Novel & Cerita Hugot Sa Mga Iniwan

Aanhin ang talento kung hindi ipapakita diba? Sayang lang. Kung may humadlang man ay dapat tatagan lang ang hawak. Wala permanente sa mundo lahat 'yan iiwan ka. Sa case ni Tin Tin iniwan niya ang talento at hilig niya ng dahil sa isang lalaki na sinaktan siya. Dapat sa mga taong ganun iniiwasan dahil hindi na nagiging mabuti ang dulot sayo o sa atin.

Hindi ko pa ito binibitawan dahil sa higpit ng pagkakahawak ko dito. Nagpupuyos ang kalooban ko dahil sa ginawang panggagago sa akin ng babaeng ‘yun. Akala ko naiiba si Lara, hindi ko sukat akalain na mas masahol pa sa isang gold digger ang babaeng ‘yun. At ang pinaka masaklap pati ang pamilya ko ay naloko ng pamilya ng babaeng ‘yun.

paliwanag ko. “May iniwan naman s’ya sa’king kayamanan kaya kontento na ako ‘don, hindi na ako naghahangad pa ng mas higit pa ‘don dahil marami na naman ang masasaktan kapag nag hangad ako na makasama namin s’ya mag-ina”dagdag ko pang sabi. Napatango-tango naman ang matanda sa sinabi ko.

Inis na himutok ko tsaka yumuko at dinadampot isa-isa ang mga notebook na nahulog kanina sa sahig dahil sa pagkakabanggaan namin no'ng babaeng mayabang na iniwanan lang din ako sa ere. Hindi na nga nagsorry ay hindi pa ako tinulungan! Gan'yan ba talaga ang ugali ng mga mayayaman? Akala mo ay kung sino sila kung umasta. Hindi marunong tumanggap ng pagkakamali at magpakumbaba. Mamamatay ba siya kung hihingi siya ng dispensa? "Kairita!" Nasambit ko nalang pero napatigil ako nang maalala ang mukha niya.

Pumihit ito ng higa para makaharap sa akin. "Para sa isang squatter sa bahay ko, ang lakas ng loob mong mang-insulto," wika nito, ang mukha ay malayong-malayo sa isang taong nainsulto. "Ikaw naman. Makakalimutin ka talaga. Ang bata-bata mo pa para maging ulyanin. Hindi mo ba alam? Ito ang ginagawa ng mga magkakaibigan. Nagsasabihan ng katotohanan."

Iniangat ko ang pera upang mas lalo pa silang inisin. “Heto ba? tukoy ko sa hawak ko, masamang tingin naman ang ipinukol sa akin ng tatlong ito. Maski ang mga kapitbahay namin namin ay nakikisawsaw na at nagbubulungan na.

Napaatras ako nang bahagya, pero wala akong matakasan. At ang pinakamalaking problema? Hindi ako natatakot sa kanya. Mas natatakot ako sa sarili ko. Sa kung paano ko pa rin nararamdaman ang dati. Sa kung paano ko pa rin siya naiisip kahit hindi ko gusto. Sa kung paano ko pa rin gustong hanapin ang sagot kung bakit niya ako iniwan noon. Pero hindi ko pwedeng hayaang bumalik ang dati. Hindi ko pwedeng hayaang mahulog ulit. Kaya mabilis kong iniwas ang tingin ko, pilit na kumalma, saka mahina pero matigas ang boses kong nagsalita.

Mahina naman akong natawa dahil sa iritasyon niya. Sabi na, eh. Sabay naming kinalabit ang gatilyo kaya parehas kaming natamaan ng bala na pinakawalan namin ng lalaking ‘yon. Mabuti na lang at ako ang natamaan at hindi si Hugo, kung sakali ay hindi ko siya kayang buhatin kagaya ng ginagawa niya ngayon sa akin.

Hinawakan pa nya ang buhok ko at ginulo bago umalis. Narinig ko ang pag sara ng pinto kaya inayos ko nalang ulit yung higa ko. Hindi ko alam kung matutuwa ba ko dahil sa wakas ay makakapag pahinga na sya, or maiinis dahil uuwi na naman sya kay Daniel. Kung kaya ko lang ibalik yung dati. Kahit anong consequence tatanggapin ko...mabalik lang kami sa dati.

Ang sarap sarap bigwasan! Nagpakawala ako ng isang malalim na buntong hininga para pigilan ang sarili na huwag itong patulan. Amo ko pa rin ito kaya kailangang lunukin ko lahat ng pang iinsulto nito. "Patience Luciana! Patience! Habaan mo pa ng habaan ang pasensiya mo kasi isang hamak na katulong ka lang." Sigaw na pangaral ng aking isipan.