Uselessness Quotes Novels & Stories

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

"Kaya mo bang umuwi mag-isa? Nasa kotse ko ang bag mo. Nahulog mo sa tubig ang sapatos mo. Sabihin mo sa akin kung paano ka uuwi?" "Why are you always making me feel useless, Tyrone? Bakit mo pinaparamdam sa akin na wala akong magagawa kung wala ka? Na hindi man lang ako makakauwi ng wala ang tulong mo?" Sarcastic kong tawa. "Saan ba galing 'to, ha? Hindi mo matanggap ang katotohanang kailangan mo ang tulong ko dahil mas may pakinabang ako sayo? Punong-puno ka ng sarili mo. Ibaba mo ang pride mo, Elizabeth. Kailangan mo ako-"

No one has the heart to stay with me, with us. "Please, baby stop crying." I said desperately. I know he can't understand me but I don't have a choice but to talk to him. Kailangan ko siyang kausapin dahil kung hindi baka mababaliw ako. I feel like I'm a useless mother. Sarili kong anak pero hindi ko alam kung anong gagawin para tumahan. Kaya siguro kinuha sa akin ang isa dahil hindi ko sila maalalagaan. Hindi ako magaling na ina. Wala akong alam. Mapapahamak lang silang dalawa sa akin. Madadamay lang sila sa ka-miserablehan ng buhay ko.

Pero ako, wala man lang nagawa para sa kanya. "I'm fucking useless. God....bakit niyo hinayaan na mamatay si Cayden? Bakit hindi na lang ako?" Naiiyak na kausap ko sa taas. "Bakit hindi na lang ako ang kinuha niyo? Why do I have to suffer like this? Why do I have to feel this kind of pain? Kahit konti man lang ay hindi nababawasan ang sakit. Pakiramdam ko ay nadadagdagan pa yun.

Hindi naman niya kasi alam kung sino yung mga nasunog na 'yon para magsalita siya ng ganun. "H-ha? a-ang ibig kong sabihin, baka wala na silang purpose dito sa mundo kaya kinuha na agad sila. 'di ba? lahat tayo may purpose dito sa mundo. Isa pa, mga squatter sila, anong malay natin sa pamumuhay na meron sila. Baka noong nabubuhay sila hindi maganda yung mga ginagawa nila. Baka makasalanan si----" "Watch your Word, Zahara! namatay na sila. Hindi ka dapat nagsasalita ng ganiyan. Nakakaawa nga sila kung tutuusin. They are unfortunate people."

Naghari ang katahimikan sa paligid hanggang sa nagpasya akong magsalita para basagin ito. "I've never felt so useless until now," I said while looking at the gravestone of my mother. "You're not useless, man. Things are really difficult to solve sometimes." "They left me. All of them. It's as if life really wants me to suffer." He placed his hand on my shoulder. "You have friends, Dave. Weren't you the one who said that in a fight, you already lose the moment you thought of giving up. The process is hard but the result will satisfy you."

Huminga siya ng malalim "Wala naman tayong magagawa, wala tayong kakayahan para sumuway sa kaniya" Umiling iling ako Hindi ko matanggap at kahit kailan hindi ko matatanggap ang sitwasyon namin. Wala kaming magawa kundi ang sumunod sa gusto ni Zach I feel so weak, I feel so useless Wala akong magawa para kay Mommy Nang gabi din yun sa bahay nagpalipas ng gabi si Mommy dahil kinabukasan daw siya ililipat sa bahay na sinabi ni Zach

hinawakan niya ang kaliwang pisngi ko para matingnan siya sa mata "You don't deserve anything bad in this world,Anak..you are an amazing person don't even think you're not..siguro may mga bagay lang talaga tayong kailangang pagdaanan" "Everyone has its burden and pain in life.and I believe that its normal..Maybe we can't do anything to ease that for now,but sooner it will vanished.it will heal.at kapag nawala na yung sakit,mare-realize natin na dahil doon naging mas malakas tayo.naging mas matapang" pumikit ako ng maramdaman ang pagpunas niya sa basa nanamang pisngi ko.. Wala parin akong lakas na tanggapin ang lahat

I'm tired of losing my faith, feeling my face burn red with tears of anger at a God who never seems to hear my cries for help. I'm tired of helplessly watching my life unravel before my very eyes. I'm tired of seeing every life plan disintegrate after I've tirelessly fought for any semblance of fulfilment, any glimmer of hope that life is worth living. I'm tired of the prolific reminders that now are not forever, that someday the shards of my life will meld together and I'll rediscover a golden beacon of happiness. I'm tired of listening to empty platitudes, accepting that I'm falling short when I'm trying, trying, trying but never seeming to find the peace I seek.

Pero yung sakit na binibigay niya… walang gamot na makakapagpagaling doon. Siya ang asawa ko. Siya ang mundo ko. Pero siya rin… ang taong walang awang nananakit sa akin. “The worst kind of sickness isn’t the one that hurts your body. It’s the one that slowly kills your heart because the person you love… doesn’t even care if you live or die.”