Hindrance Tagalog 소설 & 이야기

Maglaho. Hilam sa mga luha akong pilit ba tumakbo paalis. Parang baliw na tumatakbo pero wala na akong pakialam pa. Kung mabangga man ako ay ayos lang basta huwag ko lamang maranasan pang muli iyon. But someone grabbed me, my heart beats fast in fear. Baka isa ito sa mga lalaki kanina. No. Ayoko na. Hindi ako papayag na mapagpatuloy nila ang gustong gawin sa akin. Mabilis akong nagpumiglas sa humawak sa akin. Ngunit napatigil rin ng maamoy ko ang napakapamilyar na pabango. Tumaas ang tingin ko sa taong nakahawak sa akin. "A-A-Azazel?"

Ang sakit sakit kaya! "Huwag kang sumigaw!" "Gusto kong sumigaw! Matapos mo'kong IHULOG!" diniin ko talaga yung salitang hulog. Bwisit na lalaking toh! "Kasalanan mo din yan pang—" "Hephep!..." pinigilan ko siya "..HINDI. AKO. PANGIT!" sabi ko ulit. "Hindi rin ako DRAGON." diniin niya talaga yung salitang dragon.

Agad siyang naglakad palayo sa akin kaya natutop ko ang bibig ko. That smile. That voice. Is that... “Itsoru?” Ang palundag-lundag niyang paglakad ay napahinto at napalingon siya sa akin. Tinuro niya ang kanyang sarili. “Ako?” Agaran akong tumango. “Luhh? Hiro ang pangalan ko, ate.” With that, tuluyan na siyang naglakad at tinalikuran ako. Naiwan akong nakanganga.

lumabas "H-Hendrix" tawag ko habang nasa labas ng bintana ng driver seat.. Bumaling siya saakin "D-dito ka lang maghihintay,diba? Maghihintay ka hanggang lumabas ako,diba?" Kumunot ang noo niya, pinagaaralan niya ang mukha ko,para bang may mali akong nasabi na gumugulo ngayon sa isip niya "H-hihintayin mo naman ako diba?" Ilang segundong natigilan siya bago...

Biglang sabi niya "Umiibig? Imposible." Hindi pwede. "Bakit naman imposible?" Napapikit ako sa naging tanong niya Hindi imposible na mahulog ako pero ang problema ay hindi pwede. I am not allowed to. "Hindi na mahalaga ang rason na meron ako." Sagot ko tsaka tumayo "I need to go, and you should go home too. Delikado sa labas." Sambit ko pa

ANGELO "HOY BATA, tulog ka na naman, ang aga aga!" Sinikil ako ni Padre Tiago sa sasakyan nang siya ay makasakay na. Panaginip lang pala ang lahat? Ibig sabihin ay hindi totoo ang pagpunta naming dalawa sa masukal na kakahuyan? Tumingin ako sa kanyang kamay at wala na rin ang dugo na nakita ko mula sa kanyang braso sa aking panaginip?

HMH-52 YANNA MATAGAL na hindi siya nakaimik matapos ang sinabi ni Xander. Makailang ulit pa muna siyang humugot ng malalim na hininga bago niya nagawang harapin ito.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Hindi niya maiwasan ang maluha. Wari’y siya ang nakaramdam ng pagbaon ng matulis na labatiba sa kanyang laman. Wari’y siya ang pinagtutulungang hawakan. [ labatiba - syringe ] Mula sa pagiging bayolente at pagiging marahas ay unti-unting nanglata ang mga bisig nito. Nagiging marahan na lamang ang bawat hampas na ipinagkakaloob nito sa mga ayudante.

My heart is aching. I never knew I would experience this kind of pain. As if I lost something inside me. Hindi ko makakalimutan ang araw na ito. I lost my love and myself at the same time. ----------------------------------------------------------------------------------------------------