I Wish You Were Sober นิยาย & เรื่องราว

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

"Let's talk when you're sober, okay?" "Can't we talk now?" tanong niya. "I'm still waiting... and hoping for us, Av. Kahit hindi na tulad ng dati. I just... want you to clear things to me. Kasi hanggang ngayon..." Tumulo ang mga luha niya. "...hanggang ngayon ang sakit pa rin."

Everything about him makes me want to burn and melt. "Why is the world so unfair!? M****a! I hate you! Fuck you Travis! I'm already self-partnered! I'm already healed!? Am I?" Sigaw ng isang boses na may kasamang pag-iyak na nagpabalik sa akin sa reyalidad.

I want to end this fucking life. Para na akong mababaliw. Wala na akong ganang mabuhay. Ayokong makakita ng tao. Ayoko ng may kumakausap sa akin. Konting kaluskos lang pakiramdam ko may mangyayari na sa akin. Feeling ko mamatay na ako. I wished, I really wished to be gone. I prayed for that everyday. I prayed for that every night. But the next morning I am still alive. I don't know why I am still alive. I don't deserve this life. I don't deserve myself.

bale apat silang waiter na lumapit sa Amin at sabay-sabay nila akong kinantahan ng happy birthday. "Ang wish ko? Ang wish ko.... sana.... mawala na itong cancer ko para makasama ko pa Ang mga mahal ko sa Buhay at maibalik sa kanila Ang pagmamahal na pinapardam nila sa akin. o di kaya, kung Wala na talagang chance na mawala ay sana mas tumagal pa ako sa anim na buwan dahil Ang totoo... ayoko pang mawala Dito sa Mundo." matapos Kong mag-wish sa aking isipan ay hinipan ko na Ang kandila at pagkatapos no'n ay niyakap ko kaagad si Izel ng mahigpit para magpasalamat. "grabe ka, best! pikaiyak mo naman ako. huhuhu." "Gaga, huwag Kang umiyak, Kalat yang mascara mo."

“I want you to burn with it. Burn the same way I do.” Sumabog ang galit sa dibdib ko. “Eh bakit hindi mo na lang ako silaban nang tuluyan?! Bakit hindi mo na lang ako sunugin nang buhay?!” Tumahimik siya. Ang lalim ng hininga ko, halos magliyab ang lalamunan ko sa galit. “I wish—” Mabilis siyang huminga, parang may hinahabol. “I wish it was that simple.”

Nanghina ang ang tuhod ko kaya kahit madaming nagkakalat na bubog ay napaluhod ako. "I'm sorry. I'm sorry, if I can't take away that pain. I'm sorry, if I can't make you feel better. I'm sorry, I didn't ask you if your okay. I'm sorry for being a failure sister to the both of you."— nakita ko ang kamay kung nagdudugo at humahalo sa luha kung pumapatak sa sahig.

Nasa daan ang konsentrasyon nito pero nakabukas ang tainga para pakinggan siya. Saka lang niya naramdaman ang pagkawala ng kalasingan niya dahil sa ginawa niyang pagtakbo. Swerte niya na ang long-lost bestfriend niyang guy ang nasakyan niya. Kung nagkataon ay baka napahamak na siya nang tuluyan. Inabutan siya nito malinis na towel para ipampahid niya sa pawisang mukha. Inikwento niya sa binata ang nangyaring rebelasyon at katatapos na nangyari. “Masyado kasi akong nasaktan sa mga nalaman ko, kaya naisipan kong uminom. Mabuti at napauwi ka dito sa Sta. Maria at dito sa kotse mo ako napasakay.”

i said drunk "𝙚𝙖𝙨𝙮 𝙢𝙖𝙠𝙞𝙥𝙖𝙜𝙠𝙞𝙩𝙖 𝙠𝙖𝙖 𝙨𝙖𝙠𝙖𝙣𝙮𝙖 𝙢𝙖𝙜𝙨𝙤𝙧𝙧𝙮 𝙠𝙖 𝙣𝙖𝙧𝙞𝙣 𝙖𝙣𝙙 𝙖𝙡𝙨𝙤 𝙥𝙖𝙡𝙖𝙥𝙞𝙩𝙞𝙣 𝙢𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙡𝙤𝙤𝙗 𝙢𝙤 𝙨𝙖 𝙠𝙖𝙣𝙞𝙮𝙖 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙢𝙖𝙡𝙖� ��𝙖𝙣 𝙢𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙥𝙧𝙞𝙫𝙖𝙩𝙚 𝙞𝙣𝙛𝙤𝙨 𝙣𝙞𝙮𝙖"he adviced

𝘐 𝘸𝘢𝘯𝘵 𝘺𝘰𝘶 𝘵𝘰 𝘬𝘯𝘰𝘸 𝘸𝘦 𝘸𝘪𝘭𝘭 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘣𝘦 𝘢𝘱𝘢𝘳𝘵 𝘕𝘰𝘸 𝘐 𝘣𝘦𝘭𝘪𝘦𝘷𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘸𝘪𝘴𝘩𝘦𝘴 𝘤𝘢𝘯 𝘤𝘰𝘮𝘦 𝘵𝘳𝘶𝘦