I Can't Sleep In Tagalog 소설 & 이야기

I have someone who can be my home. Sa tagal ng pagkakayakap ko kay Senyorito hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. Sanay akong matulog mag-isa pero nagising ako ng madaling araw dahil pakiramdam ko may nadadaganan ako. Pagtingin ko sa aking tabi nakita ko ang mahimbing na natutulog na senyorito.

Rinig ki naman ang mumunting pagtawa ng katabi ko kaya napabaling ang tingin ko rito. "If you're sleepy, you can sleep. Wag mong pigilan ang antok mahirap yan." Seryosong sabi nito and after that naramdamam ko na ang pagbigat ng mga talukap ko at hinayaan ko ng lamunin ako ng antok.

Bulong nito sa napapaos na boses, nanlaki ang mga mata ko sa sinabi nito. We just slept for an our, and it's two in the morning, my eyes were still sleepy and I wanna sleep! " Rad!" I groaned, I'm so exhausted bakit parang hindi siya napapagod siya naman ang laging gumagalaw. I felt his soft kisses on my left cheek and still squeezing my breast, I don't have the strength to protest, I am so weak. " Tell me, why did you live in Cebu?" Napapaos na tanong nito.

Anong problema ko kung hindi makatulog kaagad? lyon ang unang inisip ko pagkagising. Kasi iniisip ko na naman ang pag-uwi namin at ang paglipat ko sa condo niya! I shouldn't be scared if I can't sleep. I can't anticipate the nights everyday just because of my dark thoughts. At isa pa, ano ang pinaka ikinakatakot ko? Na hindi ko makayanan at kausapin ko siya hanggang sa mag-away kami? Edi maganda! Makakatulog na ako pagkatapos naming mag-away.

Noah Pov (2023): "Rina? Kanina ka pa tulog. Hindi ka ba napapagod matulog?" Sabay halik ko sa kan'yang pisngi at labi. Kinakagat-kagat ko pa ang kan'yang tenga upang siya makiliti ngunit nanatili lamang itong tulog. Nang makaramdam ng gutom ay bumaba na muna ako. Naghanap ako ng mabibilhan ng masarap na kape at almusal. Pagbalik ko ay agad akong umakyat sa aming silid.

seryosong tanong nito "Napasulyap ako sa maliit ng clock sa night stand at hindi ko mapigilan ang mapangiwi nang mapansin ko na halos twelve thirty na pala. Napasarap ang tulog ko "Wala namang pasok sa School kaya kapag mga ganitong araw, tanghali na talaga akong gumigising. Tsaka, nakalimutan mo na ba? Late na din kaya akong nakatulog kagabi." seryosong sagot ko din dito

ng mahigpit na hindi naman nakakaipit sa aking maliit pang tiyan. "I know that since the night I am sleeping here with you, ay hindi ka na nakakatulog ng maayos at nagigisingan na kitang andiyan sa sofa natutulog. Hindi ka ba sanay na may katabi sa pagtulog?" Gago ka ba? Hindi kamo ako sanay na minamanyak mo ako habang pangalan ng asawa mo ang binabanggit mo!

"Bakit hindi ka pa natutulog?" Bahagya akong natawa sabay ayos ng kumot niya. "I couldn't sleep. Siguro ay namamahay ako. Pero wag kang mag-alala dahil baka mamaya ay dalawin na rin ako ng antok." "Ganon ba?" aniya na ikinatango ko. "Gusto mo, samahan kita hanggang sa makatulog ka? Anong oras na ba?" Umiling ako. "Masyado pang maaga. Alas-dose palang ng madaling araw. Matulog ka muna at wag mo 'kong alalahanin."

"Mommy! Daddy! Kuya!" Napabalikwas ako sa aking kinahihigaan. Pawisan at habol ang hininga. Isang masamang panaginip mula sa nakaraan. Napabalikwas at napahawak ako sa aking dibdib at napapikit. "Ganyan ba talaga ang mga tao? Sobra-sobra kung matulog?" "Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na isa siyang tao."

He don't want to talk to me, huh. Hindi ako nakatulog buong gabi. Hindi ako pinapatulog ng pag-iisip ko. Magang maga ang mata ko dahil kagabi pa ako umiiyak. Magdamag kong inisip kung ano ba ang maaaring problema at nagkaganito ang mga bagay bagay.