Novel & Cerita Ikalabing-isa

Kabanata 50 - Mga Alaala ng Nakaraang Gabi Maagang nagising si Isabella kinabukasan. Ang unang bagay na agad niyang napansin ay ang bigat ng bisig na nakayakap sa kanya—mainit, mabigat, at pamilyar.

KO Ang akin ulo para mawala ang alala nang nakaraan pilit KO kinakalimutan? "At Ang kaibigan na masasabi mo Yun handa makinig at samahan Ka SA lungkot at saya,. Hindi Ka iiwan kahit ano mangyari! Hindi Ka hihilahin pababa at sabay kayo aangat kahit mapag iwanan Ka handa Kang hintayin Kung sakali malayo na sila. Babalik parin sila upang hilahin Ka pataas, namiss ko na mga friend ko bukod Kay Belyn, at Rina Meron pa ako MGA friends marami sila pero Hindi KO na ISA isahin, alam na nila Kung sino sila Kaya Mahal KO Ang MGA Yun!"

O isang normal na bampira lamang? "Kung sakaling hindi po maturukan ng kemikal ang Prinsipe sa insaktong petsa katulad ngayon ay agad ba siyang babangon at tayo'y uubusin?" Tanong ni Prinsipe Kaigan sa mga magulang na nananatiling nakatayo sa malaking kahon na pinaglalagyan ng prinsipe. Bumuntong hininga si Supremo Ismael.

Bigla niya akong inakbayan at pareho naming tinitingnan ang tanawin dito. "Natagalan man ako pero babalik at babalik pa rin ako sa'yo. Huwag kang mag-aalala hindi ka tatandang mag-isa, kasama mo ako. Ang tagal kong hinintay ang pagkakataong ito na sabihin mo sa akin ang nararamdaman mo. Masaya ako na iisa ang nararamdaman natin para sa isa't isa." Napangiti ako at nangingiligid na rin ang mga luha ko.

Hindi nagtagal bago marinig ang kulog ng maraming mga yabag na tumatakbo sa pasilyo. Nang mabuksan ang pinto ng klase, isang grupo ng kalalakihan ang sumabog! Nagawa talaga ni Isabelle na magtipon ng maraming bilang ng mga underlay. “Hah! Talagang tinipon niya ang mga tao upang talunin sila! Alam kong hindi papayag si Isabelle na hindi makalayo si Gerald! Mukhang magkakaroon kami ng isang libreng palabas! ” sabi ng isa sa mga mag-aaral sa klase.

“May masalimoot ka bang nakaraan para maging ganito ka?” Nabalot at napuno ng mga panibagong katanungan ang isipan ni Leigh. Habang patuloy na nagkukrus ang kanilang landas ni Kenji ay patuloy niyang nakikita ang halimaw nitong pagkatao at the same time ay nakikita niya kung gaano ito kalungkot at naghihirapan. “Sino ka ba talaga Kenji Shaunn Delos Reyes?”

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Napaluhod ako sa damuhan sa matinding sakit at gulat. ​"You little pig! How dare you na magsumbong!" sigaw ni Hailey habang nakatayo sa tapat ko, nakapamaywang at galit na galit ang mukha. "Hindi mo pa ako kilala! My father is a CEO of Montes Manufacturing! Ikaw na kutong-lupa ka na anga-anga dito sa Maynila, nag-ambisyo ka pang makapasok sa mahal na eskuwelahan na 'to!"

seryosong tanong ko "Island. Yeahhh, nandito tayo sa isang Isla na malayo sa kabihasnan at ang paraan lang para makaalis sa lugar na ito ay ang dumaan sa malawak na karagatan na iyan or sumakay n chopper." nakangiti nitong sagot sa akin