Historical Event In The Philippines Novels & Stories

Nagsisimula nang sumikat ang araw habang kami ng mga kasamahan ko ay papunta sa Ciudad de Cavite. Ang Cavite Nuevo ay ang lugar kung saan nangyari noon ang Galeón de Manila o ang Kalakalang Galyon ng Maynila at Acapulco. Ngunit ito ay naitigil sa taong 1815 dahil sa digmaang sumiklab sa Mehico na tinawag Guerra de Independencia de México ng mga Espanyol. Di kalaunay nagsanib ang mga karatig-bayan nito at nagawang munisipalidad ang lugar kasama na ang San Roque at La Caridad.

Ang Pambansang Bayani ng Pilipinas na lumaban sa mga Kastila sa pamamagitan ng kaniyang mga nobelang Noli Me Tangere at El Filibusterismo noong panahon ng pananakop ng Espanya sa bansa. Nawewendang ang utak ko. Lalo na’t hindi lamang ang painting ni Jose Rizal ang nakikita ko. Naroon 'ata lahat ng kilala kong bayani ng Pilipinas! Hindi ko alam pero naaliw akong nilibot ang paningin. Naks, parang bumalik ang isip ko noong high school! Malakas maka- Araling Panlipunan theme ang building na ito!

Habang bumababa ang araw sa labas, ang kadiliman ay dahan-dahang sumasakop sa kapilya… at sa puso ng isang babaeng hindi pa alam na siya ang magiging biktima ng isang kasal na itinahi ng kasakiman. Madilim ang langit ng Manila nang araw ng libing ng mga Philip. Ang burol ay ginanap sa pribadong memorial park sa itaas ng burol ng Busay, kung saan tanaw ang buong lungsod. Sa gitna ng puting tolda, nakatayo si Lorie Philip, nakaitim na bestida, basang-basa ng ulan, at walang tigil sa pag-iyak. Sa kanyang harapan, dalawang kabaong — isa para kay Franco Philip, ang tinitingalang negosyante ng Philip Holdings at Philip Empire, at isa para kay Jane Philip, ang babaeng tinaguriang “reyna ng kabutiha

,wika ko kay Kate. Kinuha ulit ni Kate ang cellphone niya at nagsearch ulit siya. Sure akong tungkol sa Harry potter na naman yan, or sa mga past lessons namin. Pero ok lang kahit ano dun, kasi, naalala ko naman lahat eh. “Anong year inatake ang Pilipinas ng mga Japanese?”,excited niyang tanong. “1941”

Sagot ko sa kanya. Si Santiago de Vera ang mag-uutos na gumamit ng bato sa lahat ng gagawin nilang constructions sa Manila because of the Great Fire of Manila noong 1583! I knew it! Buti pa kay Joanna may natutunan ako kaysa naman sa prof ko na namamahiya.

“Mabuti na lang pala at hindi kita nakita muli nang mga panahon na 'yan, dahil bukod sa nasa kumbento ka ay hindi kita maliligawan.” Sa totoo lang ay iyan ang mga panahon na gusto ko na lamang mawala sa mundo, anumang oras o sandali. Nabalitaan ko na lang na dumating ang Santo Papa sa Pilipinas. Nag-responde rin ang aming Hospital ng mga tulong sa mga nasalanta ng Super typoon Yolanda sa mga panahon na iyon. Hindi nga lang ako sumama sa Tacloban.

Involve pa rin naman siya dahil sa kanya pa rin ang huling desisyon tuwing may mga online meetings sila. We were on our second anniversary when the Philippines made shocking news that caused a tragic moment for the Filipinos. Nag-crash ang eroplanong sinasakyan ng mga lider ng Pilipinas. Ang Presidente pati ang lahat ng kanyang gabinete ay kasama sa mga nasawi. Kinabukasan ay inamin ng bise-presidente na siya ang may kagagawan ng karumal-dumal na pangyayari. Then he was shot in the head, resulting in his death, by a member of the national police. Ang Senate President ang humalili sa puwestong naiwan nila matapos ang ilang buwan.

"Masaya! Ganito pala ang feeling ng nakasakay ng kalesa. Feeling ko prinsesa ako ngayon dahil sa iyo. Salamat, Manuel." Isang ngiti lang ang tugon ni Manuel at binaling na niya ang kanyang tingin sa labas. "Kumusta ang Intramuros sa panahon mo?" "Ayon, buhay pa rin naman kahit malaki ang damage nito nang dahil sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig." "Ikalawang Digmaang Pandaigdig?" "Oo. Kasi ganito ang history－" "Siguro'y saka na lamang natin pag-usapan ang mga bagay na iyan. Hindi pa ako handang makinig tungkol sa mga pangyayari sa Pilipinas."

Hindi ko na napigilan ang pagtanong. She looks at me, "it's blue for you darling coz ur a princess of Hertzbegh palace." Umupo ito sa harap ng lamesa saka kumuha ng Quill feather pen, it uses to write but only oldies people uses that. Panahon pa ata ni Rizal. I never expected na ginagamit parin 'yan ngayon. Isa kasi and Quill feather pen ang nahalungkat ko sa loob ng bag.

But I can’t seem to talk to him without him making my knees tremble. Nag lalakad kami sa isang pathway patungo sa gate, kakatapos lang mag tour sa buong school saktong 10:00 a.m. na nang matapos at na pag desisyonan na naming kumain. Nasa pinakahuli akong nag lalakad, si Sofi at ang kambal na may kulay violet ay nasa unahan, si Dapahine Keith naman ay nasa likod nila at ang kambal ni Sofi at yung ice-cold guy naman ay katabi niya. Napahinto ako dahil sa isang historical house na nakita ko, ngayon pa lang ako nakakita nang isang Spanish anscestral house dito sa loob nang school, dumalo ako sa isang sign at binasa ito. Nanlaki ang mata ko, this house is from 18 hundred? It’s says here na they