Imperfect Perfection Quotes Mga Nobela at Kwento

Bakas ang inis sa kanyang tinig. Tumango ako. "Sapagkat hindi po dapat tayo tumingin sa pagkukulang o kapintasan ng isang tao dahil hindi po tayo perpekto." Tumingin ako sa kisame at naagaw ng atensyon ko ang malaking kumpol ng mga ilaw na tila brilyanteng nakasabit. Ang ganda. "Maaaring bungi ang isang tao at magiging kapintasan iyon para sa iba dahil iyon ang kanilang nakikita ngunit may mga taong perpekto po sa panlabas ngunit sa kalooban ang kapintasan."

May mga lalaki lang talaga na puro nonsense ang pinagsasabi at may mga babae naman na wala ring laman ang sinasabi. Life is so full of imperfections. Walang taong perpekto. Lahat naman may mga flaws, nag didepende lang talaga 'yan sa tao kung paano niya dadalhin ang sarili niya. Kaya I don't in favor sa sinasabi nilang life is so unfair. Like hello? Langit nga malaki, nagrereklamo ba ang mga planeta? Nasa tao lang kasi 'yan kung tatanggapin niya ba ang binigay or gagawa siya ng paraan para mas lalaki pa ang sa kanya. All things has a key, and that's an effort.

“Tinatanong pa ba ‘yan? Siyempre, ako ang suwerte. I’m still lacking a lot… ikaw naman, perpekto ka na.” Napailing na lamang ako dahil sa sinabi niya dahil hindi naman ako perpekto tulad ng sinasabi niya. May mga pagkukulang din naman ako at marami pa akong bagay na kailangang ayusin sa buhay ko para maging perpektong ina at asawa ako sa kanila.

“Dalawa o tatlong oras kong kinopya ito, tapos sinira mo lang dahil sa inis mo. Ang lupit mo talaga.” “Perfectionist ako, ayokong may mali sa gawa ko. At kung pumalpak, pumalpak talaga. Hindi ako nagsasabi sa sarili ko na successful ang isang bagay kahit may 0.01% na mali, tapos pinipilit kong kumbinsihin ang sarili ko na okay lang, na hindi ako nabigo.” Habang nagsasalita, pinupunasan ni Yssavel ang kamay niya gamit ang basang towel. Halatang may pinapatamaan siya sa mga sinasabi niya.

Parang bata siya kung gumalaw at umasta at kung hindi naman ako nagkakamali ay mukhang kasing-edad lang sila ng kapatid ko. I can't help myself but to shook my head at the irony of life. Noon, ang pamilyang ito ang kinaiinggitan ko pero ngayon? I just realized that there's no such thing as perfect. Walang perpektong pamilya. Walang perpektong relasyon. Walang perpektong pagsasama. Walang perpektong magulang. Walang perpektong anak. Walang perpektong buhay. You really can’t have it all. Hindi ko mapigilang maalala kung paano ko nakumbinsi si Adele tungkol sa family outing na ito habang nakatitig sa bangayan nilang mag-aama.

Unti-unti ko na siyang isinusulat sa kasalukuyan. Napatingin ako kay Atticus. “What if I mess up? What if hindi ako maging mabuting ina?” Hinarap niya ako, marahan ang haplos sa pisngi ko. “Then we’ll learn together. You don’t have to be perfect, Ceila. You just have to love her, and I already know, sobra-sobra ang pagmamahal mo.” Napaluha ako sa sinabi niya, pero ngumiti rin. Oo nga, hindi ko kailangang maging perpekto. Basta nandito ako. Nandito siya. At darating na ang munting milagro namin.

Hindi siya nagsalita dahil parang mababasag ang boses niya. “I don’t want a perfect life… I just want a lifetime where I get to hold your hand through every imperfect moment. I want to be the man who comforts you when you’re scared, who laughs with you over nonsense jokes, who grows old beside you while still looking at you like you’re the most beautiful miracle I have ever seen.” Napangiti si Claire. Nanlalabo na ang mga mata niya dahil sa mga luha niya.

"Mahirap ipaalam sa iba ang tunay na iyong sinapit. Ngunit, naalala ko na sinabi ko na pala ito sa iilang tao. Sa mga taong akala ko totoo at mapapagkakatiwalaan, pero, hindi rin pala. Ikaw lamang ang tunay na naging sandalan ko at totoong tao na handang samahan ako. Napakabait mo at sobrang perpekto." Napailing-iling naman ako sa huli niyang sinabi. Napangiti pa ako nang tipid. Hindi makapaniwala na iyon ang kaniyang nasa isip. "Walang perpekto sa mundo. Tandaan mo. Lahat ng tao na tumatapak sa kalupaan na ito, may tinatago rin na kasamaan." Seryoso kong sambit. Narinig ko naman kung paano ba siya mapabuntong-hininga. "Tama ka. Wala talagang perpekto sa mundo."

dagdag naman niya. "Yup, right ka diyan kaya don't judge the person kung di mo pa naman talaga siya kilala. And beside bakit mo huhusgahan ang iba kung may mali sila na nagawa at may hindi kanais-nais sila na katangian. E, bakit perpekto ka ba? There's nothing perfect in this world kaya ayos lang na makipagkilala at makipagkaibigan tayo sa kahit kanino. God create his creations with both good and bad images in equally appreciation." Ang napakahaba na sagot ko sakanya na napakunot noo pa siya sa sinabi ko. Ewan ko nga ba kung saan iyon nanggaling na parang daig ko pa ang pinangangaralan siya sa buhay niya.

“Oo. Nakaka-insecure lang minsan.” Nagbago ang tono ng boses niya, naging totoo. “Ma’am Janella… hindi mo kailangan maging perfect para sa kung sino man. Ang kailangan mo lang, ’yung taong pipiliin ka kahit hindi perfect ang araw.” Hindi ko mapigilang mapaluha nang konti. Tumulo iyon kahit pilit kong pinipigilan. Pinunasan ko agad. “Sorry.”