis akong hinawakan sa palapulsuhan at mabilis na naglakad. Pagkapasok namin sa entrance ay hindi na kami kinapkapan. Naku! Baka maging biktima ako ng tanim bala rito! At pagsusuntukin ko talaga sila isa-isa. Mark my word.

Sabihin ko na lang kaya ang totoo? "I-I have acrophobia. Fear of heights, kaya hindi ako puwede sa matataas na lugar. Hindi mo ba napansin? Kaya ko nga pinabababa sa 'yo ang blinds ng bintana mo, nahihilo ako kapag nakikita ang baba. Ito iyong sagot sa tanong mo kanina. May dahilan ang pagkahimatay ko. Panic attack 'yon." Sabay umismid ako.

"S-sobrang nahihirapan na ang anak ko. Sobra na ang paghihirap niya at ayoko nakikitang ganon siya. Alam mo naman ang sinabi ng doctor hindi ba? Hanggang sa huli ikaw pa rin ang inaalala niya. Ayaw niyang biguin ang pangako niya sayo kahit alam niyang wala nang pag-asa. " Unting-unti na-realized ni Lanche ang sinabi ni Cardo. Nahihirapan na si Brie sa sitwasyon niya pero hindi nito kayang iwanan si Lanche. "Sana matanggap mo ang lahat Hijo. Dahil si Brie, tanggap na niya." sabi nito bago umalis.