Novel & Cerita I Thought My Time Was Up

I don't want to be someone's playtime. Hindi ko namalayan ang oras. Madilim na ang paligid. Kanina pa ako narito sa rooftop at nag-iisip kung paano ako hihingi ng tawad kay Ismael. Tatawagan ko na lang siya mamaya pagkauwi ko. Bumaba na ako sa office at nakita kong wala na sila. Anong oras na ba? Sinilip ko ang oras sa biometric nang mag-out ako. Quarter to eight.

“Okay, Sire.” Lumapad lalo ang kanyang ngiti. Ilang hakbang pa, at lumapit na siya sa akin para yumakap. Hindi na rin ako nagdalawang-isip at marahan ko siyang niyakap pabalik habang hinahaplos ko ang likod niya. “Uwi na tayo,” aya niya sa akin matapos siyang kumalas sa yakap. “We still have 12 minutes left. Huwag kang mandaya sa oras kapag OT,” pabiro kong sagot habang sinulyapan ang wall clock sa working area.

Mapait naman akong ngumiti. "Can I be late at least 20 minutes?" tanong ko rito sa text. Ilang segundo lang ay nag-reply na ito. "Reason?" "Kakagising ko lang, nakatulog ako eh," "Ok. If 8:21 and you're not still there. I will go to your place." Napakurap-kurap naman ako sa reply nito. Napaka-time-bounded naman ng isang 'to. "K fine," reply ko na lang at umalis na ako sa ibabaw ng kama para makapag-ayos na ako.

sigaw ni Tim. Nahihiya talaga ako, napakaseryoso naman niya sa panonood. Hindi ko namalayan ang oras na napansin kong lagpas alas onse na pala at ilang minuto pa para mag-byahe. Kabilin-bilinan pa naman ni Mommy na hindi ako lalagpas sa alas dose, daig ko pa si Cinderella. Tumayo na ako mula sa pagkaupo ko at kinuha ang jacket ko sa gilid, "Tim, uuwi na ako. May curfew na ibinilin si mommy. sa'kin e. Malapit na mag-alas dose."

Kung minsan pa ay sabay-sabay rin kami umuuwi. End of flashback. Napabalik ako sa realidad nang mapagtantong nasa likod pa rin ako ng lumang building. Nilingon ko ang gawi ng mga estudyanteng naglalaro kanina sa field, na ngayo'y wala na. Gaano ba ako katagal nakatigil dito? Napatingin ako sa wrist watch ko. M-M****a, 1:40 na?! Damn, I'm late! Maglalakad na sana ako paalis nang may napansin ako sa hindi kalayuan. Teka, sina Felix 'yon a?

tatlong dangkal ito at paniguradong uumagahin na ako dito. I have no choice, kailangan daw tapusin? oh edi tapusin! Wala naman nang mag aantay sa akin kaya go lang. Forda overtime ang person. Samantala, Halos sumakit na ang balakang ko at mamamhid ang likod sa ngawit. Sa wakas, natapos din! Time check, 10:30 pm!

Ang tamis na tuloy. Anong oras na ba? Ilang oras na ba ako naghihintay pero wala naman akong napapala!

Sobrang salungat kasi ng pag uugali nilang dalawa. Nag usap pa kami ni Tita Carmen, dahilan para hindi ko na mamalayan ang paglipas ng oras. Nagulat na lang ako dahil nang aksidente akong mapatingin sa orasan na nasa dingding nila, nakita ko na lang na alas otso na pala ng gabi. "Tita, I'm sorry and I don't want to but... I think I have to say good bye already. It's kinda late and---"

Medyo kinabahan ako noong una, buti na lang natapos ko isang minute bago ang takdang oras. “That will be for today, I will dismiss you early.” Kinolekta lang niya ang papel atsaka umalis na. May thirty minutes pa kami, dahil ang nagamit lang na oras sa 300 items na questionnaire niya kanina ay dalawang oras at kalahati lang naman. After kami nadismiss ay lumabas na kami at dumiritso ng cafeteria. “Liah! Gusto mo tea, teh?!”

kasi hindi ko talaga kaya. "your time are running ,honey. one minute left and Its over.hindi muna makikita anak natin kahit kailan."may finalidad niyang sabi..nandoon din ang banta at diin sa sinasabi niya.nakita ko pa na umayos sya ng upo at tila inip na inip habang naghihintay sa gagawin ko. "p-pero---"