I Thought My Time Was Up の小説・ストーリー

I had already wasted three hours because of a wardrobe problem that should have taken less than thirty minutes. At least, that was what I told myself. But as I sat behind my desk, my attention kept drifting toward the clock. I frowned and returned my attention to the document displayed on my laptop. Two minutes later, I checked the time again. Ridiculous. I didn't care what Windy looked like. As long as she appeared presentable, that was enough. At exactly ten in the morning, someone knocked on the door. "Sir Winston?" "Yes?" "Ready na po si Ma'am Windy."

Ang daming nangyayari sa pagitan namin, mga nasabi, at mas maraming hindi pa. “Time,” bulong ko. Pero sa isip ko, alam kong wala kaming kasiguraduhan. May expiration date ang deal namin. Parang nabasa niya ang iniisip ko. “Time is what we make of it. Walang fixed rules dito… sa atin.” Napatango ako. “I guess so.” Ngumiti siya, parang satisfied. Hinila niya ako para sa isang mas malalim na halik. Pagkatapos, bumulong siya:

What an embarrassing thoughts I'm having right now. When are they coming? They should have finished it already since it's been like half an hour now. Or are they cleaning the mess up? Hindi na nila kailangang gawin iyon dahil wala namang nagpupunta roon at saka maaari ko namang papuntahin doon si Boral. I'm getting impatient as the time goes by and this damn clock clicking nonstop. Should I just go insi- "Lucas!" Oh, good timing. Moria is already done?

binigyan niya ako ng mapanukat na tingin at tumango tango nalang siya. Ilang minuto pa ang lumipas ay natapos na kaming kumain at inayos ko nalang pinagkainan namin saka tinambak sa lababo samantalang siya ay pinunasan ang table na pingakainan namin. Tumingin ako sa oras at 2:49 pm na. 4:00 ang presscon namin kaya medyo matagal pa ang oras. Dumaretso ako sa kwarto para makapag make up na. "Oh tapos na kayo.." sambit ni Aida nang mapansin akong papunta ng kwarto.

Gusto ko pa sana bumalik sa pagtulog dahil dama ko ang bigat ng aking pakiramdam, pero hindi pwede ‘pagkat kailangan ako sa golf ngayon. Isang beses ako humikab bago kunin ang phone ko, iinat pa sana ako pero natigilan ako nang makita ang oras. “Ha?” Nanlaki ang mga mata ko. “Shit!” Pasado alas-otso na!

Instead I blocked him, sa lahat. 'Am I ready?- maybe' Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatitig sa kisame, hinayaan kong mag-isip hanggang sa wala akong mahalungkat na kahit na anong pagdadalawang isip sa akin. Tumingin ako sa orasan to check the time, hindi ko namalayan ang oras at malapit nang maghapon. Nabaling ang atensyon ko sa tumatawag na si Enah.

I don't want to be someone's playtime. Hindi ko namalayan ang oras. Madilim na ang paligid. Kanina pa ako narito sa rooftop at nag-iisip kung paano ako hihingi ng tawad kay Ismael. Tatawagan ko na lang siya mamaya pagkauwi ko. Bumaba na ako sa office at nakita kong wala na sila. Anong oras na ba? Sinilip ko ang oras sa biometric nang mag-out ako. Quarter to eight.

“Okay, Sire.” Lumapad lalo ang kanyang ngiti. Ilang hakbang pa, at lumapit na siya sa akin para yumakap. Hindi na rin ako nagdalawang-isip at marahan ko siyang niyakap pabalik habang hinahaplos ko ang likod niya. “Uwi na tayo,” aya niya sa akin matapos siyang kumalas sa yakap. “We still have 12 minutes left. Huwag kang mandaya sa oras kapag OT,” pabiro kong sagot habang sinulyapan ang wall clock sa working area.

Mapait naman akong ngumiti. "Can I be late at least 20 minutes?" tanong ko rito sa text. Ilang segundo lang ay nag-reply na ito. "Reason?" "Kakagising ko lang, nakatulog ako eh," "Ok. If 8:21 and you're not still there. I will go to your place." Napakurap-kurap naman ako sa reply nito. Napaka-time-bounded naman ng isang 'to. "K fine," reply ko na lang at umalis na ako sa ibabaw ng kama para makapag-ayos na ako.

sigaw ni Tim. Nahihiya talaga ako, napakaseryoso naman niya sa panonood. Hindi ko namalayan ang oras na napansin kong lagpas alas onse na pala at ilang minuto pa para mag-byahe. Kabilin-bilinan pa naman ni Mommy na hindi ako lalagpas sa alas dose, daig ko pa si Cinderella. Tumayo na ako mula sa pagkaupo ko at kinuha ang jacket ko sa gilid, "Tim, uuwi na ako. May curfew na ibinilin si mommy. sa'kin e. Malapit na mag-alas dose."