I'm Sad Novels & Stories

SHONEE'S POINT OF VIEW Lately, i feel like the world is going against me. Araw-araw, pinipilit kong palakasin ang loob ko sa mga bagay na talagang pilit akong pinanghihina. I must say na hindi na talaga ako masaya at hindi ko na nakikitang sasaya pa ako. Sobrang lungkot ko. Kahit na sabihin na nandiyan pa si Third ay hindi niya kayang tanggalin ang lungkot na nararamdaman ko ngayon. This is depression. It kills me every minute, every second of my life and the pain is going deeper and deeper.

Ayaw ko ng magpatuloy pa dahil araw araw akong nagdadalamhati. Noong araw na nakita ako nina Jordan and Seb ay ang araw na halos mabaliw ako sa sakit na kumakain sa pagkatao ko. I miss them so much! I really damn fucking miss them! I keep on hearing my kids cry and giggles. I always see Samantha in my vision too. Isn't it too cruel to suffer from this everyday?

Parang may huminto sa dibdib ko. Napapikit ako.Hindi ko kailangang tingnan ang kalendaryo para maalala ang petsa ngayon dahil kabisado ko.Ngunit sa dami ng iniisip, sa bigat ng mga nangyari, tuluyan itong natabunan. “mom,I'm sorry."paghingi ko ng tawad, ngunit ito ay mahina lang.Hindi ko alam kung sapat ang salitang iyon.

sabi niya na pilit na tinitignan ang mukha ko. Isinubsob ko naman ang mukha sa kaniya. Hindi ko alam pero I really became emotional. Pakiramdam ko imbis na dapat masaya ang birthday niya, sobrang hassle na dahil sa akin. “I’m sorry... I just felt like I make this day a fucking worst birthday for you…” mahinang bulong ko. I just want to make him happy, I wanted to make this day worth to remember but fuck, It’s already ruined.

Siya nalang ang natitirang meron ako at kong aalis siya paano na ako? Nag uunahang umagos ang luha ko dahil alam kong wala akong magagawa. Niyakap ulit ako ni Amara ng mahigpit. Mamimiss ko ang kaibigan ko. I'm gonna miss her so bad. Hindi ko mapigilang humagulgul. Para akong sinasaksak. Ang sakit isipin na aalis ang kaibigan ko.

I'll keep watching you, my angel. Hindi ko alam kung ano bang emosyon ang mangingibabaw sa lahat ng nararamdaman ko ngayon. I am still mad, disappointed. I am suddenly filled with disbelief, too. I am also sad and... heartbroken. " M- mama..."

Mahabang saad nito dahilan naman ng pagtulo ng mga luha ko I'm crying not because I'm sad or what..I'm crying because of happiness..I'm so happy to have a friend like Kim...Super bait niya and maaasahan sa lahat ng bagay..Isang tawag mo lang sa kanya darating agad siya para damayan ka in times of problems or in needs..She is also the type of girl na tutulong sayo sa abot ng kanyang makakaya. That's why I'm so grateful to have her as my friend.

I can't say I'm happy but I'm not sad either. Magulo ba? ako nga rin nagugulohan at sigurado akong walang author ang sinumang kayang idescribe kung anuman ang nararamdaman ko ngayon. Walang sinumang manunulat ang kayang ilarawan ang nangyayaring kagulohan at pagwawala ng puso ko. I am confused. Bigtime...

Hinanap ko ito, I start crying hard until I finally found it. "I'm sorry baby, I'm so sorry." Niyakap ko ito at lumakad papunta sa kama ko, the night is my greatest enemy. Sadness hits differently at night.

Nakakapanlumo ang mga nangyayari sa’kin. Pagod na akong maging malungkot gusto ko nang maranasan pa’no sumaya ulit, i want to be happy again but I think of things that make me sad, gusto kong makalimut pero kahit anong gawin ko kahit sa’n ako pumunta i found every piece of him, everything I do it reminds me of him, I cant escape, Im a prisoner of our past, A lifetime prisoner.