Novel & Cerita Invisible Words

Chapter 41 “Dito ka, tapos dito ako. Dapat walang lalagpas sa linya!” mariing ani ni Evelyn kay Lorenzo habang tinuturo ang isang invisible na guhit sa pagitan nila sa kama. Parang totoong may harang sa gitna, at seryosong tinitigan iyon ni Lorenzo na parang sinusukat kung gaano siya kalapit sa hangganan. Kulang na lang ay ilabas niya ang ruler para sukatin ang eksaktong distansya sa pagitan nila.

Seems like. Seems like someone is watching me. ##

baling sa'kin ni Well at kay Ivan. "No"pagtutol ni Ivan. Napahagikhik naman ako sa tawa. Pakiramdam ko may invisible na kidlat sa pagitan nilang dalawa. "Hey, itigil niyo na nga 'yan"awat ko sa kanila. Di kalaunan binalingan ko naman si Ivan na nasa malayo ang tingin. Alam kong malayo ang iniisip nito.

5e Nagising si Mari at napahawak ito sa ulo dahil sa hangover, nakahiga pa rin ito sa kaniyang kama. Marahan na iminulat nito ang mga mata, malabo ang kaniyang paningin ngunit matapos nitong kusutin ang mga mata ay muli nito iminulat ang mga ito. Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Mari nang masilayan ang mukha ng taong nangako sa kaniya ngunit sa ikalawang pagkakataon ay binigo siya nito.

TRIDA's POV Huminto ang van at naramdaman ko ang pagbukas ng pintuan. Pareho kaming walang makita ni Ivy dahil habang nasa biyahe ay nilagyan nila ng piring ang mga mata namin at itinali rin nila ang mga kamay namin sa likuran.

Hindi siya tumingin sa akin. Hindi siya sumagot. Wala siyang reaction. Para akong nakikipag-usap sa pader. “Wow…” napailing ako, napatawa ulit ng mahina. “Ang galing. Parang wala lang ako.” Napaatras ako, this time mas mabigat ang pakiramdam ko. Doon ko naramdaman. Hindi lang ako nakakulong. Parang… invisible ako. Walang makakarinig. Walang makikinig.

Invisible Napasinghap ako sa sarili ko. Mabigat ang bawat hinga ko pagbalik ko rito sa loob ng silid. Parang may tonelang pasan ang dibdib ko. Dumapo ang dalawang palad ko sa mukha ko, tinakpan ko ito, at doon ako tuluyang umiyak. Walang ingay, pero ramdam ko ang pag-alog ng buong katawan ko sa bawat hikbi.

Tahimik lang si Veronica, nagkunwaring abala sa laptop. Mabilis ang pagpindot ng kanyang mga daliri sa keyboard, ngunit ang dibdib niya ay kumakabog. Pinipilit niyang maging invisible, pero hindi iyon madali. Ang paligid ay tila isang entablado, at siya ang hindi sinasadyang ekstra na nasa gitna ng ilaw.

Narinig ko ang pagmumura ni Ivan. I tilted my head. May kung ano siyang tinitingnan sa glass door. Nakatukod ang kamay niya roon. Pinasingkit ko ang mata para makita iyon nang maayos. It was like a small dent in the glass. Its sides showed cracks. Tumayo ako dahil sa kalituhan. Bakit may ganoon sa glass door ko? Sinara agad ni Ivan ang pinto maging ang blinds. Hindi ko tuloy nakita. He looked serious. Matagal niya akong tinitigan. His jaw clenched.