I'm Okay Novels & Stories

tanong niya, halos pabulong. Pinilit kong ngumiti kahit ang buong katawan ko parang kakatanggal lang sa pagkakabuhol. Pagod. Mabigat ang mga mata ko, pero mas mabigat yung dibdib ko. "...I'm okay," mahina kong sagot. "Just... tired." Pero hindi lang pagod ang nararamdaman ko. May kulang.

Mas lalo akong umiyak "Are u ok? Bat nag iba boses mo?" Nag aalala niyang sabe at ramdam ko yon. I miss them.gusto ko ng kayakap ngayon. Gustong gusto kong mag sumbong pero ayokong malaman nila na nasasaktan ako.

“You okay?” “Yeah,” sagot ko habang inaayos ang baril sa holster. “Kayo po ba, ayos lang kayo? Hindi naman po ba kayo nasaktan o nabaril? Malalagot ako kay Mama Ada at Ahva kapag may nangyaring masama sa inyo.” “Okay ako, anak, okay na okay,” sagot naman niya.

Gusto sana nito na hindi pumasok pero hindi ako pumayag. "Baby, okay lang ako dito. Saka tigilan mo na nga ang panay absent sa trabaho." "Gusto kasi kitang kasama langga," sagot niya sa akin. "Lagi mo naman akong kasama baby." "Okay po, ikaw okay ka lang ba dito?" Tanong niya sa akin. "Opo baby, okay na okay ako."

Naupo ako sa silya at naitukod ko ang isang kamay sa kabilang pisngi ko habang nakatingin naman ako kay Ubi na nasa sala lamang at tahimik na nanonood ng tv. "I'm okay, mom. Yes, I'm okay." nakangiti kong tugon. Ngunit nagsimula na lamang mahulog ang mga luha ko sa aking pisngi na hindi ko namalayan. Maybe saying it's okay is okay, even if the truth is it's not. Minsan madaling magsabi ng salita pero hindi malaman ang tunay na kahulugan. Katulad ko, sinasabi ko na okay lang ako kahit alam ko deep inside ay nasasaktan pa rin ako.

okey im on my way brother. To be continued❤️!!!! Please dont forget to vote and Comments Love lots😘

Okay lang naman ako parati, kapag may nagtatanong kung kumusta ako, sinasabi ko na lang na okay lang. Na maayos kahit hindi naman.

Sabi niya kaya napatango lang ako habang lumuluha. "I won't say that I'm okay," Tanging sabi ko. Hindi naman talaga ako okay ngayon. Ramdam ko ang sakit, lungkot at pagiging mag-isa ko. My mental health is on the edge of the cliff again. "It's okay not to be fine, anak. Nawalan ka at nasaktan ka. Do you want to end your marriage?" Seryosong tanong niya sa akin.

Is he okay now? Suminghap ako ng maalala na bagong gising lamang ako. Inayos ko ang pagkakalagay ng salamin ko sa aking mata. Mabuti na lamang at hindi magulo ang aking buhok. I mean, medyo nagulo siya, pero I still look okay, I guess. Umiwas ako ng tingin ng makita ang bahagyang pagngisi niya sa akin. "Y-you o-okay n-now?"

I hate waiting. *******