Novel & Cerita I Owe You One Meaning

"Then will you let this off? Kalimutan mo nang nangyari toh ha? It's really nice to meet you, Da-Dehan?" Inayos niya ang necktie niya na medyo nagulo. "Okay, I'll let this off." kalmadong sabi niya. "But you still owe me, babalikan kita kapag naharap ko." Ngumiti ako. "I'm always be available." Tinignan niya lang ako ng saglit at tinalikuran ako. Aambaan ko sana pero humarap nanaman kaya pinalitan ko ng wave.

Oo na siya na nga itong maputi kaysa sa akin. “That's your duty and responsibility as my Fiancei. Andyan din ang sahod mo, ngunit kaltas sa Trillion na utang mo sa akin.” Trilliones... Wala nga ako ni pisong nahawakan! Bakit ko pagbabayaran. “Then, the consequences.” habol pa niya. “Consequences?” Ngumisi siya sa akin.

“I don’t owe you anything even an explanation.” “Bakit? Porket mahirap ako ay ayaw mo akong pagbigyan ng pagkakataon? Ganon bai yon? Dahil lahat kayong mayayaman ay para lang sa isa’t-isa? Isa lang naman ang hinihingi ko ayo. Bigyan moa ko ng pagkakataon na ipakita sayo na mas kaya kita mahalin- “Sumbat nito na halos maiiyak.

biro niya. “May isang huling project ako para sa’yo. Malaki ang bayad. Ikaw ang alam kong makakagawa ng misyon na ito.” “Boss, inaasikaso ko po ang nanay ko.” “Para namang wala tayong pinagsamahan. Naalala mo ba noong pinag-aral kita.” Huminga siya ng malalim. “Boss naman. Tumatanaw ako ng utang na loob.”

Hindi ko kayang habang buhay na makisama sa taong walang ibang ginawa kundi ang sumbatan ako. Habang tumatagal ang usapan namin ay mas nagiging maluwag ang aking pakiramdam dahil mas malinaw ko pang nakikita ang ugali niyang pinagtyagaan ko lang dahil sa utang na loob. “I will forever be indebted to you. There are countless ways to repay you, but my body and heart are not among them, as they already belong to my wife. While my company will continue to financially support your agency, you and I are no longer associated.”

Halos matae na nga ako sa kaba, tinawanan pa ako. "Mukhang hindi mo kayang bayaran?" "Kaya ko! Mayaman na kaya ako ngayon!" Ngumisi siya. "Talaga?" mapaglaro niyang tanong. "Pero alam mong hindi pera ang gusto kong ibayad mo..." Nag-iwas ako ng tingin. Hinawakan niya ang aking baba at pinaharap ako sa kaniya. "You owe me... may kasama na ding interes." Lumakas at bumilis ang kalabog ng aking dibdib. Hindi ako takot. Sa totoo lang na-excite pa ako sa sinabi niya.

"O-opo, ayus lang po sa akin iyon." "Tutal pala at sabi mo isang buwan ka lang dito mananatili, baka puwede mo ng ibigay ang one month mong bayad para lang, alam muna." Sunod nitong sabi na naintindihan ko naman.

"No need to say thank you, I won't accept it, especially coming from a woman like you." I didn't have a chance to say a word because he turned his back on me already after he said that. But though he doesn't need my "thank you" I still owe him one. Tulad niya, ayaw ko rin magkaroon ng utang na loob sa iba, lalo na sa kanya. Kaya naman nang nasa huling baytang na siya ng hagdan ay lakas loob na akong nagsalita.

Kinuha niya ito at binuksan. Sa loob, nakasulat sa malakas at tiyak na sulat-kamay: Ang dilaw na rosas na ito ay sumisimbolo ng paghingi ko ng tawad. Sorry , honey. Isinulat ko mismo ang IOU na ito bilang patunay. May isang gabi akong utang sa iyo. Babayaran ko ito sa susunod. Kung lumampas sa due date, babayaran ko ito nang doble

Seeing how thoroughly humiliated she was, he decided to let her off the hook—for now. "Fine. May utang ka na sa akin," he said with a low snort, then turned and dropped onto the sofa, scrolling through his phone as if the matter was settled. She blinked, stunned. Owe him? she thought. I’ve heard of people owing money or favors, but owing kisses? Is that even a thing? Still, she decided not to argue. If this was his way of letting the matter slide, she’d take it. Surely, he’d forget about this ridiculous “debt” in time. Right?