I Thought My Time Was Up นิยาย & เรื่องราว

In right time. But the right time for us is over... and the destiny play our lives deceitfully. -AndyThoughts-

Ng damdamin ko. Humiga siya sa tabi ko, niyakap ako nang mahigpit. Tahimik kami. Ako? Magulo ang isip. Maxine, this is the last time. Hindi na ‘to mauulit. Remember, nalasing ka lang. At ayaw mo sa kanya. Napatingin ako sa digital clock niya. 4:00 AM na pala. Pumikit na lang ako. Mamaya ko na iisipin lahat ng to.

Hindi ko na tiningnan ang kalendaryo. Everything became a countdown that I couldn’t bear to even say out loud. At tuwing uubo si Mommy, parang humihinto ang puso ko. Tuwing nagsasabi ang nurse na nahihirapan huminga si mom, natutuyo yung lalamunan ko. Tuwing uuwi ako at tahimik si Timothy sa dining table, alam ko kung bakit. I was seventeen… but I felt like I was standing in the middle of an hourglass… watching the sand fall grain by grain. And knowing I can’t stop any of it.

AMARIE’S POINT OF VIEW Nang tumunog ang bell, hudyat na oras na ng break time ay wala ako’ng sinayang na oras. Mabilis ko’ng niligpit ang mga gamit at isinilid sa aking bag.

"Tigilan mo ako sa kakaduh-duh mo diyan, hindi ko nga alam kung bakit sumama ako sa 'yo eh hindi naman tayo close." "Duh ulit, just thank me one of these days, huh?" Hindi naman na ako umimik pa. Lakas talaga ng trip ng babaeng ito eh. Napatingin ako sa wrist watch ko, 6:20 p.m na. Ano ba kasing meron at saka bakit sa bar pa? "Yown! Ten minutes to go na lang," nakangisi nitong saad.

"Iho please alam kong pasaway ka pero kaylangan eleven o'clock nandito ka na sa bahay.!" At bigla namatay ang cp ko. Tsk! Dead bat? "Anong oras naba?" Hanap ng orasan tumayo ko at bumaba tingin sa kaliwa at kanan. Sino tatanungin ko? Nakakahiya naman. Ako lang pinag titinginan ng mga girls parang nakakita sila ng artista. Alam kong gwapo ako pero nong kabataan ko pa yon at take note dami kong funs kahit di ako artisa.

tanong niya na para bang iyon lang ang iniisip niya sa pagitan ng katahimikan kanina. "Meron siya. Pina-adjust lang muna." Pansin ko ang marahan niyang pagtango. Palagay ko'y mag-iisip na naman siya ng sasabihin. Kailan ba siya uuwi? "'Di ka pa ba uuwi? Anong oras na," paalala ko. He glanced at his wristwatch. "I have a lot of time." Hindi na ako sumagot. Bahala siya. Ayaw ko nang makipagtalo.

Ngunit ngayon ay parang baliktad ang nangyayari at hindi niya alam kung matatawa ba siya o kikiligin. "I came here to have lunch with you." Mahina nitong sabi. Napakurap siya. "Huh?" "I've been waiting for twenty minutes." Agad siyang napahiya. "Teka..." Napalingon siya sa oras at doon niya lamang napagtantong lunch break na pala. Dahil sa sobrang pagkaabala nila sa gym ay hindi niya napansin ang oras. "Oh." Napakamot siya sa ulo. "Sorry."

he said as if he felt sorry for me. Defeated, that's what I feel at this moment, and my eyes are filled with the tears threatening to fall again. "Ding... dang..." The loud sound’s of the giant clock broke the silence of the night, signaling that it was already midnight. Mr. Lee said goodbye to me, leaving me alone in the spacious living room as I stared into nothingness. After a few minutes, my steps felt heavy as I ascended the stairs and headed to my room. I needed to find a way to speak with Mr. Hilton. Seven years of waiting is enough, and I can't endure another year of nothing happening.

Nang maipasok ko na sa bag ko ang pagkain ko para mamaya sa lunch, isinukbit ko na ang bag ko sa balikat ko at tumingin sa wall clock. Babatiin ko sana ang sarili ko ng 'Ang aga mo Coffee!' subalit nabitawan ko ang bubuhatin ko sanang 2 books dahil sa gulat at hindi makapaniwalang nakita ko. Hindi ko alam kung anong klase ng tubig ang bumuhos sa akin dahil gising na gising ako sa katotohanan na sobrang late na ako. it`s 10:30 am!