In Case Of Emergency Novels & Stories

"I want to see him po. Tell him my layout is broken." Napatakip ako sa aking bibig para pigilan ang aking paghikbi. Sa gitna ng matinding takot ko, nerealize ko kung gaano ako kawalang-kwenta nung pinili kong lumayo rito sa isang liblib na apartment na walang mabilis na access sa emergency protection. Kung andoon kami sa compound ni Zion, may personal medical team na agad na darating sa loob ng limang minuto gamit ang kaniyang high-level corporate clearance.

“Ibig sabihin, dapat ako umasa na i-footsie mo ako kapag nagdidinner tayo kasama ang ama mo.” Charlie, “…” “Siyempre naman, dapat habang may set tayo ng mga batas natin. May mga emergency exceptions pa din. Kaya iyon ang ika-anim na batas. Halimbawa na lang, ang isa sa atin ay nagbreakdown. Kapag ganoon, puwede humalik sa noo ang isa pa—for medicinal purposes lang dapat,” dagdag ni Taylor. “Ah, sige,” sumangayon si Charlie.

Nang magmulat siya ng mata, tinitigan niya ako—isang titig na punong-puno ng mga sekretong hindi pa niya kayang sabihin. “It’s an emergency shot... for cases like this,” mahina niyang sabi. “At sa susunod na may mangyaring ganito, wag na wag kang tatawag sa labas ng hindi mo ako nailalabas rito… walang kahit na sino ang nakakaalam sa kuwartong to… it’s only you and me.” saad pa niya na ikinalunok ko.

“Basta ayaw kong utusan mo sila para sa akin kapag kasal na tayo.” “Hindi naman maiwasan `yon. Paano kung emergency at hindi ako puwedeng umalis?” “In case of emergency lang.” At iyon na nga, nagkasundo na silang dalawa sa isang bagay. “Uuwi ka na?” tanong niya rito. “Oo. Marami pa kasi akong gagawin. Basta `yong usapan natin bukas huwag mong kalimutan,” paalala nito sa kanya.

Kindly go to the emergency entrance. Code blue means there's a severe emergency na paparating sa hospital at kailangan lahat ng medical personnel do'n. "I have to go. Mamaya na lang po. Pabantay na lang po muna sila Jash," paalam ko sa kanila at humalik sa pisngi nung mga anak ko at nagpaalam kila papa. "Let's go, Joy," saad ko kay Joy na inaantay ako.

Lahat ng malalapit na ospital katulad namin ay pinadalhan ng alerts tungkol sa nangyaring insidente kaya naman marami ang naririto upang tumulong at sumagip ng mga buhay. Inayos ko ang suot na jacket at hinarap ang aking team. "Okay, everyone! Move your IDs outside of your jackets, and keep in mind that green tags are for non-emergent cases, yellow is for delayed care, and red is for those who need immediate treatment." Marahan silang tumango sa sinabi ko at hinanda ang kani-kanilang dalang supplies at tags.

nag mamakaawa kung sambit, tumango lamang siya at lumapit sakin. "Siguraduhin mong emergency yan at hindi pakikipaglandian" bulong nito sa tenga ko namula naman ako at ngumiti nalang sa kaniya tiyaka umalis hinawakan ko namang mabuti ang bag ko baka maisnatch pa ito dito sa subdivision.

"At bakit?” "Hmmm, kasi if ever, halimbawa, may emergency tapos walang driver, eh di ako na ang magdadrive total marami ka namang sasakyan at kahit saan sa kanila ay pwedeng-pwede na sa akin….and then kung may gala ako ay di, much better. Hindi na ako mag commute.” "Tsk-”

Pero alam kong hindi ako tatawagan ng hospital kapag alam nilang naka-off na ako, maliban na lamang kung isang iyong emergency. Sinagot ko ang tawag. Nalaman kong isinugod pala sa hospital ang isa sa mga pasyente ko na twenty weeks pregnant. Naaksidente raw ito sa bahay nito, nahulog sa hagdan, nawalan ng malay at dinugo nang dinugo. Habang ipinapaliwanag sa akin ang nangyari sa pasyente ay umahon na ako sa tubig at pinunasan ang sarili.

Tumango lang Ako at nagpatuloy sa aking paglalakad. "Paging to all Nurses and Doctor's, please proceed to emergency room." Announcement galing sa paging Area."Ganito ba talaga 'to or ngayon lang nangyari? Well, Hospital kasi 'to self, so malamang normal na ang mga ganitong pangyayari," ka-usap ko sa aking sarili.