Novel & Cerita I'm Blue

We'll find it out later. Nag-serve na muna ng mga mamahaling alak ang ilang men in black. Kinuha ko ang isang wine glass at tinungga ang laman no'n. Kapag curious talaga ako sa isang bagay ay hindi na ako mapakali hanggat hindi ko ito nalalaman. "I miss this, Red. Gathering around these people, ang daming chikababes," ani Blue habang ngingisi-ngising nililibot ang mata sa iba pang grupo.

Kung hindi ko lang talaga mga kaibigan ang hudas na mga 'to baka nasaktan ko na silang lahat. Nag arkila lang naman sila ng banda na tumutogtog sa patay at higit sa lahat dalawang mang aawit na puro pangpatay din ang kinakanta! Para tuloy may inililibing sa labas ng bahay namin ngayon ng dahil sa kabaliwan nila. "Congratulations!" Blue said. He looks so devastated. Para bang napakalaki ng problemang pinapasan niya ngayon.

Dito nalang ako matutulog ngayong gabi at lilipat nalang doon ng madaling araw. Mahigit kalahating oras na akong nakahiga habang nakapayakap sa unan. Nakapukol ang aking mga mata sa napakagandang buwan ngayong gabi. Napahikab ako, unti-unti na akong inaantok. Blue Ivy is a safe place, kaya ni katiting ay hindi ako natatakot magpalipas ng gabi dito. Ipinikit ko ang aking mga mata at hinintay na lang kung kalian ako makatulog.

HUMUGOT SIYA NANG MALALIM NA PAGHINGA. "All I need from you is to show a little bit of care to me because I am doing my best for you." Sa muli ay hindi kaagad nakasagot si Luca sa kabilang linya. Sandali itong natahimik. Kung hindi niya naririnig ang tilaok ng mga manok sa background nito ay iisipin niyang binabaan na siya nito ng telepono.

Marahan niyang hinaplos-haplos ang buhok ko. "Hindi ako nilalagnat, nilalamig lang. Gusto ko nang matulog, so shut up ka na lang..." mahina kong saway at pumikit habang nakayakap sa kanyang tiyan ang isa kong braso. Napatikhim na lang si Drex sa sinabi ko, hanggang sa narinig ko na lang, Walk in your rainbow paradise Strawberry lipstick state of mind I get so lost inside your eyes

Napahagulhol pa ako bago ko niyakap ang aking sarili. Halo-halong emosyon ang aking nararamdaman ng mga sandaling iyon, masaya ako dahil magkaka-baby na kami ni Levi, pero nakakalungkot lang kasi kung kelan namang wala siya sa tabi ko ay saka ko naman natuklasang buntis ako. [Oh, I’ll stay through the bad times, even if I have to fetch you everyday… ‘cause we’ll get by with a smile, you can never be too happy in this life… ♫♫]

Who am I to refuse a helping hand? God knows I need the break anyway. Sumasakit na parati ang likod at mga binto ko sa pagod. "Sasama ka ba sa akin sa bahay ngayon? They cooked for a dinner." He asks, rinsing and drying the coffee mug with a rag.

Malaya niyang namamasdan ang sariling repleksyon. Kahit siya ay humanga sa sariling itsura na binagayan ng classic neutral make-up na inilapat sa mukha niya. She has lights smokey eye combined with nude lip. Also with a fresh-faced appearance and flushed cheek. Blushing bride ang aura niya sa hindi niya matawag kung special ba o big day sa kanya. Naka-updo style ang pagkakatirintas ng buhok niya na may nakalagay na mumunting mga bulaklak.

Nakakaramdam siya ng lungkot na hindi niya mapigilan kahit wala namang dahilan. Biglang tumigil ang masigla at maingay na tugtog. Napalitan ito ng awitin ni Pink na "Just Give Me a Reason", kaagad na nag alisan ang mga taong kanina lamang ay tumatalon at nagwawala sa pag-indak. Isang pamilyar na kirot ang naramdaman ng binata sa dibdib niya.

"Ang amoy ng nasusunog na kahoy at ang tunog ng mga taong sumisigaw. Noong pitong taon ako, napanood ko kung paano lamunin ng apoy ang lahat ng mayroon kami. At napanood ko kung paano talikuran ng mundo ang pamilya ko dahil wala kaming pera." Humigpit ang hawak ni Julian sa bote hanggang sa mamuti ang kanyang mga daliri. "Doon ko natutunan na sa mundong ito, kung wala kang itinatagong 'blueprint' o plano, ikaw ang gigibain ng iba." Natigilan si Liza. Hindi niya akalain na ang matagumpay at tila perpektong arkitekto sa harap niya ay nanggaling sa ganoong karimlan.