Invisible Words Novels & Stories

Chapter 41 “Dito ka, tapos dito ako. Dapat walang lalagpas sa linya!” mariing ani ni Evelyn kay Lorenzo habang tinuturo ang isang invisible na guhit sa pagitan nila sa kama. Parang totoong may harang sa gitna, at seryosong tinitigan iyon ni Lorenzo na parang sinusukat kung gaano siya kalapit sa hangganan. Kulang na lang ay ilabas niya ang ruler para sukatin ang eksaktong distansya sa pagitan nila.

baling sa'kin ni Well at kay Ivan. "No"pagtutol ni Ivan. Napahagikhik naman ako sa tawa. Pakiramdam ko may invisible na kidlat sa pagitan nilang dalawa. "Hey, itigil niyo na nga 'yan"awat ko sa kanila. Di kalaunan binalingan ko naman si Ivan na nasa malayo ang tingin. Alam kong malayo ang iniisip nito.

5e Nagising si Mari at napahawak ito sa ulo dahil sa hangover, nakahiga pa rin ito sa kaniyang kama. Marahan na iminulat nito ang mga mata, malabo ang kaniyang paningin ngunit matapos nitong kusutin ang mga mata ay muli nito iminulat ang mga ito. Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Mari nang masilayan ang mukha ng taong nangako sa kaniya ngunit sa ikalawang pagkakataon ay binigo siya nito.

"But I'm pretty sure, mas matutuwa ka mga sanga ng kapangyarihan mo." "Sanga? Ano 'yon?" kalmado na ang puso ko. At nakakahinga na 'ko nang normal. "Being unseen, invisible." "Invisible?” “Ah, ‘yong tulad ng sa ‘yo, Ma?" “Yes, and your Lola has it too. Being invisible is the best gift I know, and you will enjoy it, though it’s dangerous. Kapag nagamit mo ito sa maling paraan, maaring hindi ka na makakabalik sa pagiging visible. At tandaan mo, lahat ng kalakasan ay may kahinaan.”

TRIDA's POV Huminto ang van at naramdaman ko ang pagbukas ng pintuan. Pareho kaming walang makita ni Ivy dahil habang nasa biyahe ay nilagyan nila ng piring ang mga mata namin at itinali rin nila ang mga kamay namin sa likuran.

Narinig ko ang pagmumura ni Ivan. I tilted my head. May kung ano siyang tinitingnan sa glass door. Nakatukod ang kamay niya roon. Pinasingkit ko ang mata para makita iyon nang maayos. It was like a small dent in the glass. Its sides showed cracks. Tumayo ako dahil sa kalituhan. Bakit may ganoon sa glass door ko? Sinara agad ni Ivan ang pinto maging ang blinds. Hindi ko tuloy nakita. He looked serious. Matagal niya akong tinitigan. His jaw clenched.

Hindi nagmamadaling binuksan ni Mike Baylor ang maleta na dala niya at naglabas ng invisibility cloak. "Isuot natin ang Invisibility Cloak. Ang Invisibility Cloak na ito ay isang produkto na binuo ng pamilya Schmid sa Switzerland. Nakakapagtago ito ng anyo ng isang tao. Binago ko ito. Pagkatapos isuot ito, kahit mag-usap tayo, hindi tayo maririnig ng mga tagalabas." Paulit-ulit na tumango si Victoria. Sa pamamagitan lamang ng pagsusuot ng invisibility na balabal na mababago niya ang kasaysayan nang walang nakakaalam!

Hindi kasi ako nito dinadalaw kahit sa panaginip lang, mailap masyado at hindi ako pinagbibigyan kahit na saglit o minsan lang. Parang timang na patuloy ko lang itong pinagmamasdan at nakasunod ang tingin dito. Ngunit pansin ko na ni wala man lang bakas ng pagkagulat sa hitsura nito kanina pa at para bang hindi ako nito nakilala o kilala. Imposible namang hindi ako nito nakikita, gayong magkatabi kami ni Hero. Ano ako invisible? Pero... si Mikey na ba talaga ito?

I can't damn help it. Napatingin ulit ako sa kanya. He was talking to the cashier, it was his turn to order. Dinukdok ko ang aking mukha sa table when I saw a super familiar face with a super familiar friend. I tried squinting my eyes to make sure who I saw. Fudge, this is the typical disadvantage for nearsighted people like me. Ang hirap makakita sa malayo. Nakita kong humarap iyong babae sa lalaking kasama n'ya. Mas lalo lang lumaki ang nanlaki kong mga mata when I saw Ivy and Adam together. But they didn't seem to be having fun at all, they're acting perfectly casual like strangers who'd just met yesterday.

Ano ba itong pakiramdam na ito na hilong-hilo at nasusuka ako na hindi ko maintindihan? Pagkalabas ko ng banyo ay hinang-hina ako na lumakad papunta sa kama nang madaanan ng paningin ko ang aking kalendaryo sa lamesa. Mayroon itong mga marka ng aking mga huling buwanan na dalaw. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansin na wala pa ako na namarkahan sa buwan na ito. Teka, parang matagal na ang huling beses ko na magkaroon ah, 'wag mong sabihin-