I'm Okay Novels & Stories

Ramdam ko rin ang pag-iyak ng bata sa pagitan namin. “Okay na,” paulit-ulit kong sabi. “I’m here. Safe ka na,” dagdag ko pang naiiyak. Walang awa ang mapagsidlan sa puso ko. Galit ang bumalot sa aking puso. title english

Chi-neck, kung ayos lang ba talaga. "Mommy, don't worry I'm okay. Hindi naman malala, ayos lang ako mom. Isa pa, alam mo naman kung gaano kalakas ang anak mo. Kaya, kayang kaya ko 'to. Hmm, huwag ka na masyadong mag-alala mommy. I-ll promise na walang masakit sa akin, okay?" I said with my calm tone.

Sa dami ng bumabagabag sa aking isipan, hindi ko alam ang dapat kong maramdaman. Parang nawawala ako sa sarili. Parang hindi ako mapakali na hindi ko maintindihan. Maayos naman ang naging tulog ko, pero parang hindi ako nakatulog nang maayos. Kaya naman kumuha ulit ako nang panibagong candy, dahil paubos na ang candy sa aking bibig. “Are you okay?” Tumango ako bilang sagot. “Pang-ilang candy mo na ‘yan.”

HAHAH feeling ka ah pero infairness totoo yang feeling mo] [Matulog ka na nga! Goodnight] [Fine madam, good night too] This man is gonna be the end of me! Teka lang, I just realized I was smiling while we're both chatting. This is bad right? So f*cking bad! Hindi akpwedeng mailove sakanya, not this feeling again! ....._......

"Are you okay?" Tanong sa akin ni Xence kaya naman ngumiti ako at tumango sa kaniya para ipakitang ayos lang ako. "Yes, I'm okay..."

Umupo s'ya sa'king tabi at kinuha ang baso ng gatas ng maubos ko na ito. "M-morning.." nahihiya kong bati pabalik sa kanya. "Kumusta ang paki ramdam mo? Does it hurt very much?" "I-im okay. I can manage" "Do you want to eat already?" Tumango naman ako. "Can you stand?" Umiling naman ako dahil masakit masyado kapag na gagalaw.

Tumango lang ako na tila sinasabi ‘it’s okay’ and they don’t need to worry about me. “Sis, okay lang ba sa ‘yo ‘yan? Okay ka lang ba?” tanong niya pa. “O-Oo naman, ako pa ba?” napipilitan kong sagot pero sa totoo lang, parang wala nang boses na natira sa akin. Pakiramdam ko ay napakawalang kwenta ko.

Him, simply asking me if I’m okay lighten the heavy feeling that i felt a while a go. Wow. “Okay lang.” Okay na. “Tsk. Liar.” Medyo may inis niyang sabi. “Alam mo naman pala.. ba’t nagtanong ka pa?” Kunyaring asar ko. “Anong nangyare? Nag away ba ulit mama at papa mo?”

Ngayon ay hindi ko na tuloy alam kung anong ire-reply ko. Lance Are you still sore? Me: A little. Lance: Are you mad at me? Galit ba ako? Bakit naman ako magagalit, eh, ginusto ko rin naman iyon. Me: No. I’m okay. ano’ng ginagawa mo? Okay lang kayang magtanong ng ganoon? Kinabahan tuloy ako kasi baka isipin niyang masiyado akong pakialamera. Lance:

Tanong niya pa sa akin. Ngumiti ako sa kaniya. Napaka-swerte ko sa kaibigan ko. Ni hindi nga siya pumasok sa trabaho niya ngayon para mabantayan niya raw ako ng maigi. Gusto ko na tuloy siyang i-mine. Pero alam kong nagbibiro lang talaga ako siyempre dahil gaya ng sabi ko, hindi pa ako sigurado sa nararamdaman ko. Marahil ay tanggap ko nang wala na talaga kami ni Kent at unti-unti ay nagiging maayos na ako sa mga pangyayari ngayon. Ayoko lang talagang madaliin ang lahat dahil baka magsisi lamang ako at mas makasakit pa ng tao. "I'm okay, Wizard. OA ka na masyado." Sabi ko nalang at bahagya pa siyang tinawanan. Tumango naman siya at sinarado ulit ang pinto.