Silent Word の小説・ストーリー

Bam! Sa mismong sandaling ito, biglang sinipa ang pintuan sa harapan. Umalingawngaw ang malakas na tunog sa buong silid. "Gusto mo bang mamatay o ano, Silas?" Isang mahinahon ngunit hindi masabi sa malayong boses ang narinig. Si Silas John, na ganap na nainom ng mga tabletas, ay natigilan bago likas na tumingin sa pintuan.

Gusto niyang pakinggan ang awit ng mga ibon at hampas ng mga alon. Biglang nawala ang ingay. At muli ay nabalot ng tila walang hanggang katahimikan ang madilim niyang mundo. Maya-maya ay nagsalita ang babae. The same woman. Dati, parang napakalayo nito. Ngunit ngayon ay papalapit nang papalapit. Her voice is gentle, like an angel's whisper. Then suddenly he heard her singing. Kiss me sweet, I'm sleeping in silence

Ayaw kong makitang nahihirapan siyang makatulog dahil sa naka on pa rin ang speaker. “Ali.” “Ssh. Saglit lang.” bumaba na ako sa kama at nagtungong sala. Pinatay ko agad ang speaker at kinuha ang cellphone, tumabi muli ako sa kanya matapos ‘yon. “Let’s sleep in silence.” wika ko nang makatabi na ulit ako sa kanya sa higaan. “Sabi ko naman sa ‘yo na okay lang sa ‘kin ang may tugtog, eh.”

Ilang segundong katahimikan ang namayani bago may sunod na nagpakilala na naging dahilan para mawala ang awkward silent. "At ako naman si Kristalyne Lyre Azheleia Huxley." masiglang pagpapakilala ni Lyre na halatang gustong mawala ang awkward silent. Nagpapasalamat talaga ako sa kanya dahil kung wala siya walang magliligtas samin sa mga awkward moment. Katulad nito. "I missed you." narinig naming sambit ni Erick na nakatulala kay Kristal.

Kailangan ko ng salita. Kailangan ko ng katiyakan. Kailangan ko ng paglilinaw. At hindi niya iyon naibigay. “Silence is not love, Sylvant,” bulong ko. Saglit siyang napapikit. “At noise is not loyalty.” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin. Si Connor.

“Alright.” Muling bumalik ang katahimikan sa silid, napuno lamang ng mahinang tunog ng mga daliri ni Zedhryx na tumatama sa keyboard. Sa kalmadong ritmo nito, tila naging isang banayad na lullaby ang bawat tunog.

I would like to know. Silence is the worse. I hate it. I believe that all truths that are kept in silence can be poisonous and destructive. On the other hand, Trevor is the epitome of silence. Bigla na lang akong natawa sa aking sarili. Hmm, Trevor and I are really different from each other. Hanggang ngayon ay wala pa rin nagsasalita sa aming dalawa. Tinaas ko ang aking paningin para tingnan kung nakatulog na ba si Trevor.

Kumalma ang puso ko. “You're the quiet kind of comfort, a strange familiar bliss... I breathe into the silence... so I sing... soft as rain that falls when no one sees. Sing... like the world is gen—” “Krixaine.” I covered my mouth, pero huli na. Ang hangin biglang tumigil, ang huni ng ibon ay tila tumahimik. Parang may humigop ng lahat ng tunog. Tumaas ang balahibo ko.

Her mind was blank and she couldn't properly think of an answer that would not trigger the guy from the other line. The guy chuckled. "Silent means yes, Serene. Why don't you join hands with me? Kung sa ganoon, safe ka na at ng baby mo, at the same time, nakaganti ka sa karibal mo. Two birds with one stone 'di ba?"

Naalala kong sambit ni Heather. Safeword.. Narinig ko na siya before.. Safeword? Oh my god... "It is a code word to communicate with your dom, Iris. It means stop. Stop as in stop because the intesisty is too much. That you can't take it anymore" Pagpapatuloy nito. "It's for the sub.. To end the scene.. You will use it as being weak.." " "L-levi..." I cried his name again.