I'm Okay Novels & Stories

mabilis namang tugon ni Red. “Okay.”

Ngiti nga ba o ngiwi? “I-I’m okay.” Mayroon nang nag-serve ng pagkain saaming lahat kung kaya doon ko nalang itinuon ang aking attention lalo na alam kong nasapaligid lang ang lalaking maha—este lalaking gumulo sa buhay ko.

“Okay lang ako Cherry, sanay na ako.” Why do those words cause such anguish? When you say, “Okay lang ako, sanay na ako.”, you don’t want to worry others kaya sinasabi mo nalang sanay kana and you can endure it, but deep inside you it’s not fine. I always tell myself that, “ I’m fine,” , dahil sanay na akong mag-isa. That I don’t need someone anymore. I'm pleased with the fact that I have myself, but our feelings cannot be deceived by words.

Pati ang sarili ko ay hindi ko na maintindihan. “Okay lang talaga ako rito, kung may dapat ka pang gawin, gawin mo na lang I’m perfectly okay here.” Anas ko saka inihilig ang ulo sa sofa. Hindi ko naman na siya narinig na nagsalita pa, tanging ang paghakbang niya na lang papalayo ang narinig ko. Much better, gusto ko ng tahimik lang ang paligid ko. I hate this feeling.

Gusto kong sabihin mo lahat sa'kin, okay? “Okay... I understand, promise...” Nang makasigurado na s'ya na maayos lang ako ay ibinaba na nito ang tawag. I'm okay.... Kaya ko pa naman... Nasigawan lang ako, normal pa naman 'yon. Hindi sigaw niya ang magpapasuko sa'kin. Umaasa ako na matututuhan niya rin akong tanggapin...

"If you are just going to preach me, please don't. I don't need that right now. Ginawa ko lang kung ano ang sa tingin kong tama kong gawin." "I just want to ask you if you're okay." "Is there a reason why I can't be okay?" Humugot ako ng hangin at marahan iyong ibinuga. "You think I won't be okay because of them?" "I just—" "I'm fine. Actually lumuwag ang pakiramdam ko dahil nasabi ko ang mga gusto kong sabihin sa kanila. We're even. Don't worry too much. I'm fine," sabi ko na sumakay na sa sasakyan ba naghihintay sa amin.

Yes, excited na ako mag-monday. **************

Ayan na naman ang pangit na lumalabas sa isip ko. "O-okay lang naman kahit hindi na. Basta nadala lang kita sa hospital at naging maayos ka na, okay na yun sakin." Nahihiya kong sagot. Langya, nagmumukha akong marupok ngayon sa harap niya. "Anyway, okay na ba? Yung paa mo, hindi na ba masakit?" Umiling lang siya sa tanong ko. "I'm fine now." Tangi niyang sagot.

Tiningnan ko ito Kairus : I'II be back! Just text me if ur done. Isang message galing kay Kairus. Kinagat ko ang pang ibabang labe ko. Gusto ko mang ngumiti pero hindi ko magawa. Nag reply nalang ako ng okay bago ako pumasok sa kwarto ko at naghanap ng isang casual na damit. Yong simpleng damit lang.

Mukha siyang galit. I slowly nodded. “Oo.” “Damn it!” mahina nitong pagmumura pero umabot pa rin sa pandinig ko. “Ayos ka lang ba?” Medyo nahimasmasan siya sa tanong ko. Ngumiti na rin siya. “Yeah. I'm fine. I'm sorry.” “Okay lang. Sige na, papasok na ako sa loob. Mag-ingat ka sa pag-uwi mo. Salamat sa paghatid.”