I Thought My Time Was Up Novels & Stories

“Bakit po?” “Mag-uusap tayo. Sumunod ka sa akin.” napakunot ang noo ko sa sinabi nito. Sa pagkakaalm ko naman ay wala akong nilalabag na rules nitong nakaraan, ah. Bakit kaya? Hindi na ako nagsalita pa at sumunod na lang kay Sir nang lumabas ito. Sunod lang ako nang sunod dito hanggang sa tumigil ito sa tapat ng clinic. Walang pakalat-kalat na estudyante akong nakikita sa labas marahil ay oras din ng klase nila ngayon. “You have 5 days left, Twelixs.” Nagulat ako ng nagsalita si Sir habang nakatalikod.

"She's still our remaining champion. Let us congrats our very own, Yanna, even though you end the battle in just 5 minutes quick." I smile and mounted on the crown, "Thank you, all." Yeah, tinapos ko sa kadahilanang malalim na ang gabi at magtataka na si Roman kung nasaan na naman ako! And of course, napatingin ako sa aking orasang pambisig. The time check, exactly —12 midnight. I sweetly smile. "It's my special day,"

And I am so dumb not to think about it when earlier he texted me that we'll see each other! Hindi ko naman kinalimutan! In fact, I made it my motivation so I can finish things as early as possible. And, I fucking lost track of time! Kaya ngayon, pababa ako gamit ang hagdan! Hinihingal na ako, pero nasa 13th floor pa lang ako! Fuck this! I never imagined this would happen to me! This is frustrating! The thought of Psalm waiting there, probably angry and disappointed, plus the rest of the papers I bought still untouched is frustrating! It's all frustrating!

Lumipat ka ng ibang planeta kung saan ka bagay! Erin: Go to hell! Kadiri! Ang oras na nakarehistro ay oras ng nagdaang-gabi. At lahat ng iyon ay nabasa ng lalaki base sa notification na nakasulat. Natutop niya ang bibig. “T-this wasn’t me!”

Sana nga ay napabilis ko ang pag-order. Habang nakatayo ako sa isang tabi, ramdam ko ang bawat minutong lumilipas na tila mas mabagal kaysa karaniwan. Alas-dose y trenta na, pero wala pa rin ang pagkain ni Mr. Salfuego.

10:15 PM "Stop your nonsense, miss. Pananagutan ko ang anak ko pero hindi ikaw. Bukas nalang." Mukhang mag-o-offline na siya ah. Ay oo nga pala, precious pala ang time niya. Muntik kong makalimutan na nasasayang ang precious time niya dahil sa kare-reply niya sa akin. Sorry naman ho, nahiya naman ako sa precious time niya. Tinignan ko ang wall clock ko at bago ko lang napagtanto na pasado alas-dyes na ng gabi. 10:18 PM

Hindi naman ako nagsisisi dahil it's my present to him, but shocks ang hapdi talaga. Ipinalibot ko ang paningin ko ngunit wala na si Treyton. Pagtingin ko sa orasan ay halos napaawang ang bibig ko. It's already 1pm? Oh my ghad, sobrang tanghaling-tanghali na! Napansin ko naman ang isang sulat sa mini table malapit sa kama. Galing iyon kay Treyton.

sabi ni Rafael na dinadama ang malamig na hampas ng hangin sa kanyang mukha. Maya maya nag-iba ang paligid biglang bumalik ito sa normal, nawala na ang kakaiba at malamig na malakas na hangin na humampas sa kanyang mukha, ang pakiusap niya na magpakita sa kanya si Angela at yakapin siya nito ay hindi na kailanman mangyayari dahil ang buhay ni Angela ay nagwakas na, binawi na ng Diyos sa kanila, ipinahiram lang ito kay Rafael para matutunan ni Rafael ang kahalagahan ng oras, ng panahon at ng buhay na dapat noon pa man ay pinahalagahan na niya.

“Mag-o-out of town daw po siya sa mga susunod na araw.” “We're on our way.” Pinatay ko ang tawag at napabuntong-hininga. Hindi ko ugaling magpalate. Isa iyon sa mga bagay na ipinagmamalaki ko. I value everyone's time. Pero sa pagkakataong ito, hindi ko talaga kasalanan. Masyado yatang naging epektibo ang gamot na ininom ko kagabi. Nagising akong halos tanghali na.

Kita ko agad na napatingin ito sa akin kaya mabilis akong yumuko saka kinuha ko ang phone ko. I must consider resigning soon. "May hinihintay pa ba? Parang nandito naman na lahat?" rinig kong tanong ng nasa tabi ko at sinundan iyon ng maraming sagot. "Ang tagal," sabi pa ng ilan ng pabulong. I looked at my wrist watch. Pasado alas-otso na at kung hindi pa mag-uumpisa ang meeting ay may mga lessons na naman na hindi mapag-aaralan ang mga estudyante.