How To Read The Unsent Message In Messenger นิยาย & เรื่องราว

Nag-aalangan pa akong pindutin ang send. Ilang minuto ko nang tinititigan ang message ko sa kanya sa Messenger. Maikli lang — “Renzo, please… let’s talk.” Napakagaan ng daliri ko nang i-tap ang arrow. Pero halos mabigat ang hininga ko habang hinihintay ko ‘yung usual na blue check. Wala. Gray lang.

At paano ko sasabihin sa kaniya na may taong tila mas maraming alam tungkol sa kaniyang nakaraan kaysa sa akin? Muli kong kinuha ang cellphone ko. Binuksan ko ang screen. Nandoon pa rin ang mensahe. Tahimik. Malamig. Walang pangalan. Walang numero na pamilyar sa akin. Pinindot ko ang message thread. Isang mensahe lamang. Walang ibang laman. Hanggang sa biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Napabitaw ako sa hawak kong damit.

Pinindot niya ang gilid, at umilaw ang screen. Sunod-sunod ang notifications: “Vïber • 800 messages…” “Empresa A.L - sending photos…” “Valleraine - Moreno, what’s going on…” “Baby's Mom - Photo” Biglang tumigil ang tibok ng puso niya. Sa isang iglap, parang hindi siya makahinga. Na-unlock niya ang phone nang automatic, pero parang wala ang isip niya. Lutang.

Kahit simpleng update lang. Pero wala. Hindi pa niya ako tinatawagan. Hindi rin siya nagcha-chat. Kinuha ko ang phone ko, parang reflex. Binuksan ko ang conversation namin. Andoon pa rin ang huli kong message—isang simpleng “Ingat ka. Message me when you’re free.” Seen. Matagal na. Napakurap ako, umaasang may susunod na bubble na lilitaw. Wala. Tahimik ang screen.

Lumapit ako para i-mute ang device dahil sunod-sunod ang pasok ng mga notification alerts. Nung hawakan ko ang screen, nakita kong bukas ang isang private messaging application na hindi ko alam na naka-install pala roon. My heart skipped a beat nung makita ko ang pangalan ng profile ng kausap niya. Z. Monteverde.

Pinindot ko ang button sa gilid. Ang lock screen ay nagliwanag. Huminto ang aking puso. Doon, sa itaas ng notification stack, ang icon para sa aming group chat. The Lodge & Co.: 1 New Message. Hindi nito ipinakita ang text. Dahil itinagong nakatago ni Hannah ang kaniyang mga preview para sa privacy—isang gawi na nakuha niya mula sa pagiging isang Carter—ang telepono ay ipinakita lamang na may dumating na mensahe.

gosh, lupa ano ba yan kainin mo na nga ako! She needs to unsend this. Bakit kasi nakasanayan nyang tuwing may problema o malungkot sya e lagi nyang tinitext sa binata. Ayan tuloy! out of habit nakagawa sya nang kagagahan. Nakakainis talaga. She long pressed her messages at walang lumabas doon na unsent message. KUNG MINAMALAS KA NAMAN TALAGA! Paano nato? what if mabasa nya!? Arghhhh!

As an introverted person, it comes naturally for me to just seen their texts and chats. Napabuntonghininga ako nang makita ang huling sender ng sandamakman na unopened messages. Inuubos talaga ang pasensiya ko ng Ashmer Guieco na ito. Laging na-fu-full storage ang inbox ko dahil sa kanya. Napasinghap at napailing na lang ako. Inisa-isa ko na lang na buksan ang kanyang mensahe dahil wala pa naman akong ginagawa rin.

Kapipikit ko pa nga lang nang tumunog iyon. Gumuhit ang ngiti sa labi ko at saka agad na kinuha ang phone ko upang tingnan ang mensahe na naroroon. Disappointed at unti-unti na naglaho ang ngiti sa aking labi nang makita na notification lang iyon ng Acebook. Nakalimutan niya. Ibababa ko na sana muli iyon nang sa pangalawang pagkakataon ay may nag-pop up na message. Isang mensahe galing sa hindi ko inaasahan na tao.

Kinuha ko ang cellphone kong naka patong sa lamesa at nakita kong pasado alas syete na ng gabi. Kaagad kong binuksan ang mga pinadala kong mensahe kay Chloe, na nag babakasakali na maka tanggap ako sakanya ng text message o anumang tawag sakanya, subalit bumagsak at lumungkot na makita na wala akong natanggap na reply mula sakanya. Matamlay ko na lamang ini-scroll ang pinadala na mensahe ko sakanya at aaminin kong nasaktan ako na binabasa niya ang text subalit hindi iniiwasan niya pa rin ako.