Empty Eyes Novels & Stories

Nakita ni Eryn kung paano nagbago ang reaksyon sa mga mata nito, isang mabilis na pagdaan ng gulat at pag-alala. Pero wala na siyang pakialam pa. Pumikit ng mariin si Eryn. Huminga siya ng malalim, pilit na ibinubuga ang lahat ng bigat at sakit na anim na taon na niyang kinimkim. At nang imulat niya ang kanyang mga mata, wala ng natirang kahit anong emosyon sa kanya.

I chuckled seeing myself shedding tears but grinning like a psychopath is kind of funny. "It's hurt, Ganther?" I stared directly at my eyes reflection. I saw nothing but emptiness. "No, it's not f*cking painful because you are numb too much numb right?" I wiped the tears off but it was just useless my lifeless eyes keep shedding. "I-it's f*cking painful..." Nanatili akong nakatitig sa sarili ko until silence makes everything noisy.

Nakikita ko ang aking sarili na tila nakatayo ako malapit sa kanilang dalawa at hindi nila ako nakikita. Tila biglang tumigil ang oras. Ang kulay amaranthine na mga mata ni Erenea ay naging kulay emerald. Kabaliktaran naman ng nangyari sa aking mga mata dahil nawalan iyon ng kinang na tila naging blanko iyon. There was no reflection at all. It was the a shade of blue without any reflection. It's dull and soulless.

Napaigdad siya ng magtama ang kanilang mga mata. His soft gaze was visibly there, but she couldn’t read his mind. Fuuu… he has almond-shaped eyes, staring at her with those deep-set. His slow blink wouldn’t hide the amber, yet it felt vacant… “Ikaw? May masakit sayo?” Napakurap siya ng bumuka ang labi nito. How long had she been staring at him? It felt long… Inirapan niya ito. Kahit may masakit sa gawing bunbunan niya ay wala siyang pakialam. She won’t make any conversation unless they want to negotiate.

Para itong isang babasagin na porselana, na isang maling hawak mo lang dito ay masasaktan at mapipingas na ang katawan nito. Her eyes were empty and lifeless. Na para bang ang dami na nitong pinandaanan sa buhay. Mababanaag sa mata nito ang kalungkutan. Parang marami itong iniisip habang nakaupo sa gitna ng tulay.

His emerald eyes searched for an answer, ramdam ko kung gaano kalalaim ang kanyang emosyon pero hindi ko pa rin siya maintindihan. Well, no one understands Eion well enough. Hindi ko makayanan ang kanyang tingij kaya napatingin ako sa baba. Eyes really do not lie. At yun ang totoo. Kahit na gaano pang masasakit na salita ang sinasabi ng isang tao, the eyes convey what the heart desires. Eion was the emotionless type in this case, pero ngayong nasa harapan ko sya, it feels like ibang tao and kaharap ko.

The other man remained quiet, he didn't say anything but I saw his eyes glued on me. Sa pagkakataong ito pakiramdam ko si Tatay ang nakatitig sa akin. The man in front of me looks exactly like Tatay Nestor. The only difference is they have different eye color. Tatay Nestor have pair of midnight black eyes while the man has a beautiful pair of amber eyes. Ganunpaman hindi maipagkailan na magkamukha silang dalawa. Siya yung masungit at seryosong version ni Tatay.

His presence screams power and his calmness seems dangerous. Habang naka tingin ako sa kanya ay naramdaman niya atang nakatitig ako sa kanya kaya lumingon siya saakin. His lifeless eyes met mine, we locked eyes and I felt shivers down to my spines and this is not good. That lifeless pair of cold brown eyes are like a syringe with anesthesia that injected throughout my body, now I feel numb! I can compare his eyes with a tranquility land, calm yet very dangerous.

Sa sandaling magtagpo ang aming mga mata, tila ba binuhusan ako ng kumukulong asido na agad ding naging yelo. Ang kaniyang mga mata... wala silang pinagbago. Sila ay dalawang madilim na balon ng kawalan, malamig, malalim, at walang kahit anong bakas ng emosyon. Walang galit, walang pagkagulat, at mas lalong walang pagsisisi. Sa kaniyang titig, hindi ako isang tao na may damdamin; ako ay isang kagamitang ninakaw, isang pag-aaring kailangang ibalik sa kinalalagyan.

natigil ito sa pagsasalita ng pag-angat nito ng tingin at nakita siya. Nanlamig siya ng masalubong ang walang ekspresyon nitong mga mata. His stare was so cold and empty as if they were stranger. Hindi man lang iyon nagbago nang ibinaling muli nito ang mga mata sa papeles sa mesa nito.