Hindrance Tagalog Novels & Stories

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Hindi niya maiwasan ang maluha. Wari’y siya ang nakaramdam ng pagbaon ng matulis na labatiba sa kanyang laman. Wari’y siya ang pinagtutulungang hawakan. [ labatiba - syringe ] Mula sa pagiging bayolente at pagiging marahas ay unti-unting nanglata ang mga bisig nito. Nagiging marahan na lamang ang bawat hampas na ipinagkakaloob nito sa mga ayudante.

My heart is aching. I never knew I would experience this kind of pain. As if I lost something inside me. Hindi ko makakalimutan ang araw na ito. I lost my love and myself at the same time. ----------------------------------------------------------------------------------------------------

nagtatakang tanong ng dalaga “Wala naman, ipapaalala ko lang sa yo na hindi tayo makakaahon sa hirap kung uunahin mo ang puso mo, alam kong matagal ka ng nililigawan niyan. Huwag mo bibigyan ng pagkakataong maging kayo at sayang ka lamang ineng, mapupunta ka sa mahirap din na gaya natin.” kumbinsi ni Gibo sa kapatid

Halos hindi na ako makagalaw sa aking kinauupuan dahil sa dami kong gagawin. "Para kang batang bampira na bago pa lang na tuturuan." Napatingin naman ako kay Mathias na ngayon lang nagsalita. Nakita ko na napapatawa s'ya. Hindi ko s'ya masisisi, para nga akong batang bampira na tuturuan pa lang. Napabuntonghininga naman ako. "Ngunit paano natin gagawin ang lahat ng iyon." Kagaya ni Leonardo, napaisip din ako kung paano ko nga ba gagawin 'yun.

Parang batang lumabi ito. "Sorry," Hinging paumanhin niya dito. May tuwa na umahon sa puso niya sa nalamang inantay siya nito kagabi. Nagaalala ito sa kanya. Ibig bang sabihin mahalaga din siya dito? How i wish. Bulong niya sa isip. Bigla itong kumandong sa kanya kaya napasandal siya sa ulunan ng kama.

Jessa's POV HINDI siya susuko. Hanggat kaya niya pang luamban, lalaban siya kahit pa magmukha siyang desperada kahit pa mangdaya siya. Kahit pa... magpakababa siya. Pipikit na lang siya at lulunukin ang lahat. Hindi naman masamang lumaban di ba? Hindi naman masamang magdamot kung pag-aari mo naman ang ipagdadamot mo.

Literal na tagos ang patunay ng aking pagsuko at kahinaan. The indifference I was trying so hard to project wavered. My breath hitched, a small sound in the quiet room. "Good idea," pilit kong sabi, biglang naging paos ang boses ko. Tumayo ako kahit na nanghihina pa ang mga binte ko at pinwersa ang sarili kong umiwas ng tingin sa kaniya. "I'm going to take a nap. I'm tired."

Zaine “The fire is too big, we can’t do this.” “We can if you’ll just shut up.” “Shit!” “Help me, get to her other side.” “What?” “Grab her feet you dumb fucker!” “Watch your mouths! Please!” “Why? Are they too entertaining for me to watch them?” “Hala, sige. Ang susunod na mag-E-english makakatikim ng sapak.” “I wonder what that tastes like.”

Ganern? "Hurry" sabi niya at mabilis akong hinawakan sa palapulsuhan at mabilis na naglakad. Pagkapasok namin sa entrance ay hindi na kami kinapkapan. Naku! Baka maging biktima ako ng tanim bala rito! At pagsusuntukin ko talaga sila isa-isa. Mark my word.