I Owe You の小説・ストーリー

And with that, he turned his back and walked out of the kitchen. "I want out, Taylor." Sabi ko. He stopped walking but didn't turn to face or even glance at me. I took a deep breath before I continued. "I don't owe you anything, even a single penny. Kung naglabas ka man ng pera para isalba ang ampunan, desisyon mo 'yon. Hindi ako naki-usap sa'yo para gawin 'yon. Wala akong hininging tulong sa'yo kaya wala kang karapatang sabihing may utang akong dapat bayaran sa'yo. Kung mayro'n mang may utang sa ating dalawa, ikaw 'yon. You owe me big time, Coz."

Oo na siya na nga itong maputi kaysa sa akin. “That's your duty and responsibility as my Fiancei. Andyan din ang sahod mo, ngunit kaltas sa Trillion na utang mo sa akin.” Trilliones... Wala nga ako ni pisong nahawakan! Bakit ko pagbabayaran. “Then, the consequences.” habol pa niya. “Consequences?” Ngumisi siya sa akin.

Nilayo ko ang ilong ko sa kanya dahil sa masangsang na amoy ng alak. “M-May utang ka pa kasi sa akin no’ng nakaraang buwan. Pati last year hindi ka nagbayad sa akin. Maawa ka naman, Kuya Oliver!” “Magbabayad naman ako kapag nabawi ko na ang pera ko sa sabongan. Kaya pautangin mo na ako. Dali!” Inayos ko ang sarili ko at naglakas loob na sagutin ulit siya.

Napa-tungo ang matanda at mas bumadha sa mukha nito ang pag-aalinlangan. "Ikaw naman, Kuya Luca," baling niya sa naninigarilyong mama. "Hindi ba't ako rin ang sumasagot sa hospital bills ng anak mong may cancer? What if dahil si ate ang pinili mo over me ay itigil kona ang pagtulong sa'yo, I cannot have your loyalty, then you cannot have my money."

"Mom... Paano ang bayarin sa ospital?" Narinig niya ang bahagyang pag-iyak ng kanyang ina sa kabilang linya. "Anak... Bayad na ang lahat. Hindi ko alam kung paano, pero bayad na ang limang bilyong utang natin sa Omega. Hindi na nila tayo gagambalain pa."

saad nito. "Okey lang po sir, kasalanan ko naman po lahat. Kung okey lang po sa inyo sir, idagdag na lang po ninyo sa utang ko ang nasira ko. Sa ngayon po kasi ay wala po akong pambayad." Bumuntong hininga ito bago nagsalita. "Dumarami na ang utang mo sa akin. Baka naman dito ka na tumanda."

It all boils down to the amount he owed to the loan shark. "I h-hate you, Ally. You better come home later dahil k-kung hindi, hahantingin kita kung nasaan ka mang lupalop at ako m-mismo ang sasakal sa'yo!" Sigaw ko't pinagsusuntok ang dibdib nito. I am mad. At him and to myself.

Wala na ako’ng kawala dahil may utang ako’ng dapat kong pagbayaran! Isang utang na hindi naman ako ang nakinabang. Kabayaran na dapat ay hindi naman ako ang siyang gagawa dahil hindi naman ako ang may utang sa kaniya! “P-Paano ko s-siya magagawang t-tulungan?” Pumiyok pa ako sa sobrang kaba ko sa mga tingin niya.

Nilingon ko si Kuya. "Para san naman?" Seryosong tanong ko. "Mag babayad din ako ng utang ko." "Mag kano?" "50k." Sabay nag kamot pa sya ng ulo. Muntik ng malaglag 'yong panga ko, u-utang kayo tapos ako pala papabayarin nyo. Para na den akong nag tanim ng mais tapos kayo ang umani.

“O, bayaran mo na lang.” Napakunot-noo siya nang iabot nito ang debit card nito. “Nag-iisip ka ba, BK? Utang na loob, babayaran ng pera?” “Yes. puwede naman, ah. Para hindi ka na mag-isip.”