Invisible Words Novels & Stories

Nanahimik ang kabilang linya at wala akong ibang naririnig kundi marahas nyang paghinga. Luminga-linga pa ako sa paligid kahit alam kong naka lock ang pinto pati ang blinds ng silid na kinaroroonan ko. "Uhmm Klein ang sarap mo... Isagad mo— Ohh..." Agad kong pinindot ang mute button at napabalikwas sa kama ng mapansin ang likidong bumabasa sa suot kong panloob. Tangina Vanna ikaw ang dapat na nanunukso hindi ka magpapatukso gaga!

Hindi nagmamadaling binuksan ni Mike Baylor ang maleta na dala niya at naglabas ng invisibility cloak. "Isuot natin ang Invisibility Cloak. Ang Invisibility Cloak na ito ay isang produkto na binuo ng pamilya Schmid sa Switzerland. Nakakapagtago ito ng anyo ng isang tao. Binago ko ito. Pagkatapos isuot ito, kahit mag-usap tayo, hindi tayo maririnig ng mga tagalabas." Paulit-ulit na tumango si Victoria. Sa pamamagitan lamang ng pagsusuot ng invisibility na balabal na mababago niya ang kasaysayan nang walang nakakaalam!

Hindi ko napigilang mapahikbi nang madama kong muli ang mga bisig nitong nakayakap sa katawan ko. Hindi ko akalain na sa tanang buhay ko'y walang nakapansin sa sa'kin, I am invisible. All my life I have been ignored and here at this moment the man noticed me. He noticed my existence, that I am visible. All my life iniisip kong I am alone and no one to lean on but with his presence he made me feel that I am not. That I am alive and breathing. Na nandiyan ito para masasandalan ko sa tuwing kailangan ko

Hindi kasi ako nito dinadalaw kahit sa panaginip lang, mailap masyado at hindi ako pinagbibigyan kahit na saglit o minsan lang. Parang timang na patuloy ko lang itong pinagmamasdan at nakasunod ang tingin dito. Ngunit pansin ko na ni wala man lang bakas ng pagkagulat sa hitsura nito kanina pa at para bang hindi ako nito nakilala o kilala. Imposible namang hindi ako nito nakikita, gayong magkatabi kami ni Hero. Ano ako invisible? Pero... si Mikey na ba talaga ito?

I can't damn help it. Napatingin ulit ako sa kanya. He was talking to the cashier, it was his turn to order. Dinukdok ko ang aking mukha sa table when I saw a super familiar face with a super familiar friend. I tried squinting my eyes to make sure who I saw. Fudge, this is the typical disadvantage for nearsighted people like me. Ang hirap makakita sa malayo. Nakita kong humarap iyong babae sa lalaking kasama n'ya. Mas lalo lang lumaki ang nanlaki kong mga mata when I saw Ivy and Adam together. But they didn't seem to be having fun at all, they're acting perfectly casual like strangers who'd just met yesterday.

Ano ba itong pakiramdam na ito na hilong-hilo at nasusuka ako na hindi ko maintindihan? Pagkalabas ko ng banyo ay hinang-hina ako na lumakad papunta sa kama nang madaanan ng paningin ko ang aking kalendaryo sa lamesa. Mayroon itong mga marka ng aking mga huling buwanan na dalaw. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansin na wala pa ako na namarkahan sa buwan na ito. Teka, parang matagal na ang huling beses ko na magkaroon ah, 'wag mong sabihin-

His eyes were on hers, never breaking eye contact. "It's you. I know it's you. Your face haunted my dream every single night..." He answered. "Pero hindi na mukha ni Ruby ang tumitingin sa iyo ngayon" she stated afraid to hear the truth. "I always see you beyond that face Chloe. Beyond my naked eyes I have always seen you..." he answered as he closed his eyes, resting his face on her forehead. These are the words that Chloe has longed to hear for a long time now. Her heart skips a beat.

Mas naging malinaw sa akin ang mga tunog sa paligid. Umiling ako at nagpigil ng ngisi. They're not strong. I'm sure of it. I can clearly feel and hear their moves. I suddenly felt the heat and incoming force to me so I opened my eyes and faced to my right quickly. Tinaas ko ang aking kaliwang kamay at sinalo ang kamao na tatama sana sa aking panga. Kung sa paningin ng iba, mukha akong tanga na nakikipaglabanan sa hangin pero hindi. They're just invisible.

"Kung ayaw mo talagang kasama ako rito ngayon, isipin mo na lang na invisible ako, o hindi naman ay malaking bato. Just ignore me basta kumain ka lang." Wala na akong magawa. Nakabusangot ako habang nagsisimula ng lantakan ang pagkain pero hindi ko naman magawang kumain ng maayos. Lalo na't naiisip ko namang nandiyan lang siya sa harapan ko. Invisible? Kailan pa siya magiging invisible para makakain ako ng maayos a? E panay naman ang tingin niya sa'kin! Akala niya siguro hindi ko mapapansin. Psh.

༊*·˚༊*·˚༊*·˚༊*·˚༊*·˚༊*·˚˚·*༊˚·*༊˚·*༊˚·*༊˚·*༊˚·*༊ Velvet Victoire, the point of view. I gulped. Iniwan na akong mag-isa dito ni Sasha pagkatapos niyang sabihin 'yon. The clues are everywhere, at isa na doon ang libro at ang envelope na bigla na lang naglaho na animo'y may invisible na taong kumuha no'n. Kaimbyerna. Sabi na nga ba't isa 'yon sa clue sa memorya ko. But the question is, sino ang kumuha no'n at ayaw nyang bumalik ang memorya ko?