I Owe You One Meaning นิยาย & เรื่องราว

pinitik niya lang ang noo ko. "At sino naman ang nagsabi sayo na may utang ka sa akin? Gusto kong mag bigay Mica kaya hayaan mo na ako, okay? Isa pa, ang cucute nilang bigyan kasi nagte thank you agad at wala ng explain explain at katanungan," aniya. Sumimangot ako dahil double meaning ang huling sinabi niya. Dahil naramdaman niya na na gets ko ang sinabi niya kaya tumawa siya kaya tuloy hinampas ko ng mahina ang braso niya. Kulit eh.

Pero nagpapabigat ulit siya sa akin. “Later we need to do another round.” wika niya na ikinakunot ng aking noo. “Are you crazy? Umalis ka na nga.” asik ko naman sa kanya. “Tsk. Did you forget that you still owe me.” sabi niya habang titig na titig pa rin sa akin. “Anong utang?” takang tanong ko naman sa kanya. Na ikinangiti niya.

Niyakap ko ito, Teka ba't ko sya niyakap, Napabitaw ako dito. "Sorry" Yumuko ako sa hiya, Baliw ka talaga Aia bakit bigla ka na lang kasing nang-aakap. Haist. Naglakad lang kami ng tahimik, at naghintay na may dumaan Jeep. "Oy! Thank you ulit hah!" sabi ko. tumingin sya sa akin. "Ilang beses mo bang sasabihin sa akin ang thank you, ONE is enough ok"

“Hindi mo mababayaran ang utang mo sa kanya, pero ang utang mo sa akin, mababayaran mo?” Napayuko na lang si Raia at hindi sumagot. Muli itong nagpatuloy sa pagsasalita. “Because what you owe him must be repaid with feelings, while what you owe me can be repaid with your body. Is that it?” Nanatili siyang tahimik, at tinanggap iyon ni Thorn bilang sagot.

"Hahanap ako ng paraan para mabayaran ka na." "No need to pay me. you just need to promise me one last thing, at ang kasunduan natin ay mapapasawalang bisa na, and we... are even..we are done for good."

“Hindi mo alam ang ibig sabihin ng salitang iyan. Dahil kung alam mo, hindi mo sana ako ginawang laruan. Hindi mo sana ako tinapakan. Hindi ka sana nagbayad ng isang milyong piso para lang ipakita sa akin kung gaano ako kawalang-kwenta sa paningin mo.”

“Miss, ikaw ang nakaperma sa magbabayad dito once hindi siya magbabayad.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin. Napakunot ang noo ko habang pilit inaalala ang sinasabi nila. Oo, may pinirmahan ako noon. Pero alam ko sa sarili ko na tapos na iyon. Natapos ko na ang obligasyon na iyon matagal na. “Hindi ba tapos na ang payment niya noon?” May diin ang tanong ko, umaasang may mali lang sa pagkakaintindi nila.

malamig niyang sabi, “is not cheap.” Bahagya siyang tumalikod. Pagkatapos ay muli siyang tumingin kay Talia. May halong pangungutya ang tono niya, pero malinaw pa rin ang awtoridad sa boses. “Miss Nova…” marahan niyang sinabi. “Remember this well.” Sandaling katahimikan, pagkatapos ay idinagdag niya, “One day, I will come back to collect my debt.”

May panunuya ang kaniyang pagtatanong. "Ayokong tumanggap ng pera mula sayo." Matapang kong sabi. Tumagilid ang kaniyang ulo at pinakatitigan ako. "Why? I'm not asking anything in return. So why?" "Exactly! You're not asking anything in return. Ayokong magkaroon ng utang na loob." sayo. Dahil nangangamba ako na baka kung ano ang gawin ko para lang mabayaran ko iyon. Sagot ko nakatakas sa kaniyang ng ilang hakbang. Nasa hagdanan na ako.

I should be to pay since ako ang may utang 'di ba? "Dapat ako na pinagbayad mo, I owe you one, right?" I asked paglabas namin ng resto. "Nope, I can't let a lady pay for the bill," he said that made me smile. He excused himself for a while, palahatid niya daw sa pinsan niya 'yung kotse. I looked up in the sky, dumidilim na. Mukhang uulan ng malakas mamaya. Hinawakan ko ang dibdib ko at pinakiramdaman ang sarili. I felt comfortable with him, ni hindi ako nakaramdam ng kaba kasama siya. Is it because he helped me in times of need?