Novel & Cerita I Thought My Time Was Up

Dahan-dahan kong minulat ang mga mata nang maramdaman ang liwanag mula sa bintana. Napaigtad ako nang may mapagtanto. Nagmamadaling hinanap ko ang telepono para tignan ang oras. 7:34 AM Nabitawan ko ang cellphone habang nanlalaki ang mata. Shit! I missed our jogging routine!

"May tamang oras ba akong nabanggit? May nakalagay ba?" Wala. Walang nakalagay. Pero hindi pa rin tamang walong oras na siyang naghintay pero hindi man lang siya bibigyan nito ng konsiderasyon. "You're right. But isn't it you who told us to present today? I received the email at 12 pm, I am here since 1. Masyado na akong matagal naghintay and the least you can say is to still present right now? At 9 pm?"

“Like what?” “Like…” Hindi ko natapos. Dahan-dahan siyang yumuko, mas lumapit. For a split second, akala ko— Pero biglang may sumigaw ng “Time’s up!” Napabitaw kami. Parang may naputol. Lumabas ako saglit para magpahangin. Tahimik sa labas. Naririnig ko lang ang mahihinang ingay mula sa loob. Huminga ako nang malalim.

This day is so tiring. Nakalimutan ko pa lang magpadala kay Agathe ng kape dito. Tiningnan ko ang oras sa relo na suot ko, di ko nga akalain na alas-dyes na pala ng gabi. Kanina ay umuwi kami ng ala-singko ng hapon. Sobrang busy ko nga talaga kaya hindi ko napansin ang oras.

Walang magawa ang lahat kundi tumingin sa oras. Sa kasamaang palad, dumating na ang panahon, ngunit hindi nila nasaksihan ang paglitaw ng sampung libong taon halamang gamot. Mapayapa pa rin ang buong kagubatan. Nang mapagtanto iyon, napakunot ang noo ni Marcelo at bumulong, "Ano ang nangyayari? Nagkamali ba tayo ng kalkulasyon ang petsa?"

There you go! I look at my watch. 9:35, I still have 25 minutes. Pagka pasok ko nakita ko kung paano napatigil ang lahat sa kaniya kaniya nilang ginagawa, pero hindi ko na sila pinansin at naglakad na ako papunta sa pinaka dulo ng room namin.

Don't let your patient wait okay? Napakunot naman ang noo niya sa narinig. Sa huling tingin kasi niya sa wrist watch niya ay ahead pa siya ng lagpas isang oras. 8am dapat ang time-in niya samantalang 6:47 pa lamang.

Paano kasi kung nasobrahan ako sa tulog di ba? "You still have 5 minutes before the three hours hunt game ends." Sagot naman nito ng tumingin to ng relo niya. Napatayo ako. Lalabas na ba ako? Baka kasi malelate ako sa pagbalik doon sa arena at madisqualified pa ako. Nakatulog pa ako! "Kailangan ko ng umalis." Saad ko rito. "Finish your five minutes, they already know you're the winner." Sagot naman nito sa akin.

Gusto ko pa sana bumalik sa pagtulog dahil dama ko ang bigat ng aking pakiramdam, pero hindi pwede ‘pagkat kailangan ako sa golf ngayon. Isang beses ako humikab bago kunin ang phone ko, iinat pa sana ako pero natigilan ako nang makita ang oras. “Ha?” Nanlaki ang mga mata ko. “Shit!” Pasado alas-otso na!

Instead I blocked him, sa lahat. 'Am I ready?- maybe' Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatitig sa kisame, hinayaan kong mag-isip hanggang sa wala akong mahalungkat na kahit na anong pagdadalawang isip sa akin. Tumingin ako sa orasan to check the time, hindi ko namalayan ang oras at malapit nang maghapon. Nabaling ang atensyon ko sa tumatawag na si Enah.