I Didn't In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Nagkatitigan silang lahat. “Away lang ’to. Huwag mo kaming ma-English-English dahil nasa Pilipinas tayo,” saad nito na ikinatawa ko. Pero may punto naman siya—dapat Tagalog dahil nasa Pilipinas kuno kami. Sorry naman sa kanya kung gumagamit ako ng salitang hindi naman sa ’tin. “Ay sorry, manang ah. Hindi ko rin naman alam na hindi kayo nakakaintindi ng simpleng Tagalog lang,” mayabang kong saad.

Hindi ako nagpapatalo "Nope ,wala akong pake sa kanya , at nga pla bakit andito ka sa bahay ?" Gala kasi yan kaya nakakapagtaka .Dati halos hindi na Siya umuwi at kung saan saan na lang nakikita nila Dad ang location Niya. Biglang nasa Visayas na tapos biglang nasa Batanes .

biro ng lalaki. Nangangamatis ang mukhang kinurot niya ang tagiliran nito. Napa-aringking naman ito sa sakit. “Ang bibig mo, nandiyan ang anak mo! Naririnig ang pinagsasabi mo!” angil niya. Natatawang napailing ang mag-asawa. “Why? Hindi pa naman siya nakaiintindi, isa pa Tagalog naman ang salita ko. Right, Crayon?”

“Namimiss ko na siya—“ “Kaso hindi ka miss?” Napatigil ako sa sinabi ni Yeon. “Sama ng ugali mo apat na mata!” Bulyaw ko at sinipa ang binti niya na ikinatawa niya. “What’s the tagalog of it na, wait, lemme think..” Nahawak pa siya sa tangos ng ilong niya. Mamula mula pa ang maputi niyang kamay. “Ah, pighati.” Sa inis ko ay tumayo na ako at kumaway patalikod tsaka ako bumalik sa condo ko.

‘At higit sa lahat sorry dahil minahal kita’ Nagpaulit ulit iyun sa pandinig ko. Hindi ko alam kung anong isasagot ko. Ito ba yung mga nakikita ko sa mga mata niya na hindi ko mahulaan kung ano dahil hindi ko naman inisip kailan man na magkakagusto siya sa akin. Hilaw na lang akong natawa, literal na natawa talaga.

Mukha akong baliw katatawa rito pero natatawa talaga ako sa kanila. "Cat got your tongue?" "Hindi, nakalimutan ko kaseng, mahirap makipagtalo sa matalino pero nakagagago makipagtalo sa bobo," I was between my laugh when I said that in Tagalog. I rarely speaks my own language but today is different. One of them slap and grab my collar. It's a girl? I look at the girl player with my stoic face. I grinned at her. "Ano'ng problema mo?!" She shouted.

at agad akong nawalan ng malay dahil sa lakas ng pagkakabangga sa akin, laking gulat ko nang mapunta ako sa isang madilim na lugar. Nasan ako bakit andilim? bakit hindi ko maigalaw ang paa ko? Masakit auntie auntie. nasaan ka?kailangan kita ngayon auntie please help me i cant move my foot auntie where are you? Pinalayas kana diba bakit hinahanap mo pa? Sino ka?where are you? I am your savior dapat kang maghigati dapat mo silang PATAYIN.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

saad nito "Nakalimutan muna ba andrei na dito ako lumaki sa pilipinas at hindi sa america" natatawang sagot ko "Oo nga pala, nawala na sa isip ko" natatawang saad nito Pagpasok namen sa loob ang dami ng nagbago sa restaurant nato, gumanda na hindi na katulad noon na kahoy lang ang dingding ang saya sa puso na successful na ang restaurant nato.

sagot niyang nakatitig sa manggang hawak. "Halata naman sa'yo na walang kwentang tao ang iniiyakan mo, eh," medyo mayabang pa rin ang dating ni Rain pero in fairness kaunti lang. "May kahalong pagdadabog 'yang pag-iyak mo."