Inspirational Latin Quotes Mga Nobela at Kwento

I said slowly. "Even we have not splendid life before. But never lose hope, never give up and never felt unqualified. Instead, we make it all an inspiration and motivation to pursue our dreams." l continued. "Even people may drag us down but do not be shaken. We believe and exist for those people who loves and believe in us. No matter how darks our world just still keep shining." After I said those words they gave a big applause. Wala akong ibang narinig kundi ang malakas na palakpakan nila.

Sinipot ko si Father kaninang tanghali at nag-iisa naman ako ngayon sa harap ng covered court na tapat ng simbahan, nakain ng kwek kwek. Nakakagigil. Kung kahapon ay gusto kong sakalin ang dalawang ‘yon sa harap ng mga tao sa simbahan, baka kurot na lang o kaya sampal ang maaabutan nila mula sa akin. Comforting din naman ang mga salitang narinig ko mula kay Father – “Dearly beloved, avenge not yourselvs, but rather give place unto wrath: for it is written, Vengeance is mine; I will repay, saith the Lord," kinuha niya mula sa Romans 12:19. Nabanggit pa niya muling hindi paghihiganti ang gusto ng puso ko kundi closure mula kay Maverick. Totoo naman in some way. Baka galit lang talaga ang puso

Patuloy niyang inusal ang dasal, bawat salita'y nagpapakawala ng liwanag na panandaliang nagtataboy sa mga nilalang ng dilim. "Imperat tibi Deus altissimus, cui in magna tua superbia te similem habere adhuc praesumis; qui omnes homines vult salvos fieri, et ad agnitionem veritatis venire," usal nito habang dumudugo na ang kaniyang mga ilong at tenga.

Sinimulan niya agad ang pagbigkas ng isang engkantasyon. “Audi me, brethrens meam ore exíbit gládius acútus vocatio Solve fasciculos ad pollicendum et sana languorem suum, Ne ipsi a fine in ruinam Per meum sanguinem, et sanguine tuo sanguine nostro Mothe ita fieri.”

Nababasa niya ang nakaukit ngunit hindi niya naiintindihan ang latin words na nakasulat. “Tempus et aeternum, per sanctum lumen transivi, Apertum sit ianua aevi, Ad praeteritum et futurum duce me, In nomine Veritas, Fiat Lux, Fiat Tempus. Amen.” Tila may mahinang bulong na sumasabay kay Jia habang binabasa niya ang nakaukit sa kwentas. Kinilabutan si Jia, mariing napapikit. Isang imahe ang lumitaw sa kaniyang diwa. Ang babaeng naka-blusa na madalas niyang makita sa panahon niya. Ang babaeng huli niyang nakita habang nakasakay siya sa bridal car.

Inangat niya ang kanyang mukha, basang-basa ng luha ang kanyang mga pisngi habang itinuturo ang nakasulat na quote sa maliit na bracelet ni Maeva. “Hope – You are the light that guides us through darkness and inspires us to keep moving forward.” “Ito... ang mga salitang ito ang pumatak sa isip ko araw-araw para magbago at hanapin kayo,” patuloy niya, hinahabol ang kaniyang hininga. “Liam...” bulong ko, hinahaplos ang kaniyang basang buhok at likod upang pakalmahin siya, ngunit maging ang sarili kong dibdib ay sumasabog na sa emosyon.

I love the rain, the sound, the smell, the feeling it makes you feel na para bang alam niya 'yong kalungkutan na nararamdaman mo and it's there to comfort you. Sining Fedeli: The rain will stop, the night will end, the hurt will fade. Hope is never lost that it can't be found... I send him an inspirational quote na sinearch ko pa sa g****e. He replied at nagsend pa ako ulit. I tried to call him dahil baka he needed to hear my voice. Baka lang naman he wanted to talk and I'm free to be his listener whenever.

Matapos pagmasdan si Quintina saglit, sumagot si Sophie, “Ito ay Inscription of the Way.” "Inscription of the Way?"

Maya-maya pa, bumaba siya at dumiretso sa kusina. Nakita niya si Lucien na nakaupo na sa dining area at nagsi-cellphone, mukhang hinihintay siya. Nakatalikod ito sa kanya kaya nabasa niya ang tattoo na kanina pa hindi mawala sa isipan niya. Facilius est vitae risus. It's a latin phrase. The phrase was somehow familiar to her but she couldn't point a finger when or where she heard or read it.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.