Lope Novels & Stories

Ang magandang tanawin ay sapat na upang maibsan ang takot at kaba ni Jade habang nakabitin sa ere. The cable has 1.2 kilometres long. Matatanaw nila sa ibaba ang malawak na karagatan ng Blue Lagoon. Pumikit siya at dinama ang sumasalubong na hampas ng malamig na hangin. Gumaan ang kanyang pakiramdam na para bang inililipad siya niyon sa alapaap.

Ang paghinga ay naging mas mahirap; ang low oxygen pressure ay nagbigay ng banayad na dizziness—ang tinatawag na soroche, o altitude sickness. "Papa, Mama, parang masyadong malapit tayo sa ulap," bulong ni Damian, na ngayon ay mas mataas na, habang hinahawakan ang kanyang dibdib, na tila nagkukulang siya sa hangin. Sa walong taong gulang, siya ang pinakamatapang na Architectural Apprentice na nakita ng mundo, ngunit ang katawan niya ay nag-a-adjust pa rin.

"Hera, nakuha mo ba 'yung distance mula sa main ridge hanggang doon sa property line sa south?" "Oo, Liam. Around eighty-five meters. Pero medyo steep ang gradient doon. If we put the viewing deck there, kailangan natin ng malalim na footing o kaya ay cantilever support na naka-anchor sa bedrock," paliwanag ko habang ipinapakita sa kanya ang initial sketches ko sa notebook. Kinuha ni Liam ang notebook at tinitigan ang drowing ko. "Bedrock seems solid enough based sa initial survey. Enzo, paki-markahan nga 'yung spot na 'yun sa GPS. 'Yun ang 'Point Alpha' natin."

Binuksan ko naman ang dalang bag at inilabas ang lumang notebook at ang aking laptop. “Justin, tinitignan ko ‘tong draft mo,” simula ko, pilit na pinapakalma ang boses ko. “Sabi mo, July 2025 mo ‘to ginawa. Pero tignan mo ang roof angle na ginamit mo rito. Nakalagay 25 degrees. Sa final construction sa Palawan, 15 degrees lang ang ginamit natin para ma-optimize ang wind flow at daylighting base sa specific topography ng site.”

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

garalgal na ang boses ni Aloe at hilam na ang mga mata dahil sa pagluha. Wala namang inaksayang oras si Matias. Naging matulin ang pagpapatakbo niya ng sasakyan. Hindi inalintana ang aksidenteng puwedeng mangyari sa kanila sa oras na magkamali siya nang pagmamaneho. Walang ibang tumatakbo sa isipan niya ngayon, kung 'di ang agad makarating sa lugar ng insidente at makita ng buhay ang dalaga.

Hindi makita ang liwanag ng buwan ngayong gabi dahil nababalot ng ulap ang kalangitan. Naglakad-lakad siya hanggang sa marating niya ang puno sa gitna ng bukid. Ang bukid na iyon ay pag mamay-ari ng heneral na si Edilberto. Naglakad siya paikot sa puno at saka umupo at sumandal. Kakaunti lamang ang ang dahon ng puno dahil dumating na ang tag-lagpas at nalalapit na rin ang pasko kaya't malamig ang simoy ng hangin.

Bakit ba napakapapansin ko? Ngayon ay tila enteresado siyang humarap sa akin. Pati ang swivel chair na inuupuan ay napaharap sa akin. Sumandal siya rito at marahang isinandal din ang braso. Ang kaliwang kamay ay pinaglalaruan ang pang-ibabang labi samatalang ang isa ay nasa lamesa at naglalaro ng isang asul na ballpen. Now that you caught his attention, Rassia, now what?

3RD PERSON POV Literal na naging yelo ang buong katawan ni Lauren sa narinig niya. Her heart hammered so violently against her ribs that she was genuinely terrified Rhea could hear it inside the quiet library. Gumuho ang lahat ng katinuan ng dalaga, at hindi na niya alam kung paano idedepensa ang pinakamalaking sekretong iniingatan nila. "Ano, Lauren Jade? Bakit hindi ka makasagot?" pang-aasar pa lalo ni Rhea, a triumphant smirk slowly drawing across her face. "Is it because I finally caught you?"

Thank you for answering! Gosh, someone's so grumpy right now because of that! I couldn't reply. I just don't know what to say. I'm not dense and I know what she's talking about. Pero ewan ko ba, I keep on ignoring the thought. Minsan lang ako active sa F******k. Wala akong magawa ngayon kasi wala namang assignments or anything tapos hindi pa ako inaantok kasi ang haba ng supposedly ay 'nap' ko lang, kaya hindi ko namalayang magmi-midnight na and I'm still on F******k. I wouldn't know if it weren't for Sir Troy's chat.