I Owe You Mga Nobela at Kwento

Ngumiti ito at tinawanan ang sinabi ko. "You don't need to repay it, it's not a debt hon. Just stay with me and be my wife. That's all you need to do. Wala naman akong hinihingi sa'yo na hindi mo kayang ibigay sa akin. You are enough, okay?" Tumango ako ng marahan at nagtawana kami, lumagok ng alak.

“O ano anak pumayag ba ang kaibigan mo, para makahiram ako ng pera pangrenta mo kung baka sakaling wala kang matirhan doon." “Okay na po Inay pumayag na po sya, at kung makahanap na ako ng trabaho unang sweldo ko ay ibibigay ko po sainyo para naman mabayaran na natin ang mga utang natin." “Pasensya kana anak kasi kailangan mo pa talagang malayo kay Tintin dahil dito sa mga utang namin."

“Tumigil ka na. Bakit mo ba ito ginagawa? You don’t owe me anything.” “Gaya ng sinabi ko, mahal kita.” “Huwag mong sabihin iyan.”

"Pinapatawag niyo daw po ako?" "Yes. Maupo ka, Tyronia." Tinuro nito ang visiting chair. Hindi ko maiwasan na mas kabahan dahil may kakaiba sa kanya ngayon. Naupo ako gaya ng gusto niya. "I want you to do something for me, Tyronia, at hindi ka pwedeng umayaw." Mas lalong kumabog ang dibdib ko. "I believe na may utang na loob ka sa akin dahil binuhay pa kita sa mundong ito kahit pa pwede naman kitang itapon." Napalunok ako. "Ngayon ito na ang oras para pagbayaran mo ang lahat-lahat ng ginastos ko sa 'yo."

“Are you crazy? Sinabi ko ng hindi ako pumapayag sa gus—” “Enough, Mr. Mondrian. Milyon-milyon na ang iyong utang. How are you going to repay me then? Two days from now ay deadline mo na. Kahit ibenta mo pa ang iyong mga ari-arian ay ’di iyon sasapat. Maliban na lang kung balak mo itong ipaalam sa mga Sares.” “No! I—I can pay. Hindi ko kailangan ang tulong ni Mama. I . . . I.”

Pakiusap ko. Ngayon lang naman ako nadelay sa pagbayad at saka hindi naman ganon kalaki ang utang ko para gawin niya sa akin ito. Hindi ito pwedeng mawala sa akin dahil marami akong gastusin. Wala na akong ibang pinagkakakitaan at mas lalong ayaw ko kong mawalan ng trabaho ang mga taong umaasa rin sa akin.

tanong ko. Hinalungkat niya ang bag na bitbit at inilabas doon ang notebook na palagi niyang dala sa tuwing maniningil. "Naka bayad ng twenty thousand ang Inay mo sa kapital at hindi na iyon nasundan. So, bale eighty thousand pa ang utang ninyo. Plus dalawang buwan sa interes na pinaliban ko plus ngayong buwan kaya naging tatlong buwan na ang interes na kailangan niyong bayaran. Pero pwede niyo ako bayaran kahit kaunti lang, para lang hindi lalong lumaki ang utang niyo, " wika niya.

“Hindi ko alam…” Pareho kaming walang imik ni Ella. Ako, iniisip ko kung saan ako kukuha ng kahit isang daang libo. May utang pa ako sa SSS, may balance pa ako sa credit card. Sweldo ko hindi pa nga umaabot ng kalahati ng kailangan. Tumingin ako sa kisame. Hindi ko alam kung sa langit ba ako nakatingin o sa kawalan.

"I will charge you now." "What do you mean?" "You owe me, right? Tumango ako ng maalala na may kasunduan kami, may kapalit ng pagtulong niya sa akin at sa kumpanya ko. "Hmm" inangat ko ang isang kilay ko. "I want you now," He whispered. Hindi ako nakapag-salita eto na ba ang kapalit ng pagtulong niya sa kumpanya ko.? Tanong ko sa isip.

"Sorry sa inasal ko kanina. Sorry kung nagalit ako ng hindi tinatanong ang lahat. Pero sana sa susunod huwag na kayong maglihim sa akin. Hayaan niyo akong tumulong dahil responsibilidad ko rin ito bilang anak niyo." Zeikko offered to pay all the debts of my parents, and I know of all people that he has the power to do that because he has everything but... I don't want to risk myself to him. Kilala ko si Zeikko, he can do everything he want... walang salitang 'no' pagdating sa kanya because his words are always be the answer for everything.