Hugot Sa Mga Iniwan の小説・ストーリー

I just lost my phone an hour ago, I'm sorry" putol ko sa sinasabi niya Paano kung hingin niya pabalik yong pera, paano ko mababalik yon. Nakalimutan ko pa naman yong password ng e-wallet ko. Kakambal ko pa naman yong kamalasan "Do you plan to stay here longer, this place is really smelly" reklamo niya pa Nung sinabi niya yong salitang smelly parang unti unting pumasok sa ilong ko yong amoy ng paligid. Amoy ihi na amoy basura na amoy tae at medyo amoy patay na daga. Mabaho nga talaga, bakit ba hindi ko to naamoy kanina Nakakasuka

Humawak ako sa kabilang kamay niya. “Hubby natatakot ako hindi ko alam kung bakit.. I’m having a familiar feeling. Bakit mo ba kasi ako iniwan? Saan ka ba pumunta? Pagkatapos mong makuha ang gusto mo basta mo na lang akong iniwan!” Pagalit na sabi ko sa kanya habang umiiyak pa rin. “Hush.. hush now baby. Hhmm,” malambing na pagpapatahan niya sa akin habang marahan niyang pinupusan ang bawat luha na pumapatak mula sa aking mata.

Pag papakitang tao! " nabitawan ko kase ang sandok eh diko naman alam na babagsak yun sa niluluto kaya yan natapunan ako " saad ko pero umiiyak pa rin ako taksil ka Lhorton.. taksil ka 😭 " eh bakit mo naman nabitawan yun ? ikaw talaga . dika nag iingat eh " saad naman ulit ni Lhorton sa akin at dinala na nya ako sa sala. At dun nya ako ginamot!

I can't control myself and I can pull her hair in front of people. Humagulgol na lang ako nang iyak nang sumalampak ako sa sahig. Bakit? Bakit, ako pa ang pinag-taksilan nyo, ano ang nagawa kong kamalian at ginagago nyo ako.

Kagaya ng problema, nae-stress ka sa problema pero niyayakap mo pa rin, iniisip mo at hindi mo pinapakawalan. Masyado s'yang duwag na iwan. Paano na lang pala kung may pagsubok na mas matindi ang dumating sa amin, tapos hindi n'ya kinaya. Ano, iiwan n'ya na lang din ako tapos hahanap ng iba kung saan s'ya sasaya dahil hindi n'ya kayang harapin? Hindi n'ya man lang ba ako ipaglalaban? Sa ganito pa nga lang na problema e, parang nanghihina na s'ya. Pagkalaki-laking tao bahag ang buntot. Nakakainis, sarap suntukin. "Sam, hindi ko sinasadya..."

damn it! Kinailangan ko pang humugot ng malalim na hininga dahil sa labis na kaba. Napalunok pa ako dahil sa tila bigla na lamang nanuyo ang aking lalamunan. Ganito pala kahirap hingin ang kamay ng taong mahal mo. Nakakabaliw sa takot at kaba.

Mahigpit kong napayakap sa sarili ko ang kaba. Dahil kung tama ang kutob ko— Hindi pa tapos ang bangungot na akala namin ay iniwan na namin sa nakaraan. At ngayon… Maaaring mas mapanganib pa ito.

Ngayon ay naintindihan n'ya na kung bakit nauuwi sa ganito ang mga taong iniwan. Nakakabaliw pala talaga at nakakawala sa sarili. Napadaan s'ya sa salamin at halos malaglag ang kan'yang panga ng makita ang kan'yang balbas. Mahaba na rin ang kan'yang buhok ngunit hindi na s'ya nag-aksaya pa ng oras para mag-ahit o gupitan ang kan'yang buhok.

sawata pa ni Hugo sa ina. Wala siyang pakialam kahit bugbugin siya ng mga kambal niya. Dahil totoo naman kasi ang binitawan nitong salita. Ang high and mighty pride niya ang pinairal. Marunong babae ang tingin niya sa dalagang labis-labis niyang iniibig. Ngunit kagaya nang sinabi ng mga kambal niya ay nasiraan na talaga siya ng ulo. Pinairal niya ang galit. Ginahasa niya ang babaeng kusa naman sanang magpapaubaya sa kaniya kung binigyan niya ito ng pagkakataong magpaliwanag.

Magiging masaya ba ako kung patuloy ko paring mamahalin yung taong 'yun o palalayain nalang kasi natatakot na ulit masaktan? Hindi iyon pagiging duwag kundi pagbibigay halaga sa sarili. Self love, self worth. Kasi hindi natin namamalayan sa sobrang pagmamahal natin sa isang tao, nawawalan na tayo ng halaga sa ating sarili. Naibubuhos ng sobra sa iba kaya ang resulta kapag nasaktan or iniwan kana, simot na simot na lahat, wala nang natira para sayo. Ubos na ubos kumbaga.