Hugot Sa Mga Iniwan Mga Nobela at Kwento

Siguro iniisip nitong nag-away kami dahil iniwan niya ako. Labag man sa aking kalooban pero pumasok pa rin ako. Mabuti na lang at hindi ako kinausap ni Hugo dahil baka sa kanya ko pa maibunton ang init ng ulo ko. Kahit na sinalba niya ako ngayong gabi hindi ko parin nakakalimutan ang ginawa nila ni Kathiana sa Kuya ko.

"P-pa.. ang sakit-sakit isipin na kahit kailan ay palagi na lang akong iniiwan." "Iniwan ka niya? Kahit batid niya na magkakaanak na kayo?" "E, pa.. nasa katwiran naman siya, e. At hindi ko siya masisisi." He sighed again. "Pareho lang naman kaming naging biktima ng pagkakataon, pero, pa.. mas matindi 'yung sakit na 'to kaysa no'ng nagawa rin akong iwan ng mga past girlfriend's ko. Tipong, hindi ko matanggap kasi.. halos ilaan ko na sa kaniya 'yung buong buhay ko kahit pa maikling panahon lang kami nagkasama."

Ang pag-iwan ng bakas ng kagat ay isang paraan upang makabawi siya sa kanyang panghihinayang na patuloy nararamdaman. “Jago, wala kang karapatang kwestyunin ako sa mga ginagawa ko. Sa paglipas ng mga taon, hindi nga mabilang ang bilang ng mga babaeng na-link sa iyo sa mga iskandalo. Nakalimutan mo? Don’t I have any pride? Hasn’t anyone laughed at me behind my back?” Pinunasan ni Fae ang kanyang mga labi; may kaunting lasa pa rin ng dugo. Tiyak na nang dahil sa kagat kaya nalasahan niya ang dugo ni Jago.

“Ano pang hinihintay mo diyan? Pag-akyat natin ng Baguio? Hubad na!” Mahinang natawa doon si Gavin na napakurap na ng mga mata. Hindi niya kinakaya ang pagiging wala ng hiya ng asawa sa araw na iyon. Kung dati ay mahiyain ito at ang kyeme na para bang hindi makabasag ng pinggan, ngayon naman ay para bang inilalabas na niya ang ibang katauhang itinatago lang. Gayunpaman ay hindi naibsan ang pagmamahal niya sa asawa, bagkus ay mas naging doble ito sa nararamdaman dati.

And I don't want to get through that pain again. Parang hindi ko na yata kakayanin. Pero sino ba namang tao ang hindi takot na masaktan? That's why I think subconsciously ang tao bago pa maiwan, sila na ang nauunang gumawa ng hakbang para mang-iwan o magpakalayo-layo. Pero base sa sarili kong karanasan, natutunan ko na kahit pala mang-iwan o ang maiwan... wala naman palang ipinagkaiba, gano'n pa rin kasi... parehong masakit. Sa parte ng nang-iwan lalo na kung mahal mo 'yong kailangan mong iwanan at sa side naman ng naiwan, kapag sobrang halaga at mahal mo 'yong nang-iwan sa iyo. Hindi man siguro magkasingtimbang, pero masakit pa rin pareho.

humihikbi na usal ko. Muli akong humiga sa kama ko at sinubsob ang mukha ko sa unan. Bakit ba patuloy akong ginugulo ng nakaraan ko? Bakit ba hindi ito nag sasawang saktan ako araw-araw? Samantalang ang dami ng taong mahalaga sa akin ang iniwan ako. Bakit ang pesteng nakaraan ayaw lumayo? Ano ba ang dapat kong gawin?

Nagpakawala ako ng mahaba at mamalim na buntong hininga dahil nakalabas ako ng walang ingay. "Finally. After that hell situation. I don't against in lgbtq+ but i didn't expect it gross when they eating each other. Maybe, because na rin sa init ng katawan." Nagpakawala pa muli ako ng malalamim na hininga bago humarap sa pinto ng cr. "UNDER MAINTENANCE. PLEASE USE OTHER COMFORT ROOM. THANK YOU!" Mahinang basa ko sa nakasulat at humawak ako sa bibig ko para pigilan ang tawang gustong kumawala sa bibig ko.

Kwento rin nito sa sarili nitong dagok sa buhay. "Ang hirap naman ng pinagdaanan ninyong apat," sabi ni Loco. "Mabuti at maswerte ako sa asawa ko. Alam kong hindi n'ya magagawa sa akin ang mga bagay na iyan," nakampanting sambit n'ya sa lahat na may buong tiwala para sa kabiyak.

Kaya nga ako iniwan ng sarili kong ina ay dahil wala ako’ng kwentang tao, na kaya niya kami iniwan noon ay dahil hindi ako karapat-dapat na mahalin. I massaged my chest where my heart is located. Naninikip kasi ito. Medyo hindi na rin ako makahinga dahil sa sobrang sakit na nararamdaman ko. Nanlalabo na rin ang paningin ko dahil sa mga luhang para bang nagkakarerahan sa pag-uunahan sa pagtulo. Para naman hindi sobrang nakakahiya ay inubos ko ang laman ng bote ng beer na nasa lamesang inuukupa ko para kahit papaano ay matakpan ang mga luha ko.

"Ayos lang. Ang mga damit ko lamang ay sapat na para malinis niya. " Napatingin siya kay Hugo at humihilik habang sinabi, “Hugo, marumi at mabaho ang aking labahan. Lalo na ang underwear ko. Para silang kinuha mula sa mga imburnal. Huwag kang maiinis ha pagnaglaba ka na ng mga damit ko. Hahaha ... ” Huwag maiinis? Labis na naiinis si Hugo kaya't nawalan siya ng gana sa pagkain.