I Thought My Time Was Up Mga Nobela at Kwento

sabi ni Rafael na dinadama ang malamig na hampas ng hangin sa kanyang mukha. Maya maya nag-iba ang paligid biglang bumalik ito sa normal, nawala na ang kakaiba at malamig na malakas na hangin na humampas sa kanyang mukha, ang pakiusap niya na magpakita sa kanya si Angela at yakapin siya nito ay hindi na kailanman mangyayari dahil ang buhay ni Angela ay nagwakas na, binawi na ng Diyos sa kanila, ipinahiram lang ito kay Rafael para matutunan ni Rafael ang kahalagahan ng oras, ng panahon at ng buhay na dapat noon pa man ay pinahalagahan na niya.

“Mag-o-out of town daw po siya sa mga susunod na araw.” “We're on our way.” Pinatay ko ang tawag at napabuntong-hininga. Hindi ko ugaling magpalate. Isa iyon sa mga bagay na ipinagmamalaki ko. I value everyone's time. Pero sa pagkakataong ito, hindi ko talaga kasalanan. Masyado yatang naging epektibo ang gamot na ininom ko kagabi. Nagising akong halos tanghali na.

Kita ko agad na napatingin ito sa akin kaya mabilis akong yumuko saka kinuha ko ang phone ko. I must consider resigning soon. "May hinihintay pa ba? Parang nandito naman na lahat?" rinig kong tanong ng nasa tabi ko at sinundan iyon ng maraming sagot. "Ang tagal," sabi pa ng ilan ng pabulong. I looked at my wrist watch. Pasado alas-otso na at kung hindi pa mag-uumpisa ang meeting ay may mga lessons na naman na hindi mapag-aaralan ang mga estudyante.

Dahan-dahan kong minulat ang mga mata nang maramdaman ang liwanag mula sa bintana. Napaigtad ako nang may mapagtanto. Nagmamadaling hinanap ko ang telepono para tignan ang oras. 7:34 AM Nabitawan ko ang cellphone habang nanlalaki ang mata. Shit! I missed our jogging routine!

"May tamang oras ba akong nabanggit? May nakalagay ba?" Wala. Walang nakalagay. Pero hindi pa rin tamang walong oras na siyang naghintay pero hindi man lang siya bibigyan nito ng konsiderasyon. "You're right. But isn't it you who told us to present today? I received the email at 12 pm, I am here since 1. Masyado na akong matagal naghintay and the least you can say is to still present right now? At 9 pm?"

This day is so tiring. Nakalimutan ko pa lang magpadala kay Agathe ng kape dito. Tiningnan ko ang oras sa relo na suot ko, di ko nga akalain na alas-dyes na pala ng gabi. Kanina ay umuwi kami ng ala-singko ng hapon. Sobrang busy ko nga talaga kaya hindi ko napansin ang oras.

Walang magawa ang lahat kundi tumingin sa oras. Sa kasamaang palad, dumating na ang panahon, ngunit hindi nila nasaksihan ang paglitaw ng sampung libong taon halamang gamot. Mapayapa pa rin ang buong kagubatan. Nang mapagtanto iyon, napakunot ang noo ni Marcelo at bumulong, "Ano ang nangyayari? Nagkamali ba tayo ng kalkulasyon ang petsa?"

There you go! I look at my watch. 9:35, I still have 25 minutes. Pagka pasok ko nakita ko kung paano napatigil ang lahat sa kaniya kaniya nilang ginagawa, pero hindi ko na sila pinansin at naglakad na ako papunta sa pinaka dulo ng room namin.

Don't let your patient wait okay? Napakunot naman ang noo niya sa narinig. Sa huling tingin kasi niya sa wrist watch niya ay ahead pa siya ng lagpas isang oras. 8am dapat ang time-in niya samantalang 6:47 pa lamang.

Paano kasi kung nasobrahan ako sa tulog di ba? "You still have 5 minutes before the three hours hunt game ends." Sagot naman nito ng tumingin to ng relo niya. Napatayo ako. Lalabas na ba ako? Baka kasi malelate ako sa pagbalik doon sa arena at madisqualified pa ako. Nakatulog pa ako! "Kailangan ko ng umalis." Saad ko rito. "Finish your five minutes, they already know you're the winner." Sagot naman nito sa akin.