Invisible Words Novels & Stories

aniya na may pamumuo ng luha sa gilid ng kaniyang mga mata. "Oo, ako nga ito si Ivan." Mahinang tugon ko sa kaniya na may pagtango ng aking ulo at may pagtulo ng luha sa isa kong mata. Sa mga sandaling iyon ay bigla na lang nagdilim ang aking mga paningin at nablangko ang aking isipan. Hindi ko namalayan na natumba na pala ako at kaagad ding nawalan ng malay.

Hindi ko napigilang mapahikbi nang madama kong muli ang mga bisig nitong nakayakap sa katawan ko. Hindi ko akalain na sa tanang buhay ko'y walang nakapansin sa sa'kin, I am invisible. All my life I have been ignored and here at this moment the man noticed me. He noticed my existence, that I am visible. All my life iniisip kong I am alone and no one to lean on but with his presence he made me feel that I am not. That I am alive and breathing. Na nandiyan ito para masasandalan ko sa tuwing kailangan ko

Iniisip niya na baka masyadong maliwanag lang ang araw para maging invisible siya sa mga mata nito. Hindi niya alam. Tahimik na pinagmamasdan ni Zavian si Amber na natatamahan ng liwanag ng buwan ang kanyang mukha, ang mga mata’y nagniningning sa liwanag na dala nito. “Doesn’t mean the moon stops shining,” dagdag ni Amber. “It still glows. Just… No one sees it.” “Then maybe, hindi ang buwan ang may problema,” mahinang saad ni Zavian. Napapitlag si Amber at sa gulat ay napatingin siya kay Zavian.

"Kung ayaw mo talagang kasama ako rito ngayon, isipin mo na lang na invisible ako, o hindi naman ay malaking bato. Just ignore me basta kumain ka lang." Wala na akong magawa. Nakabusangot ako habang nagsisimula ng lantakan ang pagkain pero hindi ko naman magawang kumain ng maayos. Lalo na't naiisip ko namang nandiyan lang siya sa harapan ko. Invisible? Kailan pa siya magiging invisible para makakain ako ng maayos a? E panay naman ang tingin niya sa'kin! Akala niya siguro hindi ko mapapansin. Psh.