Intolerable Novels & Stories

Nang mapansin niyang nakakaadjust na ako ay unti-unti nang bumilis ang kanyang galaw. The feeling is unbearable that I can't help not to moan deliriously. He pounded on top of me harshly. Ang aking ulo ay tumatama na sa itaas ng paulit-ulit dahil sa walang tigil niyang pag-ugoy sa aking katawan pero hindi ko na iyon alintana at tiniis na lamang matugunan ko lang ang gusto niya. I don't mind...

"How dare you say that!" "I will not repeat myself anymore. Excuse me." Muli niyang hinablot ang kamay ko at malakas ang sinampal. And there, she just hit the wrong nerve. Ito talaga ang ayaw na ayaw ko sa mga taong naninirahan sa mundong ito. Masyadong mababaw. At ang malas lang nila dahil mababaw din ako. I have low tolerance when it comes to situation like this.

HOMBRES ROMANTICOS SERIES 3: UNINTENTIONAL Matthieus Morris Monférrer Kabanata 7 KAPANSIN-PANSIN ANG PAGIGING uncomfortable ni Matthieus sa hapunan. Every dish his mother offered, lahat iyon ay tinatanggihan nito sa pamamagitan ng malamig na ‘no’ o kung ‘di man ay walang kabuhay-buhay na iling. Nahiya ang bagyo sa mood nito.

Anger boiled up in his gut unstoppably like a blazing inferno. Kailan ba magsasawa ang babaeng ‘yon sa pananakit sa damdamin n’ya? Pero siya naman itong isa’t kalahating tanga na bumabanghay pa ng hindi birong paraan para bigyang daan ang sakit at lungkot. Kung may award lang sa pagiging masokista, umuwi na lang ‘kamo ang lahat dahil tiyak na siya ang hihiranging most remarkable masochistic idiot ng dekada.

Tila ito isang babala na ibinalik na ang lahat ng pader at grid na kanilang binuwag. Kung tutuusin, naiinis si Lauren sa sarili niyang reaksyon. In her point of view, hindi naman talaga siya dapat maapektuhan ng ganito. Wala namang opisyal na namamagitan sa kanila. Walang commitment, walang label, at walang pinanghahawakang pangako. Maaring isang simpleng halik lang iyon na dala ng matinding puyat, ulan, at bugso ng impulses matapos ang mahabang gabi ng trabaho. Isang structural malfunction kumbaga.

Tinitigan niya ang tanawin— isang malawak na lupain na naging bughaw na disyerto, patay at tahimik. Nag-isip siya nang malalim. Bagaman nasayang ang isang teleport, sulit ang natuklasan: • Ang pagsasanib ng dalawang grain ay ang limitasyon. • Kapag sinubukan ang pangatlo, sumasabog ito. Hindi na niya magagamit ang lumang kuweba. Mapait siyang ngumiti habang naghahanap ng bagong lugar at naghukay ng mas malaking kuweba.

"Imposible!" .

usal ko, halos pabulong na lang, at hindi pa rin mapigilan ang panginginig ng tinig ko. “Yeah, I agree,” tugon niya, at bahagyang kumurba ang mga labi niya sa isang mapanuksong ngiti. “It is really unfair. But I don’t care, Mira. You’re in my territory. My insults are merely words—but yours are acts of defiance. And I don’t tolerate defiance.”

I can’t control my mouth and emotions, talagang masasabi at masasabi ko ang gusto kong sabihin ngayon. This is why I hate getting irritated or mad. D*mn your feelings, I’m going to say what’s on my mind. It’s their fault any way why I’m being like this. “Ano nga bang pakielam ko?” Tanong ko sabay layo sakaniya dahilan para mabitawan niya ang paglakahawak sa siko ko. “We’re not getting married any way. Hindi pa rin nag babago ang desisyon ko, Karuiq! D*mn all of you! You’re making my life more misserable!” Bumilis ang pag hinga ko ng sabihin ‘yon.