Silent Word Novels & Stories

Bam! Sa mismong sandaling ito, biglang sinipa ang pintuan sa harapan. Umalingawngaw ang malakas na tunog sa buong silid. "Gusto mo bang mamatay o ano, Silas?" Isang mahinahon ngunit hindi masabi sa malayong boses ang narinig. Si Silas John, na ganap na nainom ng mga tabletas, ay natigilan bago likas na tumingin sa pintuan.

Gusto niyang pakinggan ang awit ng mga ibon at hampas ng mga alon. Biglang nawala ang ingay. At muli ay nabalot ng tila walang hanggang katahimikan ang madilim niyang mundo. Maya-maya ay nagsalita ang babae. The same woman. Dati, parang napakalayo nito. Ngunit ngayon ay papalapit nang papalapit. Her voice is gentle, like an angel's whisper. Then suddenly he heard her singing. Kiss me sweet, I'm sleeping in silence

Ayaw kong makitang nahihirapan siyang makatulog dahil sa naka on pa rin ang speaker. “Ali.” “Ssh. Saglit lang.” bumaba na ako sa kama at nagtungong sala. Pinatay ko agad ang speaker at kinuha ang cellphone, tumabi muli ako sa kanya matapos ‘yon. “Let’s sleep in silence.” wika ko nang makatabi na ulit ako sa kanya sa higaan. “Sabi ko naman sa ‘yo na okay lang sa ‘kin ang may tugtog, eh.”

Lihim niyang kinagat ang sariling dila para hindi siya tuluyang mapangiti sa harapan nito. Tila nakaramdam nang ginhawa si Gretel nang makalabas na ang sound of silence sa kanyang may pwetan. Ang sarap lang sa pakiramdam. Pero napangiwi siya nang maamoy ang sariling utot. Argh! Gusto niyang masuka. Damn! "Ang baho!"

Kailangan ko ng salita. Kailangan ko ng katiyakan. Kailangan ko ng paglilinaw. At hindi niya iyon naibigay. “Silence is not love, Sylvant,” bulong ko. Saglit siyang napapikit. “At noise is not loyalty.” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin. Si Connor.

“Alright.” Muling bumalik ang katahimikan sa silid, napuno lamang ng mahinang tunog ng mga daliri ni Zedhryx na tumatama sa keyboard. Sa kalmadong ritmo nito, tila naging isang banayad na lullaby ang bawat tunog.

A voice stroking my fear as the world disappeared before my eyes. “You’re the quiet kind of comfort, a strange familiar bliss… I breathe into the silence… so I sing… soft as rain that falls when no one sees. Sing… like the world is gen—” “Serene.” The sound stopped the moment her name left my lips. I heard of sudden movement—soft, but filled with shock. The sound of a hand quickly covering a mouth. A small step backward, too careful—too guilty. “Si Krixaine,” Senior Maria corrected gently.

nahihiyang sabi ko. Tumingin siya sa akin at ngumiti. Binaling niya iyong tingin niya doon sa mp3 cassets sa harap niya, may pinindot siya na kung ano doon at bigla na lang tumunog iyong music ng silent sanctuary. "Silent Sanctuary ka din pala?" Biglang tanong ko. "Hindi, ramdom music lang ang nandiyan," sagot niya. "Minsan lang naman kasi ako nakikinig ng musika."

Wala nang salita ang lumabas sa bibig ko. "Silence means yes! sabi ko na nga ba, ako pa rin ang nilalaman ng puso mo. Ako rin, ikaw lang ang nilalaman nito." ang hawak niyang kamay ko sy ipinatong niya sa kanyang dibdib. lalo akong nanghihina. Na-miss ko ito. ang matipuno niyang dibdib na siyang hinihigaan ko noon. "Do you feel it?"

Kasi sa unang pagkakataon… hindi ko alam kung kaya ko siyang pakinggan nang hindi ko naririnig ang katotohanan sa likod niya. Nagvibrate ulit. Message. “Where are you?” Isang simpleng tanong. Pero parang may hawak na baril sa likod ng bawat letra. Huminga ako nang mabigat. “Sorry,” bulong ko. Hindi sa kanya. Sa sarili ko. Pinindot ko ang isa pang file. Video log. Sealed. Classified. Playback started. Static muna. Then clarity. Isang silid.