The Invisible Man Novels & Stories

"But I'm pretty sure, mas matutuwa ka mga sanga ng kapangyarihan mo." "Sanga? Ano 'yon?" kalmado na ang puso ko. At nakakahinga na 'ko nang normal. "Being unseen, invisible." "Invisible?” “Ah, ‘yong tulad ng sa ‘yo, Ma?" “Yes, and your Lola has it too. Being invisible is the best gift I know, and you will enjoy it, though it’s dangerous. Kapag nagamit mo ito sa maling paraan, maaring hindi ka na makakabalik sa pagiging visible. At tandaan mo, lahat ng kalakasan ay may kahinaan.”

Hawak-kamay kami pagpasok sa loob ng building at sa dami ng bodyguards na kasama namin ay hindi maiwasan na hindi kami pagtinginan ng mga empleyado. Nakita ko pa ang mangilan-ngilan na nagbulungan nang makita ang pagdating ko. Hindi ko naman sila pinansin at taas-noo na naglakad. Ibang Atasha na ang kaharap nila. Hindi na ako ang basta-basta na si Atasha Andres lamang. Ako si Atasha Minette Altamirano, isang prinsesa at hindi na nila ako kaya na intimidahin sa mga tingin lamang nila.

Naubos ko na ang mga vase na nandito sa kwarto pero wala pa ring nangyari. Nang marinig kong bumukas ang pintuan ay mabilis akong lumingon doon. I glared at the unfamiliar guy wearing a black suit. "Miss—" Mabilis kong binato sa kanya ang vase na hawak ko at hindi siya nakapaghanda doon kaya tumama iyon sa mismong noo niya. I smirked as I ran outside the room where I was leaving the unconscious man on the doorway.

I was like invisible for him My lips twitched. I'm getting annoyed. Hindi ko na kaya ang hindi niya pagpansin sa akin. Padabog kong ibinaba ang phone ko sa lamesa. But still I doesn't got any reaction from him. I don't like him giving me this cold treatment. "Talaga bang hindi mo ako kakausapin?" medyo naiinis na tanong saad ko. Nang hindi niya pa din ako tinapunan ng tingin, umalis ako sa upuan ko at umupo sa pwesto ni Kolin.

"I forgot to tell you na makikita n'yo pa rin ang isa't-isa dahil pareho kayong nasa ilalim ng mana ko." Napatango ako. So that explains it, huh. Pati chiore na sinasakyan namin ay naging invisible rin. Hindi ko magawang hindi humanga sa mana ni Alfonso. He may not have that offensive and defensive type of mana but he has this very useful mana that can be used in undercover missions like this.

Green saka tumalikod si Tanner. Janitor talaga ang trabaho na in-applyan niya, pero minsan nagiging extra driver siya kapag wala ang driver ng matandang amo niya. At isa rin siya sa pinagkakatiwalaan ni Mr. Green na naglilinis sa opisina nito, mapabahay man or sa kumpanya nito. Masaya naman siya sa kanyang ginagawa. Dahil tapos na ang kanyang trabaho kaya nagpasya muna siyang mag-gym sa loob ng kanyang tinutulugan, mag-isa lang niya sa kanyang kwarto, dahil ayaw niyang nakahalubilo sa mga kasamahan niyang janitor sa malaking bahay na kanyang pinagtatrabahuan. Gusto niyang mapag-isa kapag oras ng pahinga, at pinagbigyan naman siya ni Mr. Green na mag-isa lang sa kanyang quarter. Gusto niyang

From the shadows, a voice echoed — cold and calm: “Well done, Mr. Vale. You found her.” A tall man stepped out, wearing a white coat, holding a covered frame — The Lady in Blue. “But the game’s not over.” Lysander stepped in front of Celestine. “Who the hell are you?” “Someone who knows what that painting really hides,” the man said with a smirk. “Tell me, are you ready to trade her life for the truth?” The rain poured harder. Celestine’s breath hitched. Lysander’s hand tightened protectively around hers.

Wala siyang disguise, walang balat, walang nunal, walang contact lens. Ito ang tunay niyang mukha... mukha na hindi pa nakikita ni Prime. Estrangherang mukha na hindi pa nito nakikita at hindi nito minahal. Pero traydor ang mata niya... hindi niya kayang hindi ito makita kaya tumingala siya at tumitig sa napakagwapo nitong mukha. She missed him so much. Masikip sa dibdib na hindi ito makita. Masama ito—mukhang siya naman ang malakas ang tama dito.

Akmang tatakbo na sana ako pero mabilis ako nilang hinila paupo. Natatarantang iniling-iling ng isang babae ang kanyang ulo. "You are stuck in this island. There's no escaping." "Why?–" "Shh!" Mabilis nilang tinakpan ang bibig ko. Then I saw a guy, so tall wearing a sunglass and three-piece suit. Beside him are his guards and behind him, I can see ladies in their mid-thirty's wearing maid's uniforms. He's still meter away from us but I could feel the terrifying sensation electrifying my entire system. Every cells in my bodies are telling me he's a dangerous man. I could sense the dark aura engulfing him.

He is insane! Mariin ko siyang tinignan nang lumabas siya. Naka white button down shirt at naka itim na slacks. He was folding the sleeves to his elbow. Hindi niya ako binalingan ng tingin pero alam kong alam niyang narito parin ako. “We can't do that, Magnus!” inis kong sabi nang magpatuloy siya sa pag-iignora sa akin. Mas lalo akong nainis nang wala siyang kibo. He just continued folding his sleeves as if I don't exist!