Novel & Cerita I Wish You Were Sober

Malamig kong tugon, sabay tungga muli ng beer. “Ang sungit naman,” aniya, may halong ngiti. “Gusto ko lang namang may makausap.” “I want to be alone. Will you please leave me alone?!” Medyo paangat ang boses ko. Halata ang inis at pagod. Pero nanatili siyang kalmado, nakatingin lang sa akin na parang wala akong nasabi. “Okay, mainit na ang pakiramdam ko dahil sa beer. Mag-swimming muna ako,”

Ito na naman ba tayo? 09*********: I hate you. I wish you were a sleep forever. Mas lalong lumakas ang pagtambol sa dibdib ko. Napakaingay. Para akong walang marinig. Nabibingi ako dahil sa sobrang lakas. Hindi ko na alam.

"Utang na loob din! Hindi lang ikaw ang isinalba nila sa kahihiyan! You also saved them from disgrace, ilang taon na rin, Art. Pare-pareho lang kayong nakinabang sa mga palabas ninyo sa publiko, all of you had benefitted from each other. And please, stop believing that you are really a mistake. "Kung iyon ang iniisip nila, hayaan mo silang isipin 'yun gamit ang patapon nilang mga utak. The truth is you are a blessing. Mahal ka ng marami, lalo ni Tita Nikka at sa buhay na ito iyon lang ang pinaka-mahalaga... You had wasted many years of your life believing about what they wanted you to believe, but it's not too late. Subukan mo ring sumalungat sa agos o 'di kaya naman ay sumampa sa pampang at

"Tinatawanan mo ako, senyorito? 'Di mo na ba ako mahal?" "Nah, I love you so much!" sagot naman niya at mas lumapit sa akin. Hinawakan niya pa ang mukha ko sabay marahang pinahidan ng malambot at malamig na bagay. Napapikit ako at napasandal dahil sa sarap no'n sa pakiramdaman. "Refreshing!" bulalas ko at hinawakan ang kamay niya para tulungan siyang linisan ang mukha ko. "Do you want to drink cofee to become sober?"

Limang San mig light pa lang Naman Yung nainom ko ah, pero parang gusto ko Ng isuka lahat Ng kinain ko. Sa away Ng dios nakarating Naman ako Ng Cr, pagkatapos Kung mag wiwi. At sumuka naghilamos na ako Ng Mukha, I don't care Kung Mukha na akung sabog, I just want lay down on that fucking couch. Remind me to not drink liquor again. Sumandal Muna ako sandali sa ding ding malapit sa comfort room. Naikot pa paningin ko eh, atsaka bakit ba Ang init.

"Umorder kana, Serene! Let's get drunk tonight dahil walang duty bukas!" I smiled at saka tinawag ang atensyon ng isang waiter. Kaagad namang dumating ang inorder kong vodka at sumimsim ako doon habang nakikinig sa mga pinag-uusapan ng mga kaibigan ko. Pagkatapos ng halos dalawang oras ay napatingin ako sa may gawi ng dance floor dahil may narinig akong isang pamilyar na boses. I'm sober, but alam ko rin na may kaunting tama na ako.

Wika niya, bago agad na sinundan ng mabilis na pagtayo kaya't wala akong nagawa kung hindi ang kumapit sa kanyang leeg upang hindi ako malaglag. Markus walked very fast but still with care. Nang makarating sa tapat ng kwarto nya ay ako na ang nagkusang bumukas niyon. When the combination of Grey and Black appeared on my eyes, agad na pumasok sa isip ko ang nangyayari. It seems like the alcohol has been washed off, and I am now sober. Should I really let this thing happen between us? I am already sober right now. Hindi ko ba pagsisisihan kung hahayaan 'kong may mangyari sa aming dalawa?

maiksi niyang litanya habang inaabot ang isa pang baso para sa sarili, “you can stay here for the night. Or kung naiirita ka sa presensiya ko, you can go right now. Just make sure to me that you are sober enough.” Tumingin sa kaniya si Sebastian, seryoso at tahimik. “I’m sober, Trixie,” sabi nito sa mabagal ngunit buo ang loob na tinig. Napalingon siya rito. “What? Then you—” hindi natapos ni Trixie ang kaniyang sasabihin dahil sa susunod na linya ng lalaki. “Yes, I was drunk and wasted earlier. But I’m sober now because I saw your face already.”

Pero ano ba ang karapatan ko? I don't have any news about him. I deactivated all my social media accounts. I changed my number. I want to disappear, I want to be gone .I want to surrender. I'm so tired but I can't. I have people around who loves me, supported me and never left my side. Akala ko ayos na ako, na kaya ko na pero bakit bumabalik na naman ang sakit? "Tama na, please tumigil ka na..." Marahan kong hinaplos ang aking dibdib. "Kalimutan na natin siya, please...parang awa mo na."

Napansin kong ilang beses itong kumurap saka tumingala. "Kung alam mo lang, gabi-gabi akong umiiyak habang nakatingin sa mga anak natin. Ang laki ng pagsisi kong lumaki sila na wala ako. How I wish I saw them grow. How I wish I was there to support you. How I wish I was there on their many firsts. But I wasn't there because I am so stupid to believe in their lies. And because of my stupidity you and the kids suffered."