Horror Sans Novels & Stories

Umupo ng maayos si Hades saka niya ito tiningnan ng malamig. "I see." Hindi na nag aksya ng panahon si Vlasis at mabilisan niyang sinugod si Hades. Hindi pa man siya nakaabot nito mabilis na nawala sa kanyang paningin at naramdaman niya nalang na parang may sumasakal sa kanya. "You are blaming me for nothing, Vampire." Sumulpot ito sa harapan niya na nakapamulsa. Binigyan niya ito ng isang malamig na tingin at binalibag bago bumalik sa kanyang upoan.

Muntikan pa itong matumba ulit dahil parang hindi pa din siya naka-get over sa suntok at hindi kayang balansehin ang sarili. “She said no, you creep.” malamig pero mariin ang boses ng lalaking nanuntok. Nakasuot siya ng itim na long sleeves, rolled up ang sleeves hanggang siko, at pulang-pula pa ang kamao niya sa lakas ng pagkakasuntok. “Who the fck are you to punch me?!” galit na sigaw ng many*kis at kaagad na binalingan ako. “This b*tch—”

"Stay still, sweetheart." "Oh, please. Paalisin mo siya sa harapan ko. I'm afraid of snake!" kinakabahan kong tugon dito. Ramdam ko ang panginginig ng aking tuhod. Hanggang sa hindi ko namalayang umiiyak na pala ako sa takot. Mas lalo pa akong natakot nang makita ko ang papalapit na si Noraisa sa gawi namin.

Jusko nagsisi ako na nanuod ako ng horror movie sa N*****x nakaraang gabi. Ang creepy pa naman ng movie na 'yun. Ayaw ko ng isipin pa ang buong details. Patay din ang ilaw sa labas ng kuwarto hanggang sa sala. Sinilip ko ang labas ng villa. May ilaw naman sa gate siguro ay may problema lang sa breaker. Baka aksidenteng na off iyon. Hinanap ko ang breaker at masuwerte ako dahil natagpuan ko ito kaagad. Sinilip ko ang loob at nakita kong naka off nga. Kaya inopen ko ulit.

Hindi ko nga man lang nakita kung anong movie itong napasok namin pero dahil nagmamadali si Manang Kendra sa pagbabayad kanina sa cashier ay halos hilain na ako para makapasok agad sa loob. Horror para ito ay mukhang sikat na artista ang bida dahil halos puno na ang loob at maiingay ang mga tao na nagsisigawan sa takot. “Sshhh! Tama lang na takasan natin siya. Paano tayo makakapag-usap kung may nakikinig at pwedeng magsumbong, lahat ng nasa mansyon ay loyal kay Sir Shane. Kung hindi lang nga siguro ako malayong kamag-anak ni Ma’am Giselle ay baka matagal na rin akong tinanggal. Lalo na nung nawala si ma’am na parang bula,” napapailing na sabi ni Manang Kendra.

Para akong nanonood ng horror movie noong bata. Parang nakita ko si Pennywise sa imburnal o narinig ang tawa ni Jigsaw. Ang nakakatakot na tunog ay nagpanginig sa mga tao. Hindi ang kanyang mga kalaban ang kinatatakutan ni Tomas, kundi ang kapangitan sa puso ng mga tao. Anong uri ng mga benepisyo ang nilalayon ng Art Trading Corporation sa pamamagitan ng paggawa ng gayong walang konsensyang gawa?

madami parin namang pa-orders pero dahil wala namang pinaghahandaang kahit ano ay nagagawa namin lahat in time "Mom!..doon po tayo!" Hila hila ako ni Jj papuntang horror house.. It's weekend...yess! "Baby wag diyan..iba nalang?" Tangi ko ng huminto kami sa tapat ng horror house.. D'mn unang tingin palang subrang nakakatakot na...with that spider web at kalansay na buo na nakasabit sa may gilid na may matching pausok effect pa

Noon kasi, natatawa lang kami, pero ngayon, parang gusto kong umatras. Pagkapasok mo pa lang sa horror house, mararamdaman mo agad ang lamig ng hangin na parang gumagapang sa balat mo. Madilim ang paligid, tanging mahihinang pula at kumikislap na ilaw lang ang nagsisilbing gabay

"Horror?! Manunuod tayo ng horror sa gabi?" "What a good idea! Horror," Sabi ni Timothee na hindi pa rin inalis 'yung tingin kay Kento. "Bawal matakutin dito." "Sanay na ako sa mga horror films at sa lahat ng tao dito ikaw dapat ang mas nakakaalam," Kento replied. "Okay. Horror movie it is!"

“Sana nga, anak. Papaano kung may makakita sa bangkay ni Champagne..Papaano na tayo!" "Pa,relax lang hindi yan baka kinain na ng ligaw na hayop ang katawan ni Champagne." Ngunit sa tono ni Amorsolo, tila hindi ito naniniwala ng buo sa sinabi ng anak. “Sana nga, anak... Pero paano kung may makakita sa bangkay ni Champagne? Paano na tayo?” Ang mga salitang iyon ay tumama kay Stephan na parang isang suntok. Hindi niya kayang harapin ang posibilidad na may makakakita ng bangkay ni Champagne—ang kakulangan ng mga sagot, ang misteryo ng pagkawala nito, at ang takot na magkahalong pananagutan ay parang isang mabigat na boulder na bumagsak sa kanyang dibdib.