I Owe You Novelas e Histórias

Kinuha niya ito at binuksan. Sa loob, nakasulat sa malakas at tiyak na sulat-kamay: Ang dilaw na rosas na ito ay sumisimbolo ng paghingi ko ng tawad. Sorry , honey. Isinulat ko mismo ang IOU na ito bilang patunay. May isang gabi akong utang sa iyo. Babayaran ko ito sa susunod. Kung lumampas sa due date, babayaran ko ito nang doble

Ako: Hihintayin ko ang tawag mo. Wala pa mang isang minuto, tumunog na ang phone ko dahil sa tawag niya. Huminga ako nang malalim bago sagutin iyon. "H-Hello..." I answered shakily. "You owe me an explanation." I curled my finger toes as soon as his serious voice echoed on my ears. Umupo ako sa nag-iisang silya sa aking silid. You got it all wrong, Zaro. It is you who owe me one.

Masayang wika nito mula sa kabilang linya at pinatay ang tawag. Napaawang mga labi ko, pati sa kanya ay bayad na rin ako? Two hundred thousand plus interest ang utang ng Tatay ko sa kanya at kalahati palang ang nababayaran ko. Unti-unti kong ibinaba ang telepono mula sa tenga ko. "H-hindi pa ako nagbabayad." Mahinang usal ko. Ano ba ang nangyayari ngayon? "I told you, I paid all your debts. Lahat."

'Yan ang sagot. May utang ako sa bangko na 1.2 million ito ay pinambayad ko sa ospital bill ng nanay kong nagkaroon ng stroke, tapos namatay din pagkaraan ng tatlong buwan. Salamat, Universe. May utang pa ako sa limang lending apps na araw-araw akong tinatawagan gamit ang mga numerong hindi ko na kilala. May utang ako sa kapitbahay namin sa Tondo, kay Aling Nena na nagpautang para sa libing, at kay Mang Boy na nagpahiram pambili ng kabaong.

"Ikaw nga engineer pero hindi ka marunong magcompute kung magkano na utang mo sa akin!" Napatayo si Neejan at dinuro ako. "Hoy! May utang ka pa pala sa akin na 500 no'ng highschool pa 'yon!" maktol niya. Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Hindi ko maalala pero alam kong kay Neejan ako madalas manghiram ng pera kapag nagkukulang ang pera ko. "Hindi kona maalala! Kinalimutan ko na 'yon kaya kalimutan mo narin! Move on... move on din," natatawang sabi ko dahilan para magtawanan kami.

"Ninakawan ka ba?" "Hindi." Ibinaba ni Irene ang ulo. Nabulunan siya at sinabing, "May utang ako sa kanila. Hindi ko pa naibabalik ang pera sa kanila..." "Magkano ang utang mo? Bakit mo sila uutangin?"

Kung kalahating bilyon ang utang ni Daddy sa kanya ay siguradong mayaman na mayaman ito. "Have you read the letter? Your dad owes me half a billion. I am kind enough to give him a lot of time even though he promised to pay me last year but since he's sick I forgot the promise. But now that he's gone I can't just throw my money, Hija," paunang sabi niya kaya mabilis na naglaglagan ang mga luha ko.

Bakit niya sinabi na ako, kung hindi naman ako? “Oo, ikaw raw. Bakit hindi ba ikaw?” tanong niya ulit na may pagtataka. Magsasalita na sana ako to correct her when I realized na it’s better na ‘yun ang alam niya para alam niya na may utang na loob siya sa akin, and so I can convince her to come with me. On that thought ay napangiti ako at binato ko sa kaniya pabalik ang unan, at saka ko isinuksok ang dalawang kamay ko sa trouser ko. “Yeah, it was me. So, you owe me. Not just today but yesterday too nu’ng nalasing ka. Remember? Ako ang nagbayad ng dress sa babaeng sinukahan mo last night. Ako rin nagbayad ng taxi na sinakyan natin at ng kaibigan mo. Lumalaki na nga utang mo sa totoo lang,” me

Masyado siyang halata na taliwas ang mga sinasabi. “It's just that you owe me something, and you have to pay it back.” Hindi na nakayanan pa iyon ni Piper. Pikon na pikon na siya sa lalaki. Kilala niya ito at alam niya ang habol sa kanya. “At ano naman ang naging utang ko sa’yo? Paano ako nagkaroon ng utang? Sabihin mo nga!”

Naramdaman ko ng ilagay niya sa uluhan ko ang dalawa kong kamay at inipit iyon sa isang kamay lang niya sabay tumitig sa akin. "You owe me this Sanya." Pagkasabi nun ay h******n niya ulit ako ng mariin sa labi. What did he just say? I owe him this? At ako pa talagang may utang? Hindi ba dapat ako ang naniningil sa kanya?