I'm Okay Novels & Stories

sabi niya sa akin at hinila niya ako para humiga ulit. “May pasok ako sa trabaho,” sabi ko sa kanya. “Hindi ka muna papasok ngayon,” sabi niya sa akin. “Kailangan ko, may program sa school at kailangan ako ng mga students ko,” sabi ko sa kanya. “Are you okay?” “I’m okay,” sagot ko sa kanya kahit ang totoo ay hindi naman talaga ako okay. Paano ba ako magiging okay kung masakit ang p*ssy ko. Kung pakiramdam ko ay nasa loob pa rin siya kahit wala na siya.

I just need to know you’re really okay. Huminto ako sandali bago ko i-send. Binura ko ang huling linya. Ayokong madagdagan ang bigat na pasan niya. Ayokong maramdaman niyang kailangan niyang patunayan ang kahit ano sa akin. Pinalitan ko iyon. Me: I miss you too. So much. I’m here, okay? I’m not going anywhere so take your time dahil nandito lang ako at maghihintay kahit na gaano katagal as long as you’re okay.

Hindi ko in-expect na ngayon mangyayari kasi okay naman ako kaninang kumakain kami ng agahan ni Ate Gigi. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na dumuduwal. Nang feeling ko okay na ako ay agad akong naghilamos. No’ng feeling ko ay okay na ako at maayos na rin ang hitsura ko ay saka ako lumabas sa banyo. “Are you okay?” tanong ni Dim.

Napairap na lamang ako sa sinabi niya at napaupo. Umalis na ang dalawa, pero nakayuko pa rin ako at binuksan ang cellphone ko para magkunwaring may ginagawa. Hindi ko na kaya. Para akong maiihi na ewan. "Are you okay na?" I'm okay now. Okay not until I heard you... Laughed.

pahayag naman niya sa akin. Nang sabihin niya iyon sa akin ay muli akong napaupo sa aking upuan, “Look, I’m okay—wala kayong dapat malaman dahil nanghina lang ako kanina nang hindi ko alam okay?” saad ko naman sa kanila.

Puno lamang iyon ng pang-uunawa. "It's okay."

"Sorry, i guess na miss interpret mo yung nasabi ko kanina and sorry if it's offended you" sinsero n'yang sabi May kan'ya kan'yang kwentuhan naman ang lahat kaya di kami napapansin "It's...ok" huminga ako ng malalim. "It's doesn't look that you're fine" Tumingin ako sa kan'ya "I'm just okay...just don't mind me" usal ko at binuhay na lang ang cellphone ko.

Kahit na ano ang gawin ko, ayaw talaga akong dalawin ng antok Patuloy na umaalingawngaw sa pandinig ko ang lahat ng mga pakiusap ni Luigi sa akin. Sa totoo lang, naguguluhan pa rin ako kung kaya ko bang ibigay dito ang pakiusap nito "I'm okay, Mom! Medyo hindi lang maganda ang gising ko pero okay po ako." nakangiti kong sagot kay Mommy.

"I-I'm not quite sure what's been bothering me, Chloe. Kaya hindi ko masagot nang diretso ang tanong mo. But I'm okay... I still am." Sumilay ang tindi ng lungkot sa mukha ko. "I think..." mahinang dugtong ko sa dulo, at marahang umiwas ng tingin bago pa man maging malinaw kay Chloe na hindi talaga ako okay. Na ang salitang "okay" ay napakalayong sagot para sa totoong nararamdaman ko, o kung ano man eksakto ang bumabagabag sa kalooban ko ngayon.

Huminga ako ng malalim at hinawakan ko rin ang magkabila niyang pisngi at nagsalita muli ako. “I’m okay now, Emilio. Okay na ako kaya wala ka nang dapat ipag-alala. Nakita mo na rin ako na okay ngayon, right? Kaya wala ka na dapat pang ipag-aalala,” nakangiti ko na sabi sa kanya.