I Miss You So Badly の小説・ストーリー

Bumukas ang aking bibig ngunit wala kahit na isang salita ang lumabas mula dito kaya nagpatuloy siya. "I couldn't sleep so I went here." Muling paliwanag niya. "And then I realized, I can't sleep because I miss you." Awtomatiko akong napakagat sa aking labi noong muli kong marinig ang mga katagang iyon mula sa kanya. "I fucking missed you, Jaz." Muling pag-ulit nito sa kanyang sinabi. "And I really mean it. I miss you even for a few minutes and seconds without seeing you and being with you."

"You did not! Sobra-sobra ka pa sa akin." "Then, why are you pushing me away?" "Because I think that you're not for me." "You're all I need, Babe." Pumatak ang luha ko nang itawag niya iyon sa akin. It's like a nostalgic feeling that made me think about our memories before. The swimming pool on his house. The late night car rides along EDSA. The bar nights. The New York trip. Him being my bodyguard. I so missed everything. Hindi ko akalain na darating ang araw na papangarapin kong bumalik sa buhay ko noon.

halik na parang uubusin na nya ang aking hangin. "damn it! i fucking Miss you, Sab. it Makes me weak when you are not talking to me. ayoko nang maulit iyon." "sino ba? ako rin naman, ha. masakit sa akin na lumilipas ang araw na hindi tayo nagkakausap." "kaya nga hindi sapat yung paghingi ko ng sorry kanina. hayaan mo akong bumawi sa 'yo. ugghhh"

Subalit alam na alam ko kung sino ito. "How are you?? I miss you so much Sev!" Sunod na wika nito na naririnig ko. Hindi ko alam kung anong isasagot ko. Ang kaninang init na nararamdaman ko ay napalitan ito ng hindi maipaliwanang na galit kaya naikuyom ko ang kamao ko at mabilis na pinatay saka ibinaba ito.

Bigla ay nataranta na naman ako. "Bakit ka ba umiiyak?" Bahagya siyang natawa tsaka para bang nahihiyang pinunasan ang kanyang luha. "I just missed you, that's it." Pinakatitigan ko lang siya. Sinusuyod ng tingin ang bawat parte ng kanyang mukha. Sa dami ng luha at sakit na naranasan namin sa isa't-isa ay heto pa rin kami, bumabalik sa isa't-isa.

sabi ko sabay tapik sa balikat n'ya. "Ano?" "Wala... ang gwapo mo lalo." Natahimik s'ya bigla sa sinabi ko. Nanatili lang na nakatitig sa akin. I gotta have a reason to wake up in the morning You used to be the one that put a smile on my face There are no words that could describe how I miss you And I miss you everyday Yeah

Ni hindi ko rin siya pinakinggan "I miss you so much Love..please.talk to me" Nararamdaman ko ang tila butil ng tubig na pumatak sa balikat ko.. "I'm hurting too.."

May mga salitang matagal na niyang kinulong sa dibdib, at ngayon, sa wakas, maaari na niyang bitawan ang mga iyon. "I miss you so much..." patuloy ni Trixie, bahagyang nanginginig ang tinig. "Alam mo ba kung ilang taon kitang hinanap, kahit na nasa harap lang kita? Kung ilang gabi akong umiyak dahil hindi kita maramdaman bilang nanay? You don’t know how many nights I’ve prayed for this… for you."

"l miss your voice, I miss your smell, I miss your smile, and damn I miss all of you, agåpi mou. I miss you so darn much!" Isang munting ngiti ang gumuhit sa mga labi niya. "lkaw naman kasi e bigla ka nalang nang-aaway, tapos sabay walk out. Ano 'yon? Ni hindi mo man lang ako pinakinggan at pinagpaliwanag."

tawag ko, pilit pa ring kalmado ang boses. “Mommy, okay ka lang po ba?” tanong niya. “You look… sad.” Lumapit siya at niyakap ako. Napaluhod ako para mayakap siya nang mahigpit. Pilit kong pinigilan ang luha ko. Ayokong makita niya akong mahina. Ayokong matakot siya. “Okay lang si Mommy, anak. Pagod lang. And I miss Daddy. Don’t you miss him, too?”