I Thought My Time Was Up นิยาย & เรื่องราว

Bakit hindi ko napansin ang oras? Huminga ako ng malalim at tumingin kay Mr. Azcárraga na napansin ang pagkabalisa ko. Tinaasan niya lang ako ng kilay habang sumimsim sa kanyang alak. Hindi ko pinansin ang titig niya at nagsalita. "I think, I need to go back to my suite. It's already 10 in the evening." "Hmmm." he responded. "Azcárraga, do you hear me? Stop staring at me!"

Thank you so much and have a nice day," I ended the call and I saw the clock striking at 4:30pm I AM DONE. I raised my hand and saw my co - agents that were looking at me. I put down my headset and mouthed "why". They are all packed up, even Lim. He has my bag around him and I just realized what they are talking about when Jessica tapped her watch. Damn. Overtime. OT!!

Minsan ay hindi ko maiwasang matulala na lang. Sana pala hindi ko na lang siya tinanong. Medyo nakakahiya tuloy ngayon. I looked at the time at nakita kong malapit ng mag-alas singko. Bakit parang ang bagal ng oras ngayon? Sa sobrang bagal parang gusto ko na lang na may ginagawa para bumilis ang oras. "Let's go?"

I was interrupted by a knock on the door followed by Miss Chavit’s voice. “Come in,” I said. The door opened and she entered it. “Miss, hindi pa po ba kayo uuwi? It’s already five na po,” sabi niya. Napasulyap ako sa orasan at nakitang 5pm na nga. Hindi ko na naman namalayan ang oras. “Okay, thank you. Pwede ka na ding umuwi,” sabi ko sa kanya. Inayos ko ang mga gamit ko bago ako lumabas ng office. Hindi pa tumatawag si Markus kaya baka may tinatapos pa siya. Hihintayin ko na lang siya sa coffee shop malapit dito.

Tiningnan ko ang oras at napairap. “8:05 pa lang. At saka hindi ko naman po alam na magiging ganitong kaaga ang meeting natin,” sagot ko at pilit kong itinago ang inis sa boses ko. Ramdam ko ang tingin ni Madeline sa akin, kaya kahit labag man sa loob ko, tinanguan ko na ito para batiin. Galit pa rin ako dahil sa mga nakita at nalaman ko kagabi!

I tried to contact the others, but I can't reach them as well. Kinagat ko ang ibabang labi habang nagtitipa ng mensahe sa kanya. Hope you guys are okay. Let me know if you need any help. I hit send. Pagkabalik ko ng phone sa ibabaw ng mesa ay napaangat ang tingin ko sa bilog na wall clock. Alas-onse singko na pala ng gabi. Halos isang oras na lang ay hatinggabi na. Inilibot ko ng tingin ang paligid. There's still no sign of Stephen.

I was so stupid to let him fooled and used me. Tumango ako rito na kunwari ay sumang-ayon sa sinabi nito. “Ngayong naitanong mo na ang sadya mo, may gusto ka pa bang sabihin?” Sumulyap ako sa wrist watch ko. “I'm afraid I have no left time for you, General. Nagmamadali ako dahil marami pa akong tatapusin sa opisina ko.” Inosente ko itong tinapunan ng tingin at ngiti.

Ininom ko rin ang gamot sa headache. Naghintay ako. Pero hindi nawala ang hilo at pagsusuka ko. Mas lumala pa nga ang sakit ng ulo ko. Napatingin ako sa wall clock. 4:30 PM. One more hour. One more hour bago ako makaalis. One more hour bago ko makita si Kimberly. One more hour bago ako makabili ng hilaw na mangga. Sinubukan kong magtrabaho. I really tried.

Bigla akong natigilan saka tiningnan ang oras sa wrist watch ko. 5:30 PM. “Oh my God…” napatakip ako sa bibig ko. “Draven, I’m so sorry…” Tiningnan niya ako. At doon ko nakita ang sakit at disappointment na dumaan sa mga mata nito. “It’s too late now, it already happened. We can’t go there anymore because it’s already late. I really reserved it for us, but you just forgot.” mahinang saad nito. Nadurog ang puso ko.

HINDI ako makatulog dahil kinakabahan at the same time ay excited ako sa magaganap bukas pero binabagabag ako ng mga sinabi sakin ni elora kanina, kahit si telly ay iba rin ang kaniyang galaw. Tiningnan ko naman agad ang orasan na nasa gilid ng lamesa ko at napabuntong hininga naman ako. Alas dyes na pala ng gabi ngunit hindi parin umuuwi si thunder, hindi din siya nag rereply sa mga messages ko. Bumuntong hininga na lamang ako kahit ang sinisigaw ng puso ko ay iba, iniisip ng isip ko na may ginagawa si Thunder na hindi ko ikakatuwa.