Novel & Cerita I Can Make Time For You

“I’ll make time.” Tahimik. Simple lang na mga salita, pero iba ang dating. Habang nagtatrabaho siya sa café buong umaga, paminsan-minsan napapangiti siya nang hindi niya namamalayan. I’ll make time. Parang musika sa tenga niya, at hindi niya maiwasang isipin kung paano siya pinapahalagahan ng isang tao na hindi niya inaasahan.

But this time, sabay ang dalawang outlet kaya siguro sobrang busy n'ya na rin But that's just fine. Kahit naman kasi busy s'ya, hindi pa rin naman s'ya nagkukulang ng oras sa'min ng anak n'ya. And one more thing, sinisiguro n'ya rin na meron pa rin akong "me time" para i-enjoy naman ang sarili ko outside our family affairs.

suhestyon niya. "Nagmamadali na kung nagmamadali sa paningin mo o kung paspasan man ako at nagmumukang segurista na iyon ay dahil alam ko na sa sarili kong para ka sa akin, kaya ayoko na magsayang ng panahon kagaya nitong ginagawa mo." "Maiksi lang ang buhay, kaya piliin mo nang maging masaya, h'wag ka nang magsayang ng oras, because 14 years from now, singkwentahin ka na."

“Ariella---” “I promise, sa pagbalik ko ay tutulong na ako sa pamamahala ng boutique,” mabilis niyang bulalas bago pa man matapos sa pagsasalita ang kanyang ina. Sadyang pinasigla niya na rin ang kanyang tinig kasabay ng pagtitig ulit sa mga magulang niya. “Just give me some time to enjoy first, Mom. When I come back, I will get back on my track.”

Sean, I remember how you make me twirl as we dance happily. The moment you smile at me. Yung moment na mapapangiti ka na lang din sa labis na tuwa. Alam ko kung gaano kahalaga ang oras mo. Kaya nga parang tinuturuan mo ako kung paano magpahalaga ng oras. “No more excuses, let's do it.” Mga kataga mo na ibig lang sabihin nariyan ka lang para gabayan ako. Di mo ako iiwan.

Habang nagbibihis at nag-aayos ng sarili, humingi ito ng paumanhin sa lalaki na nasa kabilang linya, "I'm sorry, I'll try to be quick. 20 minutes, okay?" "Do you think my time is as worthless as yours?" Bakas sa kaniyang malamig na pananalita ang galit.

Tiyak masasaktan ang kalooban ng babaita. Ito pa naman ding nanay ko, minsan walang preno ang bunganga. "Hay! Basta—mag-isip-isip ka na. Gusto ko rin maalagaan ang magiging mga anak mo." Humirit pa talaga siya. "Naku! I don't have time, mother Earth," sagot ko at naghila na ng upuan upang nakapwesto na at kami'y kakain na ng hapunan. "Wala kang time para ipaghanap ang sarili mo pero ang ibang tao marami kang time?"

Ang kaso lang ay nakaharang kasi iti sa dadaanan niya kung kailan nagmamadali pa siya. "sorry ha, nagmamadali kasi ako. Wala akong time makipagkwentuhan sa 'yo. Bayad kasi ang oras ko rito at malalagot ako kung hindi ko masunod ang inuutos ni boss. Sige na, excuse me!"

“I’ll try my very best na pumunta bukas kapag hindi masyadong busy.” “Huwag kag kumupit ng time. Last time nung ginawa mo iyan iyong mga kliyente mo pumunta mismo sa event just to talk to you.” Pagpapaalala ko sa kanya. Tumawa siya nang maalala niya iyong araw na ‘yon. “Damn that was savage. But I’ll be very careful from now on, I think makakasingit naman ako.” “If your time’s flexible then suit yourself well.” I said.

Baka naglambing na ako na umuwi na siya at sunduin ako. Kaya lang, naisip ko rin na mas kailangan ko ng oras sa sarili para makapag-isip nang maayos. Para masiguro na magiging maayos ang mga gagawin kong hakbang at desisyon. I can't afford to lose anymore. I can't afford to lose anything. "I'm not distracted... May iniisip lang." "Ano?" malumanay niyang tanong — tila ba interesadong-interesado sa sasabihin ko.