Hopelessness Quotes Novels & Stories

"I don't know. Maybe like Mommy?" He laughed. "Being a psychiatrist is boring, Dave. You know how annoying it is to talk with crazy people, right?" I frowned. "Yeah! It's so annoying to talk to stupid and idiot people!" Muli siyang tumawa at tinapik ako sa balikat. "People may be stupid and idiot, but when they need help, don't hesitate to give. This world has a lot of cruelty, Dave. But you can't just separate yourself from others. Instead of doing that, make something that could change them and the situation. Don't ever give up on things. God won't give you a problem that you can't solve. So as long as you stand, as long as you're alive and can fight, don't give up. If you're annoyed by ho

"And also, I learned that Desperation is not an evidence of hard work, it's a sign of lack of faith. Desperate people lose the thing that makes them human beings. They lose their heart. Anger and hate fill them so that they act like animals. Never allow yourself to be so desperate that you end up settling for far less than what you deserve. Don't let desperate situations make you do desperate things.." sambit niya kaya mas lalo lang akong naiyak.

Walang alinlangan. Just hope.

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

Ngunit ngayon na nakita na niya ang Liwanag, mas lalo lamang naging malinaw kung gaano kalalim ang dilim na pinanggalingan niya. Mahinang ngumiti si Ysa. Hindi iyon ngiti ng pagmamataas. Ngiti iyon ng isang taong minsan ding naligaw. “Kapag nasa pinakamatinding desperasyon tayo,” marahan niyang sagot, “lahat tayo ay umaasang may taong hahawak sa atin… at hihila palabas.” Bahagya siyang huminto. “Someone who won’t let us drown alone.”

The shame almost too much to bear. Homeless. Jobless. Helpless. Hopeless , and broke. Lahat na ata ng may less ay puwede nang maibato sa akin dahil sa sitwasyon ko ngayon. Saan na ako nito pupulutin? Hindi naman ako puwede kay Celine kasi matapobre ang ibang kamag-anak niya, at mas lalong hindi puwede kay Mama dahil mamomroblema lang siya kapag nalaman niyang pinalayas nga ako.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Tahimik niyang pinagmamasdan ang anak na tulog, napapaligiran ng mga makina’t hose, maputla ang mukha at halos hindi gumagalaw. Hinaplos niya ang noo nito, pilit na pinapawi ang lagnat na dulot ng chemo. May kirot sa dibdib niya na hindi basta nawawala. Kirot ng pagod, takot at higit sa lahat, kirot ng desisyong minsan niyang pinag-isipan nang paulit-ulit. She closed her eyes for a second. “We need your father for you to survive,” nanginginig ang tinig niyang bulong “But we don’t need someone who only knows how to give me hope, just to shatter it the moment I start believing again.”

Inangat niya ang kanyang mukha, basang-basa ng luha ang kanyang mga pisngi habang itinuturo ang nakasulat na quote sa maliit na bracelet ni Maeva. “Hope – You are the light that guides us through darkness and inspires us to keep moving forward.” “Ito... ang mga salitang ito ang pumatak sa isip ko araw-araw para magbago at hanapin kayo,” patuloy niya, hinahabol ang kaniyang hininga. “Liam...” bulong ko, hinahaplos ang kaniyang basang buhok at likod upang pakalmahin siya, ngunit maging ang sarili kong dibdib ay sumasabog na sa emosyon.

"Pero sana huwag mong isipin na wala kang kwenta dahil ang totoo, lahat tayo may kwenta. Lahat tayo may halaga at kung hindi nila iyon nakikita sa 'yo, bulag sila." "I don't know, Mara. Hindi ko alam kung ano'ng dapat kong isipin sa sarili ko. Baka marahil tama sila. I am worthless, useless, nothing." "At hahayaan mong iyon ang maging tingin nila sa 'yo, Sir?"