Romans & histoires I Owe You One Meaning

aniya. "Huh? Hindi naman pwede iyon." Hindi naman ako mayaman para tumanggi sa grasya kaya lang ay sobra-sobra na ang pagtulong na ginagawa niya para sa akin. "You really didn't get it Kai. I owe you a lot. Our team owe you a lot. Kulang pa ang condo na ito upang pasalamatan ka sa pagpayag mo na maging photographer namin. If you didn't say yes, hindi ko alam kung anong mangyayari sa'min."

Inaasahan niyang may maririnig pa siyang iba—pero utang-na-loob pa rin ang dahilan niya. Mabilis niyang inayos ang sarili at nagsalita, “Your care all these years is more than enough to repay that debt. I don’t want to owe you anything anymore.” Huminga siya nang malalim. “Kung magiging ganito tayo palagi, it means hindi ako mahihiwalay sa’yo, and I’ll never be able to forget you completely.” Tumingin siya diretso kay Damion. “Lagi mong sinasabi na palagi akong umaasa sa’yo. Then let this be my proof. Gusto ko maging independent.”

Seryoso ang tinig nito. "Not about that! But about your promises you've told us before. I can still remember the day you've said that 'I love her so much ma'am, I can't even see myself living without her'." Tawang tawang sabi nito at medyo pinalalim niya pa ang boses niya para gayahin ang boses ni One.

Chickboy. "You owe me." Seryoso niyang sabi at saka hinila ang babaeng kasama niya. Napalunok ako at ipinilig ang ulo. Sh*t wala akong utang na loob sayo!

Parang tambol ang aking dibdib dahil sa lakas ng tibok nito. " You owe me something Sapphira." Aniya na mas lalong nagpakaba sa akin. Kumunot ang noo ko at muling humakbang. " I don't get you." Marahan kong sagot. Muli ay humakbang ito. Napatili ako ng hinigit niya ang aking kaliwang kamay at ikinulong ako sa sink.

Sagot nito sa kabila. “Sonore.” Si Owl yun. Tumango lang ako pagkat alam ko na ang ibig sabihin nun. Nararamdaman niya rin ang nararamdaman ko. Wait! What? POTANGINA SAGWAAAA! Parang iba meaning. Woy mga 'pre! Huwag madumi isip! Yung misyon ang ibig ko sabihin. Balik tayo! Kaso walang tayo, wala nga ring kayo 'eh! Nag-uusap na ang dalawang Pinuno.

​"Mom, huwag ka ngang OA. Two days ka lang namang mawawala, eh. Hindi ka naman nila ikukulong sa dungeon." “Besides, you’re worth more than $7,000 kaya. So, my debt will be paid off. Think of it as a business trip, or a short vacation. You're welcome."

mahina niyang sabi pagkatapos naming humarap sa mga bisita at ngumiti sa kanila. “You took over,” nanggigigil pero nanatili ang ngiti ko sa labi habang nakatingin ako sa mga bisita. “Still you were not able to give your full service, you owe me one,” makahulugan niyang saad, mukhang nang-iinis pa. “Magkano ba? At babayaran ko na lang.” “One billion–” Palihim kong inirolyo ang mga mata. Here we go again. Isang bilyon na naman!

"Ano?! Baka nakakalimutan mo—” "'Yung ano? Anong nakakalimutan ko?” I stood up. "All that you have now, I mean all, lahat ng 'yan, kung gugustuhin ko makukuha ko. What's yours are basically mine now. Sa dami ng utang n'yo na binayaran ko, baka pati kaluluwa n'yo kulang na sa pangbayad sa akin. Pasalamat kayo, hindi ako tumatanggap ng… bulok.” Margaret and Monica's eyes widen.

“Bakit mo pa kailangang tanungin?” “Babayaran ko, siyempre.” “Hindi mo na kailangang bayaran ‘yon. Maliit na bagay lang ‘yon.” “Palagi ka na lang ganyan. Hindi ka nagpapabayad.” Naiinis kong sabi. Ayaw ko namang isipin n’yang umaabuso ako sa t’wing ginagawan niya ako ng pabor at isa pa’y ayaw kong magkaroon ng utang na loob sa kahit na sino. “Pag hindi mo sinabi magagalit na talaga ako sa’yo.”