Novel & Cerita Inaanak

Anito Lalo akong napakunot, ano namang kinalaman ko sa anak nya tsk. "Ahh no! No! Her name Rhian Shane Deguzman my long lost daughter!" Anito. Parang nabingaw ako sa sinabi nya. Hindi agad nag sink in sa utak ko ang narinig ko. Damn kaya pala parehas sila ni Rhian! Kaya pala kamukha nya si Rhian sila pala ang parents ni Rhian sh*t.

"I'm Inabelle but you can call me Ina" pakilala ko sa kanila. "Grabi Ina ang bongga mo, ang ganda at ang kinis mo. Anong secreto mo? Share mo naman samin?" sabi pa ni Kia na sinisimulan na akong ayusan

"I know what I said is surprising and it's hard to believe. But it's true." Ibinaba niya si Cazz. "W-wait. The last time I check, wala akong anak at—" "We are your child with Anastasia," sabi pa nito. Bumilog ang bibig niya sa hindi makapaniwalang rebelasyon. Pero hindi pa maproseso ng utak niya kung ano man ang sinabi nito. "Hindi naman po siguro kadudaduda na magkamukha po tayo."

aniya "May iaalok ako sayo Hilda na trabaho sa Maynila kasama ang itay mo at si Nene, sana ay tanggapin mo, para na rin makabawi ako sa inyong mag-anak. Mayaman kami at masisigurado ko sa iyong magiging maayos ang pamumuhay ninyo sa bahay ko. Isipin mo si Nene, Hilda. Wag mong hayaan na lumaking walang alam ang anak mo. Huwag mo siyang ikulong sa islang ito, magiging kaawa-awa lang ang bata, lalaki lang siyang mangmang." alok at suhestiyon niya kay Hilda.

Niyakap ni Ling Yiran si Qin Lianyi, humahapdi ang ilong niya. “Oo na, ang anak mo ay anak ko rin. Ang anak natin ay magkakaroon ng dalawang ina...” ‘Lianyi. Ang tanging tao na hindi magtataboy sa akin ay ikaw lang, Lianyi! Paano ko masusuklian ang kabutihan niya? Siguro ay kahit ang buong buhay ko ay hindi sapat para sa akin na suklian siya!’

Isang istriktong boses ng middle-aged na lalake ang maririnig sa likod namin. “Yunice!” Isang eleganteng middle-aged na babae ang nagmadaling lumapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit. “Ang pinakamamahal kong anak, nakauwi ka na din sawakas!” Tinignan ko sila at mayabang na inisip, “Maganda at guwapo talaga ang mga magulang ko. Kaya pala namana ko ang genes nila.”

"Allistair Kyzen Gomez Sorreño." Natuwa naman ako nang tawagin ko ang pangalan ng aking anak, nasa kamay ko na siya at ang liit-liit niya. Kakaibang tuwa ang aking naramdaman. Ang tuwang walang katumbas na tanging iisang tao lang ang makakapagbigay nito sa akin. Hinaplos ko nang dahan-dahan ang mukha ng anak ko habang natutulog ito.

Mesaiyah Point of View I am Mesaiyah Kumiko. Sixteen years old and I was senior high school. Meron akong ate at ang pangalan niya ay Terra. Ang mga magulang ko ay sina Irene at Ven Kumiko. Mahal ko sila parehas (sino ba namang anak na hindi mahal ang magulang diba?) pero ang pagmamahal ko sa kanila ay natatangi. Mahal ko sila higit pa sa buhay ko at handa akong isakripisyo ang pangarap ko para sa kanila. Seryoso.

Tumango ito sa kanya, habang hinawakan ang kamay niya. “John Paul Garcia, ang tunay kung pangalan Annika. Ang sabi ni Mommy, kaibigan niya ang aking ina. Masyado pa raw itong bata, noong binuntis niya ako.” Wika nito, habang malalim na na-pahinga. “Kaya niya naman akong buhayin, ‘yon nga lang. Takot siya sa kanyang mga magulang, lalo na at may pamilya ang tunay kung ama.”

saad ni Aika sabay lahad ng kamay niya. "I'm Roseanne Margaret Sachiko Buenaventura pero Anne na lang for short. Nice to meet you, Aika!" Pagpapakilala ko rin. "Are you half Japanese too?" "Oo," sagot ko naman. "Can you speak Japanese?" tanong niya at bigla na lang lumaki ang mata nito. "Does that mean you also understand Japanese words like what I said earlier?"