Romans & histoires I Pity You In Tagalog

Napatango na lamang siya at tinuon ang sarili sa harapan, sa mismong bangin na ilang hakbang na lamang ay mahuhulog na ang kanilang kotse. "Sorry, dahil sa katangahan ko muntik na tayong mamatay. Salamat din dahil napigilan mo ako." "So, sino na ang tanga ngayon? Ahahaha ano ka ba wala iyon, ayaw ko pang mamatay ano. Saka sayang naman kung mamatay ka na hindi mo pa siya nakikita. Kaya dali na! Pupunta pa tayo sa S.A. remember?"

"Pilitin mo! Piliin mo yung tama! Mali yang nararamdaman mo! Sobrang mali!" "How!? Tell me how!? Madaling sabihin pero kay hirap, sobrang hirap piliin yung tama. Paano ko pipiliin yung tama kung sa maling ito ako magiging masaya?" nagsisimula ng mangilid ang mga luha ko sa mga mata, ayokong nakilita siyang ganito, nahihirapan at nasasaktan ng labis. "Masaya? Look at yourself! You're not happy! You're miserable! You're hurting yourself!"

Mas lalong dinurog ang puso ko sa narinig ko. "I-Im so sorry, Lanche... Im so sorry," naiyak na sambit ko bago ko isinara ang pinto. Umiyak lang ako sa likod ng pinto. Sobrang sakit, hindi lang siya ang nasasaktan, pati ako. Sobrang mahal na mahal kita, Lanche. Mahal na mahal.

Hindi naman s'ya makapaniwalang nakatingin sa akin. ########## NOTE: SORRY PO KUNG MAY MGA MALI-MALI HEHEHE. THANK YOU EVERYONE ‼️ LABYAH ‼️

Sa natitirang lakas ng tuhod ko, ginamit ko yun para makatakbo ako papalapit sa kaniya at mayakap siya. “Mama… sorry po… sorry po talaga sa lahat. Hindi po totoong sanay na akong wala kayo, na masaya naman ako kahit mag-isa kasi kahit gaano pa kaganda ang America, yung puso ko ay gustong umuwi at gusto kang makasama. Wala pong katulad ang Pilipinas mama dahil nandito ka, kayo ni ate. Sorry at nagtampo ako sayo. Sorry at naglihim ako… Sorry at pinagdududahan kita. Sobrang sorry mama. Mahal na mahal po kita.”

Masakit, may masakit ata sa puso ko. Sa inis ko ay padabog kong kinuha ang pinggan saka ko ito inilagay sa lababo. Mabilis kong pinahid ang luhang naglandas sa pisngi ko. Naiinis na ako sa sarili ko, bakit nagiging iyakin ako? Ano ba itong mga nararamdaman ko, parang oa na ata itong feelings ko. Eh ano kung iniiwasan ka niya, kung hindi niya pinahalagahan ang effort mong magluto. Ano naman kung hindi ka mahalaga sa kanya? “I’m sorry,” Nagulat ako ng mula sa likod ay may yumakap sa akin. Kilala ko ang yakap maging ang boses na iyon.

Tumango na lang ako at naupo nang ‘di kalayuan sa kanya. “I will go straight to the point. I’m really, really sorry, Althea,” emosyonal na wika niya, at may nagbabadyang mga luha. Parang piniga ang puso ko nang marinig ang sabi niya. Kakaiba talaga ang pakiramdam kapag narinig mo ang sorry na matagal mong hinintay—it’s bittersweet.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

This place becomes alive because of their hopes and smiles "Disappointed ako dahil nandito padin tayo"I said as I looked every person passing by "Matapos yun, wala namang nangyari. We're still here. Nandito padin tayo sa lugar na toh. Nothing changed.."napayuko ako at unti unting kinakain ng takot, frustration at galit sa sarili "Walang nagbago. Kailangan parin nating pumatay. Kailangan paring may mamatay bago maging malaya"