روايات وقصص ضمن I Didn't In Tagalog

Pinagalitan ko ang anak ko sa language namin at naiiyak na lang. "Pwede na ba siya pumasok, yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo. appaga dangsingwa daehwahaneun geos-eul bogo goelowohaji maseyo. appaga geuliwoyo. maj-ayo. yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo." tawag pansin ko sa mag-ama ko. (Speak english or a little tagalog, don't make your daddy suffer that he can talk you, you miss him, that's right, you should speak english or a little tagalog.)

Tumango siya. “Is Diana also invited?” “Of course not.” Napatawa ako. “Only friends are there to celebrate with me,” dugtong niya. “At dahil hindi ko naman kaibigan si Diana, itsapuwera siya.” Napailing ako. “Wow. Magpapakasal ka lang, ang lalim na ng Tagalog mo.” “Natututo na ako.” Nagkatawanan kami. Sakto namang bumukas ang pinto.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Dali dali kong sinagot ang tawag. "Missing me already?" saad ko agad. I have to keep my cool. Kahit naman gustung gusto ko na siyang mapasa akin ulit ay ayoko pa rin naman na magmukhang baliw na aso na habol nang habol sa kanya. "Ang kapal. Just so you know, walang nakaka miss sa iyo. Wala ngang naghahanap sa iyo rito kahit na nawala ka na lang bigla---"

Kaagad humingi ng apology si Denzel dahil pinahintay niya ng ganoong katagal ang kanyang mga kasama. Maaga naman siya nakaalis pero naabutan pa rin ng traffic. "I'm sorry kung pinahintay ko kayo ng matagal. Ma-traffic na kasi sa daan. Alam na, balik eskuwela nanaman mga bata." paliwanag na lamang ni Denzel na hindi maalis ang ngiti sa mga labi.

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

“Dad...” “Hindi ko sasantuhin ang kahit na sino kapag ikaw na ang nasaktan, Dream Adelone, kaya pakatandaan mo ang mga sinasabi ko sayo. Isa kang Cortes at ang mga Cortes ay hindi martyr at tanga.” Napangiti ako. “Tatandaan ko, dad.” Tumango sya. “Good. Kumain ka na ba?” Ngumuso ako saka hinaplos ang tiyan ko. “Hindi pa nga, dad, e, i'm actually expecting a dinner. Kumakalam na ang sikmura ko.”

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

Kung 'di niya gagawin iyon tiyak matatangay siya. "No need to do that Dhal, i-iginagalang kita, mahal kita kaya hindi kita ino-obligadong ibigay ang katawan mo sa akin. Maliwanag ba iyon? Kaya kong maghintay sweetheart kasi ganoon kita kamahal. Kapag mahal mo na ako at andiyan na ako sa puso mo. I swear, kusa ko 'yan iki-claim mark my word sweety..." Dahil sa mga katagang binitiwan ni Carl ay may bahagi ng puso niya ang nasaling.

Reklamo niya. Inalis nito ang mukha nito sa kanyang leeg at nakipagtitigan sa kanya habang may ngisi na nakapaskil sa mukha nito. "Remember our condition, sweetheart? Ako ang masusunod at papayag ka sa lahat ng gusto ko. At gusto kong angkinin ka ng paulit-ulit ngayong araw and there's nothing you could do kung hindi ang magpaubaya sa akin." And with that, he kissed her again at wala na nga siyang nagawa kung hindi ang magpaubaya na naman.