In Case Of Emergency นิยาย & เรื่องราว

"I can use car my brute!...I don't care about the traffic..." "...Tang-ina!.." "...Gago ka din! Siguraduhin niyo lang na mabilis ang pagdala niyo sa kanya sa hospital." Siguro sinasabi nung kausap niya na baka matagalan kami kapag ang sasakyan niya ang gagamitin namin. Tama nga naman kung nasa ambulansya kami pwede namang mag-emergency siren sakaling may mangyari sa akin. Mas safe pa dahil may nurse na tutulong sa amin.

ani Mark na kinapa ang emergency button para humingi ng tulong. “Sir, paano kung matagal silang mag-rescue? Ano po’ng gagawin natin?” natatarantang tanong niya. Nag-uunahan na agad sa kanyang isipan na baka hindi na sila makalabas ng buhay. Wala na ang kanyang mga pangarap. Paano na ang kanyang pamilya? “Jade, relax. It won’t help if you panic,” anang lalaki na ilang beses nang pinipindot ang emergency button.

tugon nito at tumayo sa upuan at pumunta sa dulo at sinagot ang tawag. [Hello?] sabi nito sa kabilang linya. May sinabi ang kausap dahilan ng pagka gulantang nito. [Sige pupunta na ako diyan] sagot nito at pinatay ang telepono. “Pa may emergency po, aalis na po muna ako” natatarantang sabi nito sa Ama. “Anak anong emergency yun? Samahan na kita,” tugon ng Ama.

“I just thought that maybe… this is an emergency.” “Ilang beses kong sasabihin sa ‘yo na h’wag kang tatawag kapag alam mong on-duty ako sa ospital at na sa operating room ako,” wika niya. “Sorry po, Sir.” Yumuko ito at mas lalong nakaramdam ng inis si Callum. Hinubad niya na ang kanyang coat at tinalikuran ito.

I started going to emergency contact at alam kong nakikita 'to ng mga kasama ko at para hindi mahalata nagdaldal ang iba. Zai was always on my first contact kung kaya't kahit hindi ko ito tinitignan ay sinigurado kong si Zai ang matatawagan after pressing number one. It vibrated and as the vibration stopped I know Zai answered it. Pasimple kong inabot sa kasama ang cellphone. Tsaka ko inilagay sa harapan ko ang kamay at kunyare binulsa. "Saan niyo ba ako dadalhin? Kung armado kayo hindi ba dapat maging maingat ako?" Tumaas ang kilay nila.

Napasinghap ang assistant sa sakit habang pinupulot ang cellphone mula sa sahig, nanginginig ang kamay. Pero hindi na iyon pinansin ni Clyde dahil diretso siyang lumabas ng opisina, mabilis ang lakad, at agad nag-send ng utos sa internal chat system ng kumpanya para sa emergency meeting sa lahat ng department heads.

"Halos hindi ka naman umuuwi sa mansyon, Enzo. How exactly am I supposed to communicate with a ghost?" "..." Napakamot na lang sa ilong si Enzo, biglang nawala ang tapang niya. "Lumipat lang naman ako ng tirahan para five minutes lang ang layo ko sa emergency room. Saving lives is my primary medical directive. If an actual emergency occurs at home, you know a single phone call will bring me back instantly."

Mabilis ang takbo ko papunta sa Room 6 nang marinig ko sa PA system: “Code White, Room 6. Immediate response required.” Alam ng lahat sa ospital—’pag sinabing Code White, may pasyente na nagka-psychological emergency. Either violent behavior, aggressive episode, or sudden mental breakdown. Kadalasang may risk sa sarili niya o sa staff. Tumakbo rin si Jessa mula sa kabilang hallway, may hawak na med cart.

"Emergency couple chapter twenty three" Mabilis na rumesponde ang mga police kaya't hindi nakaligtas sa mga ito si Troy. Agad nilang itong dinala sa police station para duon imbistegahan. Samantala mabilis namang nilang isinugod sa ospital ang duguang si Jaycee. Sinalubong naman sila ng ilang nurse at doktor at mabilis na dinala ng mga ito sa emergency room si jaycee

Siya lamang ang bukod tanging babae sa kanilang grupo. Base sa emergency protocol, ang dapat na pumunta sa mismong area ay ang mga lalaki dahil sila iyong hihila at magbubuhat ng mga katawan o hindi kaya ng mga sugatang tao. Kaya nararapat lang na mga lalaki ang pumunta.