I Owe You One Meaning の小説・ストーリー

“Syempre, hindi namin ito palalampasin. Ang party na ito'y regalo mo sa 'min.” Tumingin sa kanya si Drake at nginitian siya. Isang impersonal na ngiti na ibinibigay sa isang taong noon lang nakita. Lihim siyang nasaktan dahil hindi nito binanggit ang pangalan niya. Kung umasta ito ay parang hindi siya nito kilala. Ilang buwan lang ang lumipas na hindi sila nagkita, nakalimutan na ba siya nito?

Natahimik naman kaming parehas dahil dito. “Minsan nakakatakot kayang masumbatan ng kung sino dahil lang may utang na loob ka sa kaniya,” sabi ko pa. “Yeah, as if they own you just because of it,” aniya. Parehas pa kaming natawa nang magsabay na magbuntong hininga.

Almost sarcastic. “Umayos ka, Jacob,” malamig kong sabi. “’Wag mong kalimutang kaya ka nakatayo ngayon ay dahil sa'kin. Na ako ‘yung unang tumingin sa’yo nang walang-wala ka. Ako ‘yung bumuhat sa’yo nung wala ka nang ibang pwedeng puntahan.” Yumuko siya. “You owe me your life. Don’t make me regret it.”

rinig kong sambit niya mula sa loob. “Okay po,” sambit ko at tahimik na sumunod sa kanyang inutos. “Dito lang po ako. Thank you so much.” “I don’t accept thank yous,” aniya. “But you owe me one.” Wala sa sarili akong napalunok. Grabe. Akala mo naman pinilit ko siyang ihatid ako, e ‘no? Kanina pa ako panay ang tanggi, tapos ako pa ngayon ang may utang na loob? Grabe naman siguro?

I couldn't leave him to his own fate. Napabuntung-hininga na lang ako at napaupo sa tabi ng kama n'ya. "You owe me this one, Ruan. I still cared for you after everything you did to me.” Napangiti ako ng mapait. "May utang ka na sa akin.”

Hindi ako manloloko kase ako 'yong niloloko. Malakas nyang tinapon 'yong peso sa sahig. Porket peso lang 'yon ay di ibig sabihin na pwede mo nang itapon. Di man lang marunong maka appreciate ng first payment ni mama tsk, pasalamat ka nga nag bayad ako ng peso, sabi mo kahit peso man lang diba?! So, ako pa yong masama ngayon ganon ba? "Mag kano po ba 'yong utang ni mama?" Tanong ko sakanya.

Pinaseryoso niya ang boses. “Ok. I know what you mean by that chuckle. I'll make sure that you pay for this," "Okay. I owe you one, my love. I'll pay you when you get back," aniya na lang na natatawa pa rin. "Whoah! Whoah! Maybe I should go back. Your thoughts?" natatawang tanong nito kapagkuwan. Napalabi siya. Mukhang iba yata ang nasa isip ng nobyo. "Alwyn..."

"Ulol." "Pero classmate may sasabihin ako sa'yo," kinalabit niya ako, umirap ako bago siya nilingon. "Ano na naman?" "Pa-utang naman oh—" "Utang mo mukha mo hindi ka pa nga nakapag bayad ng utang mo sa akin noong grade 11 tayo! Baka nakalimutan mo may utang ka sa akin na 50 pesos tapos hindi mo pa ako nababayaran!"

"Kaya pala pinilit mong ikasal tayo dahil gusto mo lang makipaglaro ng apoy sa akin?" "Ibang usapan naman 'yon. We have a deal, right? And you owe me something in return, that's why you have to follow our deal." "Kaya pati katawan ko kaylangang magbayad sa utang na loob ko sa'yo?" Her heart feels sad and aches a bit, kasi sa tingin niya iyon ang pinupunto nito. "I'm not saying that—"

Bigla akong kinabahan. And I'd remembered one thing... I'm one month delayed. Note: Salamat sa mga comment niyo. Love lots po.